Πώς οι μάσκες που φοράμε στην καθημερινή μας ζωή και υποδυόμαστε διαφορετικούς χαρακτήρες, ανάλογα τις περιστάσεις που βιώνουμε, συνδέονται με το γεγονός ότι όσο οι κοινωνίες μας γίνονται πιο καταναλωτικές τόσο και οι ίδιοι οι άνθρωποι μετατρέπονται σε προϊόντα προς πώληση;
Την απάντηση δίνουν επί σκηνής, η Όλια Λυδάκη και η Γωγώ Πετραλή, οι οποίες μέσα από δύο ξεχωριστά σόλο, το meat και το Flock, ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν στο Ηρακλειώτικο κοινό την χοροθεατρική παραγωγή HAPPYLAND. Οι παραστάσεις φιλοξενούνται στο 1st Floor Underground στο Παγοποιείον μέχρι και αύριο.
Οι δύο πρωταγωνίστριες και η χορογράφος, Πέρσα Σταματοπούλου, μιλούν στην «Π» για την ξεχωριστή αυτή παράσταση.
Στο πρώτο σόλο, το Flock, της Γωγώς Πετραλή, ο θεατής παρακολουθεί παράλληλα ένα βίντεο, όπου παρουσιάζονται επτά χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν με αφορμή το εννιάγραμμο του Gurgief και την προσωπική ιστορία μιας φίλης της Γ. Πετραλή, της οποίας το σπίτι βρισκόταν υπό παρακολούθηση, γεγονός που σόκαρε την καλλιτέχνιδα. Από τους χαρακτήρες που προβάλλονται επιλέχθηκε ο δεύτερος, ο ονειροπόλος, ο αιθεροβάμων, ο οποίος είναι σα να ξεπηδά από την οθόνη και να ταξιδεύει, να προσπαθεί να χορέψει και να αισθανθεί ενώ φέρει στιγμές και των άλλων χαρακτήρων μέσα του. Μέσα από το σόλο θίγεται αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «Μεγάλος Αδελφός», σαν η έννοια της παρακολούθησης από οποιονδήποτε, είτε είναι ο γείτονάς σου, είτε μια κάμερα, είτε ο ίδιος σου ο εαυτός, «γιατί πολλές φορές στηνόμαστε και βγαίνει άλλος χαρακτήρας στην επιφάνεια», εξηγεί η Γ. Πετραλή. Όπως αναφέρει, προσπαθεί, μέσα από την παρατήρηση, να αναδείξει πόσο αυθεντικές στιγμές βιώνουμε και κατά πόσο τις φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι είτε επειδή το θέλουμε είτε γίνεται τελείως ασυνείδητα, ανάλογα με τα ερεθίσματα που μας δίνονται εξωτερικά ή εσωτερικά. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μάσκες που φοράμε στην καθημερινή μας ζωή, χωρίς τις οποίες, η Γ. Πετραλή θέλει να πιστεύει ότι μπορούμε να επιβιώσουμε, «θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι όλα ένα ψέμα», λέει η ίδια.
«Το σόλο meat διαπραγματεύεται την υπερπροσφορά πληροφορίας και προϊόντων που ζούμε τη σύγχρονη εποχή και πώς ο άνθρωπος μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μετατρέπεται σαν ένα προϊόν προς πώληση και προσπαθεί όσο καλύτερα μπορεί να προβληθεί, να φανεί, να κερδίσει τις εντυπώσεις, να προχωρήσει», εξηγεί η Όλια Λυδάκη.
«Χρησιμοποιούμε μια πολύ λιτή φόρμα, αυτή η φιγούρα μπαίνει πάνω σε ένα βαθράκι όπως είναι μία κούκλα, γίνεται πια ο άνθρωπος μια κούκλα, ένα προϊόν προς αγορά και η ψυχή και το σώμα του και αναδεικνύεται ως προϊόν. Περνάει από διάφορα στάδια, δείχνει, προβάλλει και με αυτό τον τρόπο ειρωνεύεται κατά κάποιο τρόπο αυτή την ιδέα ότι είναι τέτοιος ο καταιγισμός υπερπληροφοριών και υπερκατανάλωσης που πια και ο άνθρωπος χάνει τη δυναμική του ως ανθρώπινη υπόσταση και καταλήγει να γίνεται και ο ίδιος ένα προϊόν», περιγράφει η χορογράφος, Πέρσα Σταματοπούλου. Η ίδια θεωρεί ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο το βλέπουμε ιδιαίτερα σήμερα που γίνεται περισσότερο έντονο γιατί οι κοινωνίες μας γίνονται πιο καταναλωτικές, «ενδυόμαστε κάτι για να το πλασάρουμε, να πουλήσουμε», υποστηρίζει. «Δεν έχεις πια το χώρο να υπάρχεις έτσι όπως είσαι, όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε ένα ρεύμα και όσο πιο γρήγορα φτάσεις σε αυτό τόσο καλύτερα, τόσο πιο δυνατά… πρέπει να είσαι πάντα σε φόρμα, χαρούμενος, πετυχημένος, ευτυχισμένος όλα αυτά τα οποία βλέπουμε και στο Ηράκλειο», συμπληρώνει η Όλια Λυδάκη.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς συνδέονται τα δύο παραπάνω φαινόμενα και, όπως εξηγεί, η χορογράφος, στο πρώτο σόλο εμφανίζεται η Γ. Πετραλή, η οποία φοράει μια μάσκα ενώ η Όλια Λυδάκη μέσα από την παράσταση της μιλάει για κάτι άλλο από το πραγματικό, το ανθρώπινο.
Αναρωτιέται, ακόμα, κανείς αν πρόκειται για ένα φαινόμενο του καιρού μας. «Ο άνθρωπος ανέκαθεν φορούσε μάσκες αλλά τώρα είναι πιο έντονο το φαινόμενο αυτό γιατί υπάρχει ο φόβος και ο άνθρωπος φοράει μια μάσκα πιο εύκολα», αναφέρει η Π. Σταματοπούλου.
«Ήταν πολύ περιορισμένοι οι χώροι και οι χρόνοι που συνέβαιναν αυτά, ο άνθρωπος επέλεγε το Κυριακάτικο κουστούμι να πάει στην εκκλησία και το καθημερινό του στη δουλειά. Τώρα έχουν αυξηθεί τα ερεθίσματα στο χώρο και το χρόνο, για μένα εκεί συνδέονται τα δύο σόλο γιατί τα προϊόντα πληθαίνουν επίσης ανάλογα με τα ερεθίσματα», αναφέρει η Γ. Πετραλή.
