Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Περισσότερα από 220 μέλη, όλων των κλινικών, ακόμη και νέες κοπέλες που δεν έχουν κλείσει τα 30, έχει σήμερα ο Σύλλογος “Ευ ζω με τον καρκίνο” κι όπως λέει στην “Π” η πρόεδρός του Μαρίνα Τζανάκη, οι άνθρωποι που πάσχουν χρειάζονται στήριξη και επικοινωνία μεταξύ τους.

Ωστόσο, όπως αναφέρει, τα προβλήματα είναι πολλά κι ένας εθελοντικός σύλλογος, δεν πρέπει και δεν μπορεί να υποκαθιστά τις υποχρεώσεις της Πολιτείας.

Οπως επισημαίνει η κ. Τζανάκη, οι ογκολογικοί ασθενείς έχουν την ανάγκη να βρίσκονται μεταξύ τους, να συζητάνε τις αγωνίες, τις εμπειρίες και όλα όσα βιώνουν, γνωρίζοντας ότι δεν είναι μόνοι.

“Ακόμη και σήμερα, υπάρχει αμηχανία γύρω απ’ αυτό το θέμα, όμως εμείς συζητάμε ανοιχτά. Και μπορεί να υπάρχει αλληλοστήριξη και αλληλοβοήθεια, από την διάγνωση της νόσου μέχρι την χειρουργική και θεραπευτική αντιμετώπιση”.

Η πρόεδρος του Συλλόγου, τονίζει ότι οι ογκολογικοί ασθενείς δεν αντιμετωπίζουν μόνο την ασθένειά τους, αλλά και όσα αυτή συνεπάγεται, σε πρακτικό επίπεδο, δηλαδή την μεγάλη γραφειοκρατία για εξετάσεις και φάρμακα, την δραματική συχνή έλλειψη κρεβατιών στην Ογκολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ, ακόμη και το θέμα της πρόσβασης, αφού οι ασθενείς πρέπει να περπατήσουν αρκετά από εκεί που βρίσκεται το αυτοκίνητο που τους μετέφερε, για να πάνε να κάνουν τις θεραπείες τους.

Σύμφωνα με την κ. Τζανάκη, μέχρι πριν λίγα χρόνια, οι ασθενείς, δεν είχαν καμία ψυχολογική υποστήριξη.

Ωστόσο, μετά από πιέσεις του Συλλόγου, έγινε η πρόσληψη ψυχολόγου που επισκέπτεται τους θαλάμους, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα για ατομικά ραντεβού.

Είπε ακόμη, ότι υπάρχει σε εκκρεμότητα το αίτημα να λειτουργήσει στην πόλη κέντρο ημέρας για καρκινοπαθείς.

Η ίδια, είπε ότι όλοι όσοι πάσχουν πρέπει να γνωρίζουν, ότι μπορούν να απευθυνθούν στο Σύλλογο και να συμμετέχουν στις συναντήσεις που γίνονται, αφού είναι βέβαιο ότι προσφέρουν μεγάλη στήριξη και αλληλοβοήθεια.