Του Ν. Τσαγκαράκη
Ενα δράμα και μια κωμωδία εξισορροπούν την κινηματογραφική διάθεση αυτής της εβδομάδας.

ΤΙΜΕ SHI GAN
Σκην.: Κιμ Κι-ντουκ
Πρωτ.: Χα Τζουνγκ-γο, Παρκ Τζι-Γιον, Κιμ Σουνγκ-μιν, Σιόνγκ Χιόν-α

Ο Τζι-γου και η Σε-χι είναι ζευγάρι με μια σχέση που βρίσκεται ήδη στο δεύτερο χρόνο της και εξελίσσεται φυσιολογικά, εκτός από την υπερβολική ζήλεια της Σε-χι που πηγάζει από την ανασφάλειά της μήπως ο Τζι-γου τη βαρεθεί. Μια μέρα αδειάζει το διαμέρισμά της και εγκαταλείπει τον Τζι-γου εντελώς απροειδοποίητα, καθώς σκοπεύει να υποβληθεί σε πλαστική εγχείρηση προσώπου, με απώτερο στόχο ν’ αλλάξει ταυτότητα και να επαναπροσεγγίσει τον σύντροφό της, πιστεύοντας ότι έτσι μπορεί να νικήσει τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος στις σχέσεις και να παραμείνει κοντά του όσο το δυνατό περισσότερο.
Ο νοτιοκορεάτης Κι-ντουκ μάς έχει δώσει μερικά από τα ωραιότερα δείγματα σύγχρονου ασιατικού κινηματογράφου, όπως τα «Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας…άνοιξη», «Ολομόναχοι μαζί», «Το Τόξο» κ.α. Χαρακτηριστικό των σεναρίων του είναι ο παραβολικός χαρακτήρας τους και οι ακραίες πράξεις που αποφασίζουν οι ήρωές του. Σ’ αυτή την ταινια, η κοπέλα επιλέγει ν’ αλλάξει εντελώς το πρόσωπό της πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορέσει ν’ ‘ανανεώσει’ τα συναισθήματα του συντρόφου της γι’ αυτή, ειδικά εφόσον δεν τον πληροφορεί ποτέ γι’ αυτή την απόφαση, αφήνοντάς τον να πιστεύει ότι τον εχει εγκαταλείψει, εδραιώνοντας έτσι τον εαυτό της στα μάτια του όχι απλώς ως ένα νέο πρόσωπο αλλά ως έναν εντελώς νέο άνθρωπο. Το ζήτημα γι’ αυτή είναι να μπορέσει να παρατείνει την ευτυχισμένη περίοδό τους ως ζευγάρι, πιστεύοντας ότι εχει εξαλείψει τον εγωισμό της εφόσον δεν την ενοχλεί που δε θα μπορεί να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Στην πορεία όμως ανακαλύπτει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό, γιατί πολύ απλά κατά βάθος δεν έχει αλλάξει καθόλου. Το αποτέλεσμα είναι η παθολογική ζήλεια της να στραφεί κατά του ίδιου της του -προηγούμενου- εαυτού.
Στα πιεσμένα χρονικά όρια που καθορίζουν τη σύνταξη της στήλης, θυμόμαστε τουλάχιστον άλλη μία ταινία που θέτει το θέμα της ταυτότητας μέσα σε μια ερωτική σχέση, τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου» («Vertigo», 1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, όπου ο Τζέημς Στιούαρτ προσπαθούσε να ‘κατασκευάσει’ μια άγνωστη γυναίκα στο καλούπι εκείνης που είχε ερωτευθεί. Εδώ η γυναίκα υποβάλλεται σε αλλαγή ταυτότητας με δική της πρωτοβουλία αλλά το αποτέλεσμα είναι εξίσου αδιέξοδο, ακριβώς επειδή η αλλαγή αυτή είναι μια προσπάθεια από μέρους της να ελέγξει το τυχαίο και συγκυριακό στοιχείο της ζωής που κανονίζει την εξέλιξη των πραγμάτων. Η θεμελιώδης ανασφάλειά της την κάνει να προεξοφλεί αρνητικά την έκβαση της σχέσης της, την τυφλώνει μπροστά στον παραλογισμό του εγχειρήματός της και φυσικά της στερεί τη διορατικότητα που απαιτείται για να προβλέψει την τραγική κατάληξη.
Ο Κι-ντουκ γι’ ακόμη μια φορά προκαλεί την αντίληψη του θεατή με την τελευταία σκηνή που επαναφέρει στο σημείο εκκίνησης της πλοκής, επιλογή που μάλλον συμβολικά θα πρέπει να εκληφθεί: ο ίδιος χαρακτήρας χωρισμένος πια σε δύο μορφές (φθορά, διχασμός), κυκλικότητα χρόνου (κυριαρχία του στον άνθρωπο, ματαιότητα αντίδρασης).
Παρεμπιπτόντως, το απαραίτητο για τον σκηνοθέτη υπερβατικό στοιχείο του φιλμ είναι το πάρκο με τα πανέμορφα γλυπτά, που αποτελεί το πεδίο πραγμάτευσης της σχέσης. Τέλος, από τη στιγμή και μετά από την οποία ο Τζι-γου προχωράει στη δική του επέμβαση, η πλοκή θα μπορούσε να είναι πιο περιεκτική αν όχι να εχει καταλήξει εντελώς, αφού ό,τι ακολουθεί απλώς τραγικοποιεί περισσότερο το αδιέξοδο του ζευγαριού.

ΘΑΝΑΤΟΣ
ΣΕ ΜΙΑ ΚΗΔΕΙΑ
DEATH AT A FUNERAL

Σκην.: Φρανκ Οζ
Πρωτ.: Μάθιου Μακφάντυεν, Κήλυ Χως, Άντυ Νάιμαν, Γιούεν Μπρέμνερ, Ντέησυ Ντόνοβαν

Ο αγγλικής καταγωγής Φρανκ Οζ επιστρέφει στην πατρίδα κατά κάποιο τρόπο, αφού για πρώτη φορά στην καριέρα του σκηνοθετεί μια βρετανικού θέματος κωμωδία, ένα είδος που έχει υπηρετήσει με εξαιρετικά δείγματα στο παρελθόν («Απατεώνες και Τζέντλεμαν», «In and Out», «Bowfinger»). Εδώ εχει μια εύφορη σεναριακή ιδέα, που καλλιεργείται κυρίως από τους πολύ καλούς ηθοποιούς του καστ και τους σωστούς ρυθμούς που διατηρούνται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς είναι συγκεντρωμένοι στην κηδεία του πατέρα μιας οικογένειας, όπου πρόκειται ν’ αποκαλυφθεί ένα εντελώς αναπάντεχο μυστικό για τη σεξουαλικότητά του και το οποίο οι γιοι του προσπαθούν να συγκαλύψουν για να προστατεύσουν την υστεροφημία του.
Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές ότι η κωμωδία είναι ιδιαιτέρως υποκειμενικό είδος, αφού η ίδια η αίσθηση του χιούμορ είναι κάτι εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακό, γι’ αυτό και η στήλη συνηθίζει ν’ αποφεύγει να προτείνει ή να μην προτείνει κωμωδίες. Στο βαθμό όμως που είναι προφανή κάποια στοιχεία στους οπαδούς του είδους, το φιλμ διακρίνεται για όσα αναφέρθηκαν στην πρώτη παράγραφο και τα οποία ομολογουμένως θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο διασκεδαστικά αν το σενάριο ήταν λίγο πιο εκτεταμένο και αιχμηρό στις σχέσεις που αναπτύσσει (ο Τζάστιν με τη Μάρθα, ο θείος Άλφι, ο Χάουαρντ). Δίνεται δηλαδή η εντύπωση ότι θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο εξωφρενικό σε σημεία και δεν το κάνει. Μία από τις ευχάριστες στιγμές της φετινής σεζόν πάντως, που συστήνει στο ευρύ κοινό βρετανικό κωμικό ταλέντο που μέχρι τώρα παρέμενε εντός τηλεοπτικών ορίων.

ΝΕΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 12 το μεσημέρι η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη θα πραγματοποιήσει την πρώτη της γενική συνέλευση στην αίθουσα «Ανδρόγεω», την οποία παραχώρησε ευγενικά ο Δήμος Ηρακλείου. Θα πραγματοποιηθούν αρχαιρεσίες και ενημέρωση για όλα τα θέματα που απασχολούν τη λέσχη. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή προς όλους όσοι ενδιαφέρονται να εγγραφούν μέλη ή απλώς να πληροφορηθούν για τη δραστηριότητα της λέσχης.