
“Εφυγε” ο Γιώργος Ψαράκης
Στα 88 του χρόνια, ο πρώτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη, άφησε την τελευταία του πνοή.
Σήμερα η κηδεία του στο Αρκαλοχώρι
Πλήρης ημερών έφυγε το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου ο Γιώργος Αριστείδου Ψαράκης, ευπατρίδης Αρκαλοχωρίτης, πρώτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρήτης (1974), κλείνοντας τη σπουδαία ζωή του και αφού σημάδεψε ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά την επική εποχή που έζησε. Ακαμπτος, ανυποχώρητος, γενναίος, δε λογάριασε τον κίνδυνο ή το προσωπικό του κόστος ούτε στην πολεμική σύγκρουση με το Γερμανό εισβολέα, ούτε για την ιδεολογική του σταθερότητα και συνέπεια στη Μέση Ανατολή, ούτε στις φοβερές πιέσεις και στους διωγμούς του εμφυλίου, ούτε στα χρόνια της τελευταίας δικτατορίας.
Ηταν προικισμένος με πολλά εφόδια και προσόντα, αλλά στάθηκε και αγωνίστηκε ολόψυχα για την πρόοδο του Συνεταιριστικού Κινήματος, για την προκοπή της κοινότητας Αρκαλοχωρίου, για τη στήριξη των “Μινωικών”, για τη βελτίωση του Κέντρου Υγείας, για την αλλαγή της κοινωνίας ως βουλευτής. Κι ήταν ένα ατσάλινο “παρών” πάντοτε, ως το τέλος. Η προσφορά του η οικονομική σε πολλές περιπτώσεις επέμεινε να παραμείνει άγνωστη κι έφυγε χωρίς να ανακοινωθούν στον κόσμο που ήθελε να ευεργετήσει τα σχέδιά του για το “Ψαράκειο Γηροκομείο” που ετοίμαζε και για την πραγματοποίηση του οποίου θα αγωνιστούμε όσοι τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε. Οσοι δε σταθήκαμε στις απόλυτες και δυνατές του φωνές ή στην απότομη συμπεριφορά του που οφειλόταν στον απόλυτο και ατσάλινο χαρακτήρα του και ίσως στις αντιδράσεις στις οργανωμένες που συνάντησε στη ζωή του κι έπρεπε να είναι έτοιμος εκ των προτέρων να τις αντιμετωπίσει. Ο Γιώργος Ψαράκης όμως πίσω απʼ όλα αυτά είχε μια ανείπωτη ευαισθησία που μαζί με την πεντακάθαρη ηθική του, αποτελούσαν μια όαση, μια ελπίδα και μια σπάνια ομορφιά στην πεζή και ξερή μας εποχή.
Αλλά ξέρετε, πως ήταν, όταν άνοιγε την αγκαλιά του λέγοντας: “Εδώ είμαι εγώ. Το σπίτι μου είναι πάντα και δικό σου”. Πώς ήταν, όταν δακρύζοντας, έλεγε: “Εγώ έβαλα την κεφαλή μου εκεί που δε χωρούσε για την πατρίδα μου, το λαό της, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και δε θέλω να λέγεται, γιατί ήταν αυτό το χρέος μου”. Πώς ήταν όταν έλεγε: “Μπήκα στο ΠΑΣΟΚ, για να βάλω ένα λιθαράκι για τον εκδημοκρατισμό και το καλύτερο οικονομικό και πολιτικό αύριο. Και μέσα εκεί ήταν τέτοιοι πολλοί”.
Πώς ήταν, όταν ως πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση του αδριάντα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη διαβεβαίωνε: “Θα γίνει, ο κόσμος να χαλάσει. Του αξίζει. Τιμά τους ανθρώπους, την Ελλάδα, το Αρκαλοχώρι αυτό το σπάνιο διαμάντι, ο Ναπολέων”. Πώς ήταν, όταν οραματιζόταν το Γηροκομείο μεγάλο, άνετο, ανθρώπινο. “Θα αγοράσω και τα γύρω οικόπεδα, να ʽχουν ευρυχωρία, να κάνουν τη βόλτα τους. Ολα που έχω θέλω να διατεθούν γιʼ αυτή την υπόθεση και κανείς να μην αποκλεισθεί, όπου κι αν ανήκει!”.
Προσέξτε, αγαπητοί μου, την αγωνία που του έδωσαν οι δύσκολοι καιροί που έζησε.
Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας, φίλοι μου, μια ωραία μου εμπειρία. Σε μια “σύγκρουσή” μας πριν δυο χρόνια του φώναξα κι εγώ κοφτά: “Αντίσταση δεν έκανε μόνο η γενιά σας. Αντιστέκεται και η δική μας ενάντια στην αλλοτρίωση και στην γενική ισοπέδωση, για να κρατήσομε τις αξίες μας! Ισως να ʽναι και πιο δύσκολο”. Τον είδα σιωπηλό, σφιγμένο και πολύ συγκινημένο. Περίμενα πολύ ώσπου να ακούσω: “Ισως, Αννα”.
Θα κρατήσω αυτή του την εικόνα, την αγέρωχη στάση του, τον ωραίο του λόγο, όπως τον χάρηκα κάποτε σε μια εκδήλωση, την τίμια και καθαρή του ματιά, την ηθική του την καθημερινή και ισόβια, αλλά και την πολιτική του ηθική, όταν ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και διοικητής του ΟΓΑ.
Τελειώνω αυτό το αυθόρμητο, το από ψυχής αφιέρωμα στον αγαπημένο μου φίλο μʼ ένα γράμμα-καμουφλάζ (ένα από τα δυο) που άφησε φεύγοντας για τη Μέση Ανατολή στον αντιστασιακό Μιχάλη Παπαϊωάννου, εξωτερικό διανομέα στο Ταχυδρομείο Αρκαλοχωρίου, για να το παραδώσει στην οικογένειά του μετά τις 10-6-1942. Γράμμα παραπλανητικό σε περίπτωση που θα τον αναζητούσαν οι Γερμανοί μετά το σαμποτάζ του αεροδρομίου Καστελίου, γράμμα-άλλοθι για τους φίλους του και την οικογένειά του, όταν αυτός θα ήταν πια ασφαλής στην Αίγυπτο.
Το γράμμα του:
Ηράκλειον 10/6/1942
Σεβαστοί μου γονείς
Είμαι καλά και εύχομαι το ίδιο και σε σας. Σήμερα συνήντησα κάποιον γνωστό μου από τα Χανιά, ο οποίος μου υπεσχέθη να μου βρη έργασίαν στη Γερμανική υπηρεσία στα Χανιά.
Επειδή έχω πείρα σʼ αυτή τη δουλειά από την εργασία μου στο αεροδρόμιο Καστελλίου, μου υπόσχεται να με τοποθετήση σε πολύ καλή θέση και με καλό μισθό, γιατί συνδέεται πολύ, προσωπικώς με τους Γερμανούς.
Απεφάσισα λοιπόν να πάω, μήπως κατορθώσω αργότερα και μου χορηγηθή άδεια για να πάω στην Αθήνα για το πτυχίο μου. Τώρα είναι ευκαιρία μοναδική γιʼ αυτό. Αλλωστε σε τίποτα δεν μπορούσε να εξυπηρετήση η παραμονή μου στο Αρκαλοχώρι ούτε εμένα ούτε και σας.
Αύριο το πρωί θα φύγω για τα Χανιά. Μόλις τακτοποιηθώ θα σας γράψω νέα μου. Χαιρετισμούς στα αγαπητά αδέλφια μου.
Σας φιλώ το χέρι
Γιώργος
Και παραθέτω την ευχή του προς όλους μας για τη μέρα της εθνικής μας επετείου: “Σας εύχομαι να μην έχετε ούτε στα όνειρά σας ούτε σεις, ούτε τα παιδιά σας τις εμπειρίες της γενιάς μας. Ο κόσμος χωράει πολλούς ακόμη αρκεί να δουλέψομε όλοι ειρηνικά...”
Αυτό γράφει στο τέλος της ιστορικής του αφήγησης.

