Υπολειτουργούν τα Ειδικά Σχολεία στην Κρήτη, όπως καταγγέλλει ο αιρετός στο Ανώτερο Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο Ζαχαρίας Καψαλάκης.
Σε ανακοίνωσή του ο κ.Καψαλάκης αναφέρει τα εξής: «Παλιότερα τα έλεγαν«παιδιά με ειδικές ανάγκες». Αργότερα τα ονόμασαν «παιδιά με ειδικές δυνατότητες». Στις μέρες μας είναι «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Ο λόγος για τους μαθητές που φοιτούν στα Ειδικά Σχολεία και στα τμήματα ένταξης του νησιού μας, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν κλειστά, ενώ όσα είναι ανοικτά υπολειτουργούν.
Το κουδούνι γι’ αυτά τα Ελληνόπουλα δεν κτύπησε ακόμη. Ακόμη δεν ήρθε ο δάσκαλος που περιμένουν. Ακόμη δεν άκουσαν την πιο γλυκιά νότα του φθινοπώρου, αυτή που τα βγάζει από την απομόνωση του σπιτιού και τα οδηγεί στο σχολείο. Τα περισσότερα παραμένουν στα σπίτια τους ακόμα…
Η κατάσταση στα περισσότερα είναι τραγική. Βρέθηκα στο Ειδικό Σχολείο της Πόμπιας. Πάνω από δέκα παιδιά στα καρότσια και στο διάδρομο. Δυο δασκάλες να προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ευθύνη και στην ανθρωπιά. Προσπαθούν να τους μιλήσουν, να τους δώσουν ζεστασιά και αγάπη και από την άλλη να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους. Χρειάζονται φαγητό, τουαλέτα, φροντίδα. Και οι δυο είναι για όλες τις δουλειές, για όλες τις ανάγκες. Το Σχολείο αυτό έπρεπε να λειτουργεί με τέσσερις δασκάλους, με διευθυντή, με ψυχολόγο, με λογοθεραπευτή, με βοηθητικό προσωπικό. Το Ειδικό Νηπιαγωγείο της Πόμπιας παραμένει κλειστό, γιατί δεν διορίστηκε ακόμη νηπιαγωγός…
Παρών και ένας απελπισμένος πατέρας, που το παιδί του θα πρέπει να παρακολουθήσει τα μαθήματα στο Τμήμα Ένταξης του Νηπιαγωγείου Μοιρών. Όμως και αυτό το Τμήμα παραμένει κλειστό, αφού ούτε και εδώ διορίστηκε ακόμη νηπιαγωγός.
Ίδια κατάσταση, ίδια εικόνα στα Ειδικά Σχολεία όλης της Κρήτης. Αλήθεια γιατί; Από που να γυρέψουν το δίκιο τους τα παιδιά αυτών των σχολείων; Πού να ψάξουν δικαιοσύνη, ισότητα στη μόρφωση και στη ζωή; Υπάρχουν αρμόδιοι; Πολλές φορές σήμερα αναρωτήθηκα αν υπάρχουν…
Πέρυσι ένας τοπικός κυβερνητικός βουλευτής επισκέφτηκε το Ειδικό Σχολείο Πόμπιας. Άνθρωπος ευαίσθητος, τον είδα να δακρύζει μπροστά την εικόνα που αντίκρισε. Σήμερα και σ’ αυτόν και σε όλους τους άλλους, ακόμη και στους αιρετούς μας άρχοντες Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, αλλά και στην Τοπική Εκκλησία, κάνω έκκληση να δείξουν ενδιαφέρον γι΄ αυτά τα παιδιά. Για το αυτονόητο. Για το δάσκαλο που έπρεπε να είναι από την 1η του Σεπτέμβρη στη θέση του και δεν είναι. Για τη νηπιαγωγό που δε διορίστηκε ακόμη και το νηπιαγωγείο παραμένει κλειστό. Για τις ειδικότητες και το βοηθητικό προσωπικό, που ίσως να μην έλθει ποτέ.
Είμαστε άνθρωποι αλήθεια; Ας το αποδείξουμε…».

