
Τα τελευταία χρόνια οι ανήσυχοι Έλληνες παρατηρούν ότι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, βιώνεται μια έντονη επίθεση στην οντολογική υπόσταση της Ελλάδας μας, δηλαδή στην ιστορία και την παράδοση των αξιών.
Αυτό γίνεται με την παγκοσμιοποίηση και την απύθμενη χωρητικότητά της. Δημιουργήσαμε μια χώρα εικονική, όπου εύκολα και ελαφρά τη καρδία συναινέσαμε όλοι εκούσια ή ακούσια. Το βαθύτερο αποτέλεσμα αυτής της (έξυπνης) προσπάθειας είναι να ευνουχίσει τον Έλληνα από την πραγματική δημιουργία και να ζει χωρίς άμυνα σε αυτή τη χώρα της εικονικής πραγματικότητας.
Με πόνο ψυχής αναρωτιέμαι:
Πού πήγε αυτή η λεβεντιά του Έλληνα, που με αυτόματη αντίδραση ανερχόμενη από τα εσώτερα επίπεδα της ψυχής του, εκδήλωνε το πνευματικό φως με αυτοθυσία και ισορροπούσε κάθε τι που διατάραζε την φυσική τάξη πραγμάτων;
Βρίσκομαι στον δεύτερο όροφο της πινακοθήκης του Μπότη Θαλασσινού. Είμαι φιλοξενούμενη του για λίγες μέρες. Απέναντί μου έχω έναν μεγάλο πίνακα που απεικονίζει σκηνές από την θρυλική εκείνη γιγαντομαχία. Τη Μάχη της Κρήτης. Αεροπλανοφόρα βομβαρδίζουν την Κρήτη, φωτιές και σύννεφα μαύρα δηλώνουν την καταστροφή.
Και οι Κρητικοί ηλιανθοί αυτής της μάνας γης, αυτής της λεβεντογενήτρας, στέκουν όρθιοι, παλικάρια αγέρωχα και προσπαθούν να σταματήσουν το κακό με κάθε μέσο.
Μια απεικόνιση τόσο ζωντανή που με έκανε να προσεγγίσω για λίγο τη φρικαλεότητα της κόλασης. Ομως με έκανε και περήφανη που είμαι Ελληνίδα.
Εάν με διακατέχουν τέτοια συναισθήματα, συλλογιέμαι:
Πρέπει να κατέγραψαν στο φιλμ της μνήμης του πολλά τα μάτια αυτου του ζωγράφου και τα ξαναζωντανεύει τώρα στον καμβά του για να μιλήσουν στις καρδιές των απογόνων και να τους υπενθυμίσει από πού κατάγονται.
Ποιες είναι οι ρίζες τους.
Έκανε όλο τον εαυτό του μια γέφυρα για να επικοινωνούν οι πύρινες φλόγες των ανθρώπων διαχρονικά.
Ομως με λύπη μου βλέπω ότι αυτές οι απεικονίσεις ζωής που είναι πάρα πολλές, παραμένουν στην προσωπική του πινακοθήκη γιατί δεν υπάρχει κανένας που να ενδιαφέρεται να βοηθήσει, ώστε τα έργα να μείνουν κληρονομιά σε όλα τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Οπως ξέρεις κι εσύ αγαπητέ αναγνώστη, είναι πάρα πολύ σπάνιο σήμερα να βρεις ζωγράφο, που να έζησε τέτοια γεγονότα, που να μπορεί να κάνει ολοκληρωμένες απεικονίσεις και που να έχει κίνητρα εθνικής προσφοράς.
Είναι μορφές ηρώων και οπλαρχηγών όπως του Κώστα Κεφαλογιάννη, του Γ. Πετρακογιώργη, του Εμμανουήλ Παντουβά και πολλών άλλων.
Θαύμασα για το πώς ένα ποίημα πάνω στον καμβά ανακλά θείες ιδιότητες.
Δοξασμένες από τον Θεό αυτές οι ιερές προσωπικότητες αλλά ξεχασμένες από τους περισσότερους ανθρώπους.
Η πινακοθήκη του είναι ένας κόσμος ολόκληρος κι εγώ είχα την τύχη να κάνω το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής μου. Χάθηκα μέσα στους αποκαλυπτικούς βυθούς, που με τόση λεπτομέρεια παρουσιάζει στους πίνακές του.
Συνοδοιπόρος του Υβ Κουστώ.
Αλλα με μια διαφορά. Ο Κουστώ ήταν εξερευνητής και κινηματογραφιστής του βυθού των ωκεανών.
Ενώ στον Μπότη Θαλασσινό η θάλασσα κυλάει φουρτουνιασμένη στις φλέβες του (κληρονομιά βλέπετε...). Και ως κατά την φυσιολογική πορεία της, φτάνει στην καρδιά του, μαγεύεται από την Ιερή Πύλη του Μύστη δημιουργού και ξεχύνεται γαληνεμένη και μακάρια, για να υμνήσει τον Θεό Ποσειδώνα.
Έτσι πινελοκεντάει στον καμβά του τις θάλασσές του ο καλλιτέχνης αυτός και βέβαια όλα τα βλέμματα των ανθρώπων παγκοσμίως μένουν συγκινημένα και μαγεμένα.
Συγκινημένοι επίσης έμειναν και οι διεθνείς προσωπικότητες του πολιτικού και καλλιτεχνικού στερεώματος από τα πορτρέτα τους, αφού τα εμπιστεύτηκαν στα χέρια του.
Οπως ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, ο Άντονι Κουήν, ο Τζων Γουέιν, η Μαρία Κάλλας, η Τζάκυ Ωνάση, ο Τέλη Σαβάλας, Τζαίην Μανσφηλντ, Ζαζά Γκαμπόρ, Πελέ, Σοφοκλής Βενιζέλος, Παύλος Βαρδινογιάννης, Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, Ρίκα Διαλυνά κ.α.
Γι’αυτό και στην πορεία της καριέρας του, πρέσβεις, υπουργοί Έλληνες εφοπλιστές τον έπαιρναν υπό την προστασία τους και τον βοηθούσαν.
Στις χώρες όπου ταξίδεψε κι έζησε για αρκετά χρόνια, όπως Αργεντινή, Βραζιλία και αλλού, άφησε στα σπίτια των θαυμαστών του πίνακες με πλούσιο το ελληνικό στοιχείο.
Και αυτός όμως τις τίμησε με μεγάλα έργα όπως τα βραζιλιάνικα καρναβάλια και άλλα.
Σε αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο γέφυρα των γενεών θα ήταν αδύνατο να μην υπάρχει πλούσιο και το θρησκευτικό συναίσθημα.
Με ευλάβεια φιλοτέχνησε εξαίρετα κομψοτεχνήματα αγιογραφίας όπως “Η κυρία των ουρανών” και η “Πλατυτέρα του Ιερού Βήματος” στον Ιερό Ναό της Παναγίας του Μπρούκλιν, καθώς και άλλα πολλά αγιογραφικά ποιήματα, σε εκκλησίες όπου θα αποτελούν ζωντανή ανάμνηση του αγιογράφου στις ψυχές των προσκυνητών.
Αυτό όμως που μου προκάλεσε τον θαυμασμό (συν των άλλων βέβαια) είναι αυτή η υπέροχη ένωση, μέθεξη αν θέλετε του αόρατου στοιχείου με το ορατό.
Το υπερφυσικό άφθαρτο, απόλυτο με το φθαρτό, φυσικό γήινο, που υπάρχουν και μας κάνουν ορατή την δύναμη της ζωής.
Ονομάζεται Φωτοκυλινδρισμός και οι πίνακές του με τέτοια σύνθεση σε αφήνουν άφωνο.
Οι σπείρες Θείου Φωτός, πνεύματος που κατά την κάθοδο τους ποιούν ζωή, αξίες, ύλη.
Σπουδαίος καλλιτέχνης και Μύστης ο Μπότης Θαλασσινός γι’αυτό και κατά τις εκθέσεις των έργων του σε μεγάλα πολιτιστικά κέντρα σε όλο τον κόσμο, διακρίθηκε ως ένας από τους πιο διάσημους, σύγχρονους ζωγράφους και καθιερώθηκε ως ο συνεχιστής του Greco. Ο διάσημος δημοσιογράφος, Alfredo Horda διευθυντής της εφημερίδας “El Tiempo” της Νέας Υόρκης έγραψε με μεγάλο σεβασμό ότι κάτοχοι γνωστών έργων του Μπότη Θαλασσινού με την υπογραφή του θεωρούνται οι πλέον τυχεροί.
Σε μια από τις συζητήσεις μας καθώς παρατηρούσα μια γυαλάδα στα μάτια του (πιθανόν συγκρατημένα δάκρυα), με υπηρεφάνεια και απογοήτευση μου αποκάλυψε πως από τα δημιουργήματα όλης της μακρόχρονης καλλιτεχνικής πορείας ζωής, κράτησε γερά στα χέρια του ένα πολύ μεγάλο μέρος τους, σαν ιερό βιβλίο για να το παραδώσει στους αδελφούς και φίλους Κρήτες, για τα παιδιά τους, για όλο τον κόσμο.
Αψήφησε την ωφέλεια που θα είχε από την τεράστια χρηματική αξία τους.
“Κα Τσάκου” μου είπε. “Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει εξέλιξη στην ψυχή, στο πνεύμα για μια ανώτερη ποιοτική ζωή, ελευθέρου ανθρώπου, όταν δεν πατάει το ένα πόδι μας στο παρελθόν, στην παράδοση των αξιών όπου συντελούνται σιωπηλά οι διασυμπαντικοί, οικουμενικοί νόμοι και αναλογίες, ώστε το άλλο να κάνει ένα βήμα σταθερό προς το μέλλον”;
“Δεν γίνεται αλλιώς, θα χαθούμε στον ωκεανό του Άμμωνα”.
“Έτσι νιώθω χρέος μου ως Έλληνας γιος της μάνας Κρήτης να πράξω κατ’αυτόν τον τρόπο και να αναμένω”...
Μια ζεστή ακτίνα φωτός ξεχύθηκε γύρω μου. Μια ελπίδα, πως υπάρχει η αντίδραση, η απάντηση στους προσπαθούντες την αποδόμηση του Θείου Ελληνικού δυναμικού και ενεργού στοιχείου.
Πυρσοί λαμπροί του Υπέρτατου Φαροδείκτου οι Έλληνες φιλότεχνοι αλλά το ίδιο σημαντικοί και αυτοί που βοηθούν με το δικό τους τρόπο τη συνέχιση της παράδοσης των αξιών.
Αυτές τις μέρες της διαμονής μου στην Κρήτη, μου δόθηκε η ευκαιρία και τα ερεθίσματα να κάνω ένα μεγάλο μακροβούτι στη συνείδησή μου και θυμήθηκα ότι έχω κι εγώ ένα χρέος ως άνθρωπος, ως Ελληνίδα, γι’αυτό σου γράφω αυτές τις αράδες.
Ας μην αφήσουμε σε ξένα χέρια και άλλη πολιτισμική κληρονομιά πανανθρώπινης αξίας ούτως ώστε και να μην χρειαστεί κάποτε να απολογηθούμε και να νιώθουμε τύψεις.
Επίσης, φίλε αναγνώση σε προσκαλώ να στοχαστούμε μαζί τα σοφά λόγια κάποιου συνανθρώπου μας που είπε:
“Για να γίνεις σπουδαίος πρέπει να κάνεις το καλό γιατί το κακό είναι εύκολο να γίνει”.

