Του δημοσιογράφου Νίκου Ε. Μαρκάκη
“Ο Θέμος Κορνάρος έγραψε αρκετά βιβλία. Τα διάβασα και τα ξαναδιάβασα. Σε όλα του σχεδόν τα έργα κινείται το ανώνυμο πλήθος που παλεύει μέσα στη δυστυχία για να κερδίσει την αλήθεια, το δίκιο και την λευτεριά. Την δική του και της πατρίδας...
....Εκείνο όμως το βιβλίο που πραγματικά θρονιάστηκε στην καρδιά μου είναι το “Χαϊδάρι...”.
...Οταν πρωτογνώρισα τον Θέμο Κορνάρο, ανάμεσα στα άλλα που μου είπε, ήτανε και τούτο:
“...Πρέπει να έχουμε πνευματική ανωτερότητα, ηθικό ανάστημα και να αγαπούμε τον συνάνθρωπό μας”.
....Ο Θέμος Κορνάρος είναι μεγάλος, είναι αθάνατος.
Φίλιππας Γελαδόπουλος
(λογοτέχνης - συγγραφέας)
“Ο Θέμος Θεμιστοκλής - Κορνάρος, ήταν ξάδελφος της μητέρας μου από το Σίβα και γείτονας του αδελφού μου Γιώργου στο Κολωνάκι, περιοχή Γ’ Αστυνομικού Τμήματος όπου υπηρετούσα. Η γυναίκα του ήταν νέα, υπέροχη και μορφωμένη.
Το 1996 τον φιλοξενήσαμε στο Τμήμα κρατούμενο με άλλους προοδευτικούς και τον περιποιόμουν, τον προμήθευα ό,τι είχε ανάγκη από την αγορά και το σπίτι του. Εστελνε χαιρετισμούς στους γονείς μου αλλά δεν ήθελε και πολλές φροντίδες μου για να μην παρεξηγηθώ επαγγελματικά επειδή αυτός ήταν προοδευτικός.
Σε λίγες μέρες έφυγε εξόριστος στη Μακρόνησο όπου του έστελνα τσιγάρα και άλλα πράγματα χρήσιμα”.
Μαρκάκης Ε. Χαράλαμπος 1922-2006
(Αξιωματικός Αστυνομίας Πόλεων)
Η μοίρων των βιβλίων που από τον καμβά και τη μαεστρία του κειμένου παραμένουν “κτήμα ες αεί” όλων μας είναι προκαθορισμένη: να δεσπόζουν τα γράμματα αυτά, μόνιμα στην επικαιρότητα και κατά κάποιο τρόπο να καθορίζουν τη γραμμή πλεύσεως στον πνευματικό μας ορίζοντα.
Αναφαίρετος κανόνας που έλαβε υπόψη του ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σίβα - Πυργιώτισσας με την πρωτοβουλία του να εκδώσει διαδοχικά όλα τα βιβλία του πανάξιου τέκνου του χωριού και “θεού της Μεσαράς” Θέμου Κορνάρου.
Η έκδοση αυτή με πρωτοπόρο το “Στρατόπεδο Χαϊδαρίου” συμπορεύεται απόλυτα με τα γνωστά “Κορνάρεια” τις καθιερωμένες χρόνια τώρα αυγουστιάτικες πολιτιστικές εκδηλώσεις που στην κυριολεξία αποτελουν μόνιμη απότιση φόρου τιμής προς το συντοπίτη ομόαιμο γίγαντα του πνεύματος και φανατικό στην πολιτική τοποθέτησή του.
Φέτος και για πρώτη φορά, τα “Κορνάρεια” διεξάγονται υπό τη σκιά, μάλλον υπό το εξ ουρανού βλέμμα, του Θέμου - μια και ο “κουμπάρος” όπως ήταν γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του, αναπαύεται οριστικά ένα χρόνο περίπου τώρα και σύμφωνα με την επιθυμία του, στην “πατρώαν γην” του με τερματισμό της εξορίας και μεταφοράς των οστών σε τιμητικό απέριττο τάφο στο κοιμητήριο της γενέτειράς του. Τελευταία και οριστική κατοικία που του προσέφεραν οι χωριανοί του σαν ανταμοιβή των όσων έπραξε με την πένα, το μυαλό και τις δοκιμασίες του για την ανάδειξη και εξύψωση του Σίβα.
Κυριότερη εκδήλωση στα φετινά “Κορνάρεια” θα είναι η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου “Στρατόπεδο Χαϊδαρίου” την ερχόμενη Κυριακή 26-8-2007 στις 9 το βράδυ στην πλατεία του Σίβα με ομιλητές τους πασίγνωστους και αυθεντικούς παρουσιαστές Νίκο Ψιλάκη και Σήφη Κοσόγλου.
Το “μπάρμπα” μου Θέμο - πρώτο εξάδελφο της μάνας μου - πρωτογνώρισα στην Αθήνα το 1947, και διατυπωμένη βαθιά στο μυαλό μου παραμένει η ερώτησή του:
“Διάβασες τα βιβλία μου;”.
Τα διάβασα τότε όλα και αυτόματα διαπίστωσα το μεγαλείο της πένας, του μυαλού και της ψυχής ενος “γραφιά” που ανήκει στις πνευματικές φυσιογνωμίες με ανθρωπιά και ιδανικά. Του Θέμου - που κατά το συγγραφέα Σανουδάκη Αντώνη - σύχναζε σε φτωχοφοιτητικές συντροφιές Κρητών με αριστερές ιδέες και ήταν βαθιά επηρεασμένος από την κοινωνική αδικία...
Υστερα από 60 χρόνια, ξεφυλλίζω και πάλι την επανέκδοση “Στρατόπεδο Χαϊδαρίου”, ένα αντίτυπο του οποίου μου προσέφερε τιμητικά ο Π.Σ. Σίβα, και ανατριχιάζω ξανά από τις “δαιμονισμένες” περιγραφές σκηνών από το εργαστήριο τρόμου, φόβου, μαρτυρίων και αιμοβορίας που είχαν εγκαταστήσει στο Χαϊδάρι οι Ναζί, οι εκπρόσωποι αυτοί της νέας τάξης πραγμάτων!
Με το γνωστό δικό τους ύφος, την ανεπιτήδευτη γραφή και δηκτική του έκφραση, αποτυπώνει σε λίγες σελίδες την κτηνωδία των Γερμανών κατά των κρατουμένων αντιστασιακών μέσα σε μια κόλαση, κατά πολύ ανώτερη από εκείνη του Δάντη Αλιγκιέρι!
Για να προϊδεάσω τον αναγνώστη για τα καρδιοχτύπια που του επιφυλάσσονται με το ξεφύλλισμα του βιβλίου, παραθέτω μερικά αποσπάσματά του:
* “Στο μεταξύ, στο δρόμο, αν γλιτώσεις από τον ένα Ες- Ες, από τον άλλο δεν γλιτώνεις. Οσο κι αν τρέχεις, δεν φελά.
Βρίσκουνε πως δεν τρέχεις αρκετά. Σε κυνηγούνε. Σε παραδίνει ο ένας βούρδουλας στον άλλο. Τα γόνατα τρέμουνε. Κανένας δεν έχει μείνει που να μην έχει ματώσει στο κεφάλι, στα μούτρα ή στα χέρια.
* Το συναίσθημα που δοκιμάζεις όταν πατήσεις ηλεκτρικό σύρμα, το ίδιο δοκιμάζεις αντικρύζοντας τον διοικητή. Η παρουσία του παραλεί, η διαταγή του είναι φωτιά που δεν μπορείς να την αποφύγεις. Το μάτι του, καθώς πέφτει πάνω σου, σε σταυρώνει σαν το Χριστό. Το γέλιο που ξεφεύγει κάποτε από τα σαρκωμένα χείλη του, μοιάζει σαν βρισιά και περιφρόνηση.
* Ο Ναπολέων - ο θρυλικός προστάτης των καταδίκων, ένας από τους 260- καταλαβαίνει τι γίνεται. Τρέχει να γλιτώσει τον γέρον άνθρωπο. Η μανία του Κόβατς ξέσπασε απάνω του, επειδή τον σταμάτησε από το έργο του για να τον ρωτήσει, τάχα, ποιος ξέρει τι....
* Οποιος αντικριστεί με το Θεό, την ίδια στιγμή θα πεθάνει....”.
Τ’ άκουσα μια φορά και γέλασα. Σήμερα το ‘μαθα κι αλλιώς το ίδιο πράγμα και ανατρίχιασα:
“Οποιος αντικριστεί με τη βαθύτερη ανθρώπινη αλήθεια, υπάρχει κίνδυνος να συντριφτεί...!!
Ελα, όμως, που είναι το δυσκολότερο παιχνίδι του κόσμου! Και σε τραβά... .
* Ο θίασος που κατοικεί μέσα μου, προσπαθεί να μου δώσει κουράγιο. Κι όμως, όπου κι αν πας, ό,τι κι αν πάθεις, ολομόναχος δεν μένεις ποτέ. Να είναι αλήθεια; Τι να πρωτοπιστέψει κανείς απ’ όσα θωρεί κι απ’ όσα αισθάνεται, από τη μια στιγμή ως την άλλη.... Ολα είναι αλήθεια κι όλα είναι ψέματα.
O Θέμος αποκαλύπτει με μελανά χρώματα και το προσωπικό του δράμα στο διάστημα της παραμονής του στο στρατόπεδο. Δεμένος χειροπόδαρα στο υγρό υπόγειο του κτιρίου, μέσα σε πίσσα σκοτάδι, σε σιωπή θανάτου που μόνο κατά διαστήματα διακοπτόταν από τις οιμωγές και ουρλιαχτά βασανισθέντων άλλων συγκρατουμένων του σε διπλανά κελιά...
Δραματική και η εξιστόρηση των βασανιστηρίων στην οδό Μέρλιν και οι σκηνές μελλοθανάτων. Γνήσιο όμως ποίημα είναι το κεφάλαιο για το διερμηνέα Ναπολέοντα Σουκατζίδη, τον “ήρωα των ηρώων, μάρτυρα των ηρώων”, όπως αποκαλεί ο Θέμος το συγκρατούμενό του Αρκαλοχωριώτη που αρνήθηκε να αντικατασταθεί από άλλον πατριώτη και τελικά εκτελέστηκε και ο ίδιος!
Με το “κουμπάρο” Θέμο δίπλα - δίπλα τώρα και τις διαδοχικές επανεκδόσεις όλων των βιβλίων του, ορίζοντες διανοίγονται στο δραστήριο Π.Σ. του Σίβα. Ορόσημα που προδικάζουν καινούργιες δραστηριότητες και νέες εποχές για τα καθιερωμένα “Κορνάρεια”, θεσμό που δικαιώνει τον πόθο του Θέμου για ένα μόνιμο, ειρηνικό κόσμο και αδελφική διαβίωση όλων των λαών.
Πετροκεφάλι
Αύγουστος 2007

