Tου Θάνου Περβολαράκη

Δεκάδες οικονομικοί μετανάστες για τις αγροτικές δουλειές στην περιοχή.

Διαμένουν σε καταυλισμούς που έχει στήσει ο δήμος


Από την Ιεράπετρα, τα Χανιά αλλά και τη Λαμία, την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές της χώρας καταφθάνουν στο δήμο Τεμένους για να δουλέψουν στον τρύγο οικονομικοί μετανάστες από τη Βουλγαρία.

Άνδρες και γυναίκες νεαρής ηλικίας μαζί με τα παιδιά τους μένουν σε σκηνές λίγο έξω από το Κυπαρίσσι και τον Προφήτη Ηλία. Οι συνθήκες διαβίωσής τους εκεί δεν είναι οι καλύτερες, αλλά είναι για λίγες μόνο ημέρες όπως λένε, μέχρι να τελειώσει αυτή η περίοδος, να συγκεντρώσουν χρήματα και να επιστρέψουν στην έδρα τους.

Σκηνές που έχουν παραχωρηθεί από το δήμο Τεμένους, το Στρατό και εταιρείες που ασχολούνται με το σταφύλι φιλοξενούν Βούλγαρους μετανάστες που το πρωί κυνηγούν το μεροκάματο και το απόγευμα μόλις σχολάσουν προσπαθούν να φάνε ένα πιάτο φαί μαγειρεμένο έξω στο δρόμο και να ξαπλώσουν σε στρώματα που σίγουρα δεν είναι ανατομικά. Προτιμούν όμως όπως λένε την σκηνή που τα μεσημέρια λόγω του ήλιου είναι ανυπόφορα ζεστή, παρά τη δροσιά που προσφέρει ένα δέντρο και την υγρασία τις καλοκαιρινές νύχτες.

Σε αυτούς τους πρόχειρους καταυλισμούς που στήθηκαν σε ύψωμα λίγο έξω από το Κυπαρίσσι αλλά και σε ένα λάκκο κοντά στο γήπεδο του Προφήτη Ηλία τα άτομα που μένουν εκεί δεν κάνουν ελεύθερο camping. Προσπαθούν να καλύψουν τις σωματικές τους ανάγκες όπως- όπως. Πλένονται σε πρόχειρα κατασκευασμένους χώρους, οι τουαλέτες δεν είναι και από μάρμαρο και οι βόθροι σκάφτηκαν ειδικά για την περίσταση.

Οι άνθρωποι που μένουν εκεί δεν είναι όμως αχάριστοι. Ευχαριστούν τους δωρητές για τις σκηνές και τους κατοίκους που πολλές φορές τους συμπαραστέκονται πηγαίνοντας τους ένα πιάτο φαί και λίγο δροσερό νερό από τα ψυγεία των σπιτιών τους. «Που θα μέναμε εάν δεν υπήρχαν και οι σκηνές;» διερωτώνται και απαντούν «όλα τα σπίτια ήταν ενοικιασμένα και θα περνούσαμε τις νύχτες μας στην ύπαιθρο».

Στον καταυλισμό των οικονομικών μεταναστών στο Κυπαρίσσι μερικές σκηνές είναι απλωμένες δίπλα στα λιόδεντρα. Οι «ένοικοι» δίνουν κάποια χρήματα στον ιδιοκτήτη του ελαιώνα. Πληρώνουν όπως μας είπαν 400 ευρώ, ένα ποσό που μοιράζονται μεταξύ τους ισόποσα.

Ο Χριστόφ Βέλκου είναι για τους ανθρώπους στον πρώτο καταυλισμό που επισκεφθήκαμε κάτι σαν αρχηγός. Αυτός τους βρήκε τη δουλειά και τους είπε να τον ακολουθήσουν για να βγάλουν μεροκάματο.

«Όταν τελειώσω από εδώ θα πάω στην Ιεράπετρα να δουλέψω στα θερμοκήπια. Έχω μείνει στη Λαμία, την Πελοπόννησο. Εδώ αυτή την περίοδο δουλεύουμε σχεδόν κάθε μέρα. Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε;».

Μέσα στις σκηνές τους στοιβαγμένα μαζί τους, τα ρούχα που φορούν όταν πηγαίνουν στη δουλειά, αλλά και τα «καλά» τους που θα φορέσουν όταν τελειώσουν και θα πάνε στο καφενείο του χωριού για να προετοιμάσουν την επόμενη ημέρα.

Σε μία διπλανή σκηνή, οι γείτονες του Χρίστοφ Βέλκου είναι τα μέλη μίας οικογένειας. Ο πατέρας Ντίνκο Ιβάνοφ, η μητέρα Γιάννα Μαρίνοβα και μαζί ο πεντάχρονος Ιβάν. Ο πιτσιρικάς αν και ξαφνιάζεται από την παρουσία δημοσιογράφων, πλησιάζει τους γονείς του, καθισμένος πάντα στο σπασμένο ποδήλατο που έχει για παιχνίδι και δεν αποχωρίζεται ποτέ. Σκάει ο τζίτζικας από τη ζέστη αλλά ο μικρός φοράει ένα μάλλινο πουλόβερ διαρκώς.

Η μητέρα του μας είπε χθες που τη συναντήσαμε ότι η οικογένεια ήρθε από τη Λαμία και θα επιστρέψει πάλι εκεί με το τέλος του τρύγου.

«Προσπαθούμε να περνάμε όσο καλύτερα μπορούμε» σχολιάζει χαμογελώντας. «Κάνουμε μπάνιο στα ελιές από κάτω, αλλά πάλι καλά»

Η ίδια θέλει να ευχαριστήσει όπως λέει τους κατοίκους του Κυπαρισσίου. «Μας φέρνουν φαγητό πολλές φορές, μας έχουν δώσει χρήματα και όταν υπάρχει δουλειά δε μας ξεχνούν. Να είναι καλά».

Στον εκεί καταυλισμό υπάρχουν συνολικά οχτώ σκηνές, τριών ατόμων η κάθε μία. Για το στήσιμο τους πληρώνουν 400 ευρώ στον ιδιοκτήτη του λιόφυτου και ζητούν αν γίνεται να χαμηλώσει το … «ενοίκιο» αυτό.

Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων έχει στηθεί ένας άλλος καταυλισμός, αυτός στο χωριό του Προφήτη Ηλία. Αυτές τις ημέρες μένουν 20 άτομα.

«Όλοι είναι περαστικοί, κάθονται δέκα ημέρες και για όσο διάστημα υπάρχει δουλειά και μετά φεύγουν» μας είπε ο νεαρός Ζαχάρης από τη Βουλγαρία.

«Ήρθα από την Ιεράπετρα και θα φύγω σε λίγες ημέρες. Είναι η τρίτη χρονιά που δουλεύω στην περιοχή. Πέρυσι βρήκα σπίτι να νοικιάσω, όχι όμως και φέτος. Αργήσαμε και τα πάντα ήταν πιασμένα» είπε.

Ο επίσης νεαρός φίλος του Βασίλης βρισκόταν όπως μας είπε πέρυσι τον Αύγουστο στην περιοχή και τρυγούσε. Όταν τελειώσει τη δουλειά θα γυρίσει πίσω στην Πελοπόννησο.

Στον καταυλισμό του Προφήτη Ηλία η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη από ότι στο Κυπαρίσσι. Ο δήμος έχει τοποθετήσει προβολείς για τη νύχτα, όμως εκεί οι σκηνές είναι δοσμένες από το στρατό και η διαμονή δεν είναι και η πιο άνετη. Λίγα μέτρα μακριά έχουν γίνει με ξύλο και λινάτσες οι τουαλέτες του καταυλισμού. Κανά δυο λεκάνες και ντουζιέρες πρόχειρα στερεωμένες είναι τα είδη υγιεινής που υπάρχουν.

Ο δήμαρχος Τεμένους Γιώργος Βιτώρος μας είπε ότι στήθηκαν αυτοί οι καταυλισμοί για να έχουν ένα μέρος να μένουν οι άνθρωποι αυτοί, αφού εάν δεν νοικιάζουν σπίτια προτιμούν να περνούν τη νύχτα όπου βρουν.

«Έχουμε φτιάξει τουαλέτες, δόθηκαν κάδοι για τα απορρίμματά τους και βοηθάμε όσο μπορούμε. Σίγουρα δεν είναι οι ιδανικές συνθήκες για να μένει κάποιος, και διαρκώς προσπαθούμε να προσφέρουμε ότι μπορούμε».