Του Βασίλη Κεγκέρογλου, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ηρακλείου
Η Ν.Δ. και ο κ. Καραμανλής στην προσπάθειά τους, τα τελευταία χρόνια, να μεταμορφωθούν και να απενοχοποιηθούν από την παραδοσιακή δεξιά και την καταδικασμένη πολιτική της στη συνείδηση των πολιτών, ενσωμάτωσαν στο πολιτικό τους λεξιλόγιο, την έννοια της μεταρρύθμισης.
Η προεκλογική ρητορεία περί μεταρρυθμίσεων σε συνδυασμό με τις γενικόλογες θέσεις για το περιεχόμενο και τη κατεύθυνσή τους, είναι γεγονός ότι επηρέασαν στις εκλογές του 2004 ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών που ζητούσαν πραγματικές αλλαγές.
Μετεκλογικά όμως η μεταμόρφωση Καραμανλή αποκαλύφθηκε ότι ήταν εικονικός μεταμορφισμός. Η κυβέρνηση της Ν.Δ πιστή στην παραδοσιακή πολιτική της συντηρητικής παράταξης, βάφτισε ως μεταρρύθμιση κάθε αντιδραστική και οπισθοδρομική επιλογή που είχε αποτέλεσμα τη συγκέντρωση του πλούτου και της εξουσίας στα χέρια των λίγων, ευτελίζοντας έτσι την έννοιά της.
Η αύξηση των έμμεσων φόρων που πληρώνουν οι πολλοί και η μείωση κατά 30% του φόρου για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις τράπεζες, ονομάστηκε φορολογική “μεταρρύθμιση”. Η κομματική στελέχωση του κράτους παρουσιάστηκε ως μεταρρύθμιση με τον τίτλο επανίδρυση του κράτους. Οι αποσπασματικές τροποποιήσεις του θεσμικού πλαισίου της εκπαίδευσης χωρίς σχέδιο και στόχους που οδήγησαν σε αδιέξοδο την παιδεία, ονομάστηκαν μεταρρύθμιση. Η απελευθέρωση της ίδρυσης των πολυκαταστημάτων, η κατάργηση του οκταώρου για τους εργαζόμενους, η κατάργηση ουσιαστικά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η απαξίωση του ΑΣΕΠ, η αφαίρεση αρμοδιοτήτων και πόρων από την Αυτοδιοίκηση, η μείωση των δημοσίων επενδύσεων για την περιφέρεια, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού με τις πρόσθετες δαπάνες για την υγεία και τη παιδεία, οι ρυθμίσεις για το ασφαλιστικό των τραπεζών εις βάρος του ΙΚΑ αλλά και αυτή ακόμα η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων και η πληρωμή των προμηθειών και των “μιζών” από τον κρατικό προϋπολογισμό, ονομάστηκαν επίσης μεταρρύθμιση, για να ολοκληρώσουν τον ευτελισμό της έννοιας.
Αυτή η συντηρητική πολιτική κάτω από το επικοινωνιακό περιτύλιγμα περί μεταρρυθμίσεων, αποβαίνει πάντα υπέρ των λίγων και εις βάρος των πολλών, των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρομεσαίων και κυρίως εις βάρος των νέων και των επιστημόνων.
Γι’ αυτό οφείλουμε με κάθε ευκαιρία να θυμίζουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις στον τόπο μας, είναι ταυτισμένες ιστορικά με τις μεγάλες προοδευτικές αλλαγές που προώθησε η δημοκρατική παράταξη, με τις μεγάλες αλλαγές που υλοποίησε, ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο κράτος, στην οικονομία, στον αγροτικό τομέα (αγροτική μεταρρύθμιση), ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και στον αγροτικό χώρο και ο Γεώργιος Παπανδρέου στην κοινωνική προστασία στην παιδεία με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Παπανούτσου.
Την μεταπολίτευση μετά το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ένας μεγάλος ριζοσπάστης μεταρρυθμιστής, με τον εκδημοκρατισμό των θεσμών και την εμπέδωση της δημοκρατίας, την θεμελίωση του κράτους πρόνοιας, τις αλλαγές στην υγεία, στην παιδεία και κυρίως με τις αδιανεμητικές πολιτικές που εφάρμοσε, έδωσε κοινωνική και οικονομική υπόσταση στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που μέχρι τότε ήταν στο περιθώριο και οδήγησε τη χώρα στο δρόμο της προόδου και της ανάπτυξης.
Τέλος, ο Κώστας Σημίτης εφάρμοσε μια ουσιαστική πολιτική μεταρρυθμίσεων με τον εκσυγχρονισμό στην διοίκηση και στην αυτοδιοίκηση, με τον Καποδίστρια και την περιφερειακή συγκρότηση της χώρας αλλά και όλες τις αλλαγές που οδήγησαν σε μια ισχυρή οικονομία και μια χώρα με επιτυχίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα με την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου συνεχίζοντας τη δημοκρατική παράδοση επεξεργάστηκε και κατέθεσε μετά από ουσιαστικό διάλογο ένα ρεαλιστικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που περιλαμβάνει ριζοσπαστικές τομές και αλλαγές για να μας οδηγήσει σε μία νέα περίοδο ανάπτυξης της χώρας με ουσιαστική βελτίωση του επιπέδου ζωής των πολιτών, δίνοντας ξανά στην έννοια της μεταρρύθμισης το πραγματικό προοδευτικό της περιεχόμενο.
