Της Κατερίνας Μυλωνά

Ο Αλέξανδρος Ρήγας, σεναριογράφος και συγγραφέας της “μαύρης” κωμωδίας “Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή”, που παρουσιάζεται σήμερα και αύριο στο Κηποθέατρο, μιλά στην “Π” για το έργο και τα επόμενα σχέδιά του.

Η ξεκαρδιστική «μαύρη» κωμωδία των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου “Μπαμπά μην Ξαναπεθάνεις Παρασκευή” περιοδεύει από σήμερα στην Κρήτη με δύο παραστάσεις που ανεβαίνουν σήμερα και αύριο στο Κηποθέατρο «Ν.Καζαντζάκης», μία παράσταση την Τετάρτη στο Ρέθυμνο και μία την Πέμπτη στα Χανιά.

Λίγο πριν ανοίξει η αυλαία, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης του έργου Αλέξανδρος Ρήγας μιλάει στην «Π» για την απληστία των ανθρώπων και τα μοιρολόγια στα χωριά της Πελοποννήσου, δύο φαινομενικά αταίριαστα πράγματα, που όμως δένουν υπέροχα στην παράσταση. Μέσα από το έργο, κάτι που συμβαίνει σε όλα του διδύμου Ρήγα- Αποστόλου, θίγονται με τέτοιο τρόπο καταστάσεις που θυμίζει σάτιρα, «αν έχουμε μια τέτοια ταμπέλα, το θεωρούμε τιμή μας», λέει ο Αλέξανδρος Ρήγας.

Ποια είναι η υπόθεση του έργου;

«Το έργο είναι μια μαύρη κωμωδία. Εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Πελοποννήσου στην ελληνική επαρχία, όπου εκεί παρακολουθούμε μια πολύ καλά στημένη υπόθεση αρχαιοκαπηλίας. Αυτός είναι ο βασικός καμβάς, έτσι ξεκινάει το έργο. Πάνω σε αυτή την υπόθεση αρχαιοκαπηλίας έχουν μπλεχτεί όλες οι Αρχές εκεί της περιοχής και έχουν στήσει μια πλεκτάνη που έχει σαν κέντρο τον εικονικό θάνατο ενός κομματάρχη. Αυτός ο θάνατος πρέπει να είναι πολύ πιστευτός στους πάντες, ακόμα και στους οικείους του. Έτσι, λοιπόν, οι δυο του κόρες ταξιδεύουν από την Αθήνα, όπου μένουν, -η μία είναι αρχισυντάκτρια σε ένα λάιφ στάιλ περιοδικό, η άλλη είναι ιδιοκτήτρια του κυλικείου της Βουλής, -κι έρχονται, ουσιαστικά, να θάψουν τον πατέρα τους, χωρίς να φαντάζονται ποτέ τι τους περιμένει. Εκεί, μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων που καταλήγουν σε μια αλυσίδα από φόνους και μένουν άναυδες με αυτό που αντιμετωπίζουν. Είναι, ίσως, το πιο τρελό Σαββατοκύριακο της ζωής τους, και ουσιαστικά βλέπουν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να ξεκληρίζονται όλοι οι δικοί τους άνθρωποι και άνθρωποι που ήξεραν ή γνώρισαν σε αυτή την επίσκεψή τους κάτω στην πατρίδα. Όλα αυτά για τα χρήματα, για ένα ανεκτίμητης αξίας αρχαιολογικό εύρημα, «Ο Κούρος των Γαργαλιάνων» λέγεται, και ουσιαστικά μένουν μόνες τους μετά από όλο αυτό το αιματηρό πανηγύρι. Το έργο σατιρίζει την ανθρώπινη απληστία, αυτό είναι το θέμα μας και το κόστος της ανθρώπινης ζωής που, δυστυχώς, στις μέρες μας δεν είναι και πολύ μεγάλο..»

Τα έργα σας, γενικότερα, έχουν το χαρακτήρα της σάτιρας.

«Αν έχουμε μια τέτοια ταμπέλα, το θεωρούμε μεγάλη μας τιμή. Προσπαθούμε μέσα από κωμωδίες καταστάσεων και να σχολιάζουμε και ο,τι δε μας αρέσει να το επισημαίνουμε. Ούτως ή άλλως, ενεργοί πολίτες είμαστε, όσο μας αναλογεί το μερίδιο της κριτικής το κάνουμε μέσα από τη δουλειά μας και το θεωρούμε και πολύ σημαντικό και ότι πρέπει να το κάνουμε. Ακόμα και μέσα από μια κωμωδία, μπορείς να πεις κάποια πράγματα, αν θέλεις, και φυσικά το κοινό, αν θέλει να ακούσει κάποια πράγματα, θα τα ακούσει.

Η κωμωδία έχει την εξής ευλογία: το κοινό μέσα από το γέλιο μπορεί να το χαλαρώσει, να το κάνει πολύ πιο θετικό απέναντί της, που σημαίνει ότι όταν το κοινό αφεθεί μπορεί πολύ πιο εύκολα να λάβει τέτοιου τύπου μηνύματα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάμε σε έργα καταγγελία. Eκεί τα πράγματα παίρνουν άλλη μορφή, άλλη φόρμα και δυσκολεύουν. Το κοινό τις τελευταίες δεκαετίες με τα έργα καταγγελία είναι λιγάκι μαγκωμένο αλλά, σαφέστατα, είναι πολύ πιο εύκολο για μας τους συγγραφείς μέσα από κωμωδία να τσιμπήσουμε αυτά τα πράγματα που μας ενοχλούν, σε πολιτικό και κοινωνικό και στο επίπεδο όλων των πραγμάτων που μας αφορούν στην καθημερινότητά μας.»

Στο έργο γίνεται σύγκριση ανάμεσα στην Αθήνα και την επαρχία;

«Πιστεύω ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, που εγώ κι ο Δημήτρης αντιλαμβανόμαστε.. στην Αθήνα τα πράγματα έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ σαν όγκος ανθρώπων, οπότε όλα αυτά τα ελαττώματα και προτερήματα της φυλής μας, εν πάσει περιπτώσει, νομίζω ότι μπορεί να γίνουν πολύ πιο ορατά σε μικρές κοινωνίες και το καλό και το κακό, για να μην είμαστε και μηδενιστές, υπάρχουν και πολύ καλά στοιχεία και πάντα θα υπάρχουν, όπως και κακά στοιχεία. Μπορεί πιο εύκολα να γίνουν ορατά σε μικρές ομάδες, αυτό θεωρώ για αυτό και την τοποθετήσαμε εκεί. Αν αυτό το θέμα το βάζαμε να γίνεται σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, πιθανόν να μην ήταν και αναγνωρίσιμο. Εκεί τα πράγματα είναι πολύ κοντά, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο κοντά είτε για το θετικό είτε για το αρνητικό, άρα είναι όλα μεγεθυμένα, στο μέγεθος που τους αξίζει. Από την άλλη, επειδή έχω μεγαλώσει σε επαρχία μέχρι τα 18 μου σε εκείνα τα μέρη που αναφέρονται στο έργο, καμιά φορά και ασυνείδητα ξυπνάνε και αναφορές και μνήμες των τόπων που μεγάλωσες. Εγώ είμαι παιδί της επαρχίας, όχι μόνο ως τοπικός προσδιορισμός αλλά και η φτιαξιά μου είναι φτιαξιά ενός ανθρώπου που μεγάλωσε και γεννήθηκε στην επαρχία. Θέλω να πω, κουβαλάω όλα τα καλά και τα κακά που έχει αυτός ο άνθρωπος χωρίς να σημαίνει αυτό ότι αρνούμαι την Αθήνα».

Είναι αλήθεια ότι το έργο είναι εμπνευσμένο από τα μοιρολόγια;

«Η αρχική ιδέα ήταν μια διάθεση του Δημήτρη και δικιά μου να ασχοληθούμε με αυτό που λέμε κηδεία. Μία από τις πτυχιακές εργασίες στη Φιλοσοφική ήταν τα μοιρολόγια σε κάποια μέρη της Πελοποννήσου στη λαογραφία, ήταν αγαπημένο μου θέμα, πιστεύω ότι είναι μικροί θησαυροί , έτσι κι αλλιώς. Ξεκίνησε λοιπόν, από μια ιδέα του να κάνουμε ένα έργο που να είναι αυτό που λέμε το ξενύχτι. Αυτό έχω στο μυαλό μου ως παιδί που σε διάφορες κηδείες που είχε τύχει να πηγαίνουν οι δικοί μου και πήγαινα. Το ξενύχτι από τη μια ήταν ένας αποχαιρετισμός του νεκρού από την άλλη και ένα γλέντι σαν να ήθελαν να τον αποχαιρετίσουν με κέφι, δηλαδή, λέγονταν ιστορίες για το νεκρό, ήταν η παρηγοριά στους ζωντανούς που έμεναν πίσω. Αυτό ήταν το βασικό που θέλαμε να κάνουμε, αργότερα, βέβαια, ξετυλίχτηκε κι έγινε μια άλλου τύπου φάρσα και μπήκε μέσα και το θέμα της απληστίας που θέλαμε να θίξουμε.»

«Στα έργα σας παρατηρείται ότι στηρίζονται στα ίδια περίπου πρόσωπα. Γιατί;»

«Πάντα υπάρχουν και νέοι ηθοποιοί, νέες συνεργασίες. Κατά βάση, όμως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πάνε -έρχονται στις δουλειές μας κι επειδή εμείς τους εκτιμάμε αλλά όσο περνάνε και τα χρόνια έχεις ανάγκη από κάποιες σταθερές. Δηλαδή, οι σχέσεις με τους ανθρώπους και προσωπικές και επαγγελματικές θέλουν αγώνα για να κτιστούνε, είτε καταλήξουν σε κάτι καλό είτε σε κάτι αρνητικό. Αν, λοιπόν, έχεις δοκιμαστεί με κάποιους ανθρώπους, δεν τους αφήνεις εύκολα, δε θες γιατί ξέρεις ότι σε ξέρουν και ξέρουν και τις αδυναμίες σου ξέρεις κι εσύ τις δικές σου, άρα δε χάνεις χρόνο σε κάθε καινούργια επαφή. Πέρα από αυτό είναι και το θέμα της εκτίμησης που χωρίς αυτό έτσι κι αλλιώς δεν προχωράς σε τίποτα άλλο, μας δημιουργεί μια ασφάλεια.»

Ποια είναι τα σχέδιά σας για την ερχόμενη χρονιά;

«Το Κόκκινο Δωμάτιο που συνεχίζει για Τρίτη χρονιά στο Μέγκα, η πέμπτη σεζόν για το «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» και το καινούργιο θεατρικό που κάνουμε για την Κάτια Δανδουλάκη που θα ανέβει στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Είναι μια καινούργια κωμωδία «το Δείπνο του Κορμοράνου» που την τελειώνουμε. Πρόκειται για μια σουρεαλιστική κωμωδία για το θέατρο που αφορά στους ανθρώπους του θεάτρου και τα όσα συμβαίνουν στο ανέβασμα μιας παράστασης».