Τώρα που τελείωσε αυτή η όμορφη εκδρομή του ΚΑΠΗ Αρχαών στην Ευρώπη, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις μου για το πώς βίωσα εγώ αυτή την εκδρομή και ίσως εκφράσω και άλλους.
Μετά από ένα ταξίδι στο Αιγαίο και μια καταπληκτική κρουαζιέρα στην Αδριατική με συντροφιά τα δελφίνια και το καταγάλανο του ουρανού και της θάλασσας, πρώτος μας σταθμός ήταν η Βενετία, η πανέμορφη αυτή πόλη της Ιταλίας κτισμένη πάνω σε πάμπολλα νησάκια που επικοινωνούν μεταξύ τους με μικρά καραβάκια. Εδώ θαυμάσαμε τα γραφικά κανάλια και τις όμορφες γόνδολες που έπλεαν μέσα κάνοντας ρομαντική βόλτα στους τουρίστες. Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου, το παλάτι των Δόγηδων, η γέφυρα των Στεναγμών, η πλακόστρωτη πλατεία με τα πανέμορφα κτίρια, το παλάτι του Ναπολέοντα και τα γραφικά υδάτινα σοκάκια της κάνουν την πόλη αυτή μοναδική. Είχαμε βέβαια πάντα υπόψη μας τη μεγάλη ναυτική δύναμη που υπήρξε κάποτε η Βενετία. Εξάλλου μας είναι γνωστός ο πολιτισμός της από την ενετική κατοχή στην Κρήτη. Πολλά από τα χρυσά των εκκλησιών ήταν Βυζαντινής τέχνης και τα είχαν αρπάξει από την Κωνσταντινούπολη οι σταυροφόροι μετά την άλωσή της. Η ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το Ελληνικό Ινστιτούτο Ακαδημίας Αθηνών είναι ό,τι έχει απομείνει από μία μεγάλη ελληνική ακμάζουσα παροικία που δημιουργήθηκε εδώ.
Στη συνέχεια προχωρήσαμε βόρεια, μέσα από πανέμορφα δάση και πευκόφυτα βουνά προς την Αυστρία. Γραφικά σπιτάκια σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών μέσα στα πυκνά δέντρα έμοιαζαν να έχουν ξεπηδήσει από τα παραμύθια. Το πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις κυριαρχούσε παντού, αποτέλεσμα των πολλών βροχών που πέφτουν σε αυτά τα μέρη. Μικροί καταρράχτες έρεαν από τις πλαγιές των βουνών σχηματιζόντας ασημένιους σταλακτίτες. Ανεβαίνοντας προς το Ίνσμπουργκ ζήσαμε την εμπειρία της βροχερής μέρας στο όμορφο Αυστριακό τοπίο, σε κάποια στιγμή δε βρεθήκαμε πάνω από τα νέφη όπου η ομορφιά ήταν ανεπανάληπτη και το θέαμα συγκλονιστικό. Ακολουθώντας μια τέτοια πορεία φτάσαμε στο χωριό Igls χειμερινό τουριστικό θέρετρο για όσους λατρεύουν το χιόνι, το σκι και τις λευκές διακοπές. Εκεί μείναμε στα περίφημα σαλέ. Η βροχή που μας ακολουθούσε έδεινε μια ιδιαίτερη λάμψη στα δέντρα και στις κόκκινες σκεπές των όμορφων κουκλόσπιτων.
Το άλλο πρωί επισκεφτήκαμε την πόλη του Ίνσμπουργκ μια πανέμορφη αυστριακή πόλη πάνω στις Άλπεις. Το κτίριο με τη χρυσή σκεπή, τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια, η αψίδα του θριάμβου και ο γραφικός ποταμός που διέσχιζε την πόλη αποτελούσαν μερικά από τα αξιοθέατα της ωραίας αυτής πόλης. Την ίδια μέρα εγκαταλείψαμε την Αυστρία και μπήκαμε στη Γερμανία.
Στη χώρα αυτή μας έκανε εντύπωση η τάξη, η καθαριότητα, και η ανάπτυξή της. Οι τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, τα αμπέλια πλάι στα δάση, τα απέραντα λιβάδια με τις αγελάδες, οι ποταμοί, οι λίμνες αλλά και η βιομηχανία της έδιναν την εικόνα μιας εύφορης και πλούσιας χώρας. Όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μας είχαμε πάντα την εικόνα μιας κατεστραμμένης από τον πόλεμο χώρας που μετά την ήττα της στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έτρεξαν μετανάστες από όλη την Ευρώπη και ανόρθωσαν την οικονομία της. Πόσοι Έλληνες εργάτες δεν κατέφυγαν εδώ και δούλεψαν για χρόνια και χρόνια, ζητώντας και αυτοί μια καλύτερη τύχη. Το ίδιο βράδυ μείναμε στην Φραγκφούρτη μια μεγάλη βιομηχανική πόλη της Γερμανίας, ζήσαε τη νυχτερινή διασκέδαση των νέων της πόλης που ήτα άγρια, σκληρή και ξένη προς τα δικά μας ήθη. Το άλλο πρωινό επισκεφτήκαμε τον μεγάλο ζωολογικό κήπο της πόλης. Ζώα και πουλιά από χώρες μακρινές, από ζούγκλες και παρθένα δάση είχαν πάρει το δρόμο για τον πολιτισμένο κόσμο και να γίνουν πληρωμένο θέαμα στους Ευρωπαίους. Μέσα σε γυάλινους και ψεύτικους κήπους προσπαθούσαν να επιβιώσουν μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον και την ομορφιά της άγριας φύσης. Δυστυχισμένα κι αυτά όπως κάθε πλάσμα που του στερούν την ελευθερία του, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας έδειξε ο πίθηκος που χτυπιόταν μέσα στο κλουβί του.
Προχωρώντας μέσα από πανέμορφα τοπία το μάτι του ανθρώπου ξεκουραζόταν από το πολύ πράσινο και την απεραντοσύνη των πεδιάδων. Όμορφα γραφικά χωριά ήταν σκαρφαλωμένα στα δάση ή απλωμένα στις όχθες του Ρήνου αλλά και πύργοι, απομεινάρια άλλων εποχών, ήταν σκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Με αυτή την διαδρομή φτάσαμε στο Ρουντενσχαϊμ, τουριστική πόλη πλάι στον ποταμό Ρήνο. Τα στενά δρομάκια του ήταν γεμάτα χρώματα, μυρωδιές και μουσικές μέσα σε ένα μεσαιωνικό ντεκόρ. Είχαμε την ατυχία να είναι κλειστός ο δρόμος μέσα από την κοιλάδα του Ρήνου λόγω ποδηλατικών αγώνων που διεξάγονταν εκεί κι έτσι στερηθήκαμε μια σπάνια διαδρομή όπως την είδαμε αμυδρά από τον εθνικό δρόμο που περνούσαμε.
Μέχρι το βράδυ φτάσαμε στο Βέλγιο, μια χώρα βροχερή, ομιχλώδης, μελαγχολική με αρκετές αντιθέσεις. Η μισή χώρα βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, έτσι η πρωτεύουσά της οι Βρυξέλλες είναι κτισμένη σε δύο επίπεδα. Πλούτος μεγάλος που σε άλλες εποχές είχε εισάγει ο βασιλιάς Λεοπόλδος αλλά και οι Βέλγοι από τις αποικίες τους. Η χρυσή πλατεία, οι υπέροχοι ναοί γοτθικού ρυθμού, τα παραδοσιακά κτίρια στολίζουν την ιστορική πόλη. Όμως υπάρχει και η άλλη πόλη, η σύγχρονη με τα γυάλινα κτίρια και τους ουρανοξύστες, σύμβολα του κακόγουστου σημερινού πολιτισμού μας. Εκεί είναι και το κοινοβούλιο έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένα πεδίο που διεξάγονται οι σύγχρονες μάχες μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων των ευρωπαϊκών χωρών. Δεχτήκαμε τη θερμή φιλοξενία του ευρωβουλευτή κ. Αρναουτάκη που πρόθυμα μας παρουσίασε τη λειτουργία του κοινοβουλίου και το ρόλο του κάθε βουλευτή. Επισκεφτήκαμε το Ατόμιουμ ένα σύμβολο του σημερινού πολιτισμού μας, ανεβήκαμε στην κορυφή σαν σε διαστημόπλοιο και είδαμε από ψηλά τη θέα.
Όμως το Βέλγιο έχει και τα αρνητικά του, η μόλυνση του περιβάλλοντος λόγω των πυρηνικών εργοστασίων είναι μεγάλη, η μαυρίλα από τα καυσαέρια κατακάθεται παντού, έτσι κάθε τέσσερα χρόνια οι προσόψεις των παραδοσιακών κτιρίων καθαρίζονται ειδεμή γίνονται αγνώριστα. Η ανεργία επίσης μαστίζει αυτή τη χώρα που κατά τα άλλα είναι το κέντρο που παίρνονται οι αποφάσεις για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Το Βέλγιο εξάλλου μας δημιουργεί και άλλου είδους συνειρμούς, Ελλήνων μεταναστών που έδωσαν τα νιάτα τους στα ανθρακωρυχεία και στις γαλαρίες του τη δεκαετία του ‘60.
Την άλλη μέρα αφήσαμε το Βελγιο και ήρθαμε στη Γαλλία, χώρα όμορφη και με μεγάλη ιστορία. Το Παρίσι η πρωτεύουσά της είναι υπεράνω κάθε φαντασίας και περιγραφής. Πόλη πολυπληθέστατη πέρα από τα δικά μας μέτρα στην οποία απεικονίζεται όλη η νεώτερη Ευρωπαϊκή Ιστορία. Μνημεία πολιτισμού η Παναγία των Παρισίων, η Όπερα, η Αψίδα του Θριάμβου, τα ανάκτορα των Βερσαλλίων, το μουσείο του Λούβρου, η πλατεία της Ομονοίας, πύργος του Άιφελ αλλά και τα περίφημα ιστορικά κτίριά της που έμοιαζαν σαν ένα απέραντο άσπρο κέντημα. Αυτός ο πλούτος, ο χρυσός, τα λαμπερά παλάτια είναι σύμβολα της μεγαλύτερης απολυταρχίας στην Ευρώπη. Δημιουργήθηκαν στο σκοτεινό μεσαίωνα όταν οι βασιλιάδες, οι φεουδάρχες και οι ευγενείς συσσώρευαν όλο το χρυσό και τον πλούτο στα ανάκτορά τους εκμεταλλευόμενοι τους λαούς που ζούσαν σε πλήρη εξαθλίωση ως δουλοπάροικοι.
Όμως η Γαλλία είναι και χώρα της επανάστασης. (Γαλλική Επανάσταση) της δημοκρατίας, του διαφωτισμού και της κουλτούρας. Μεγάλοι διαφωτιστές έζησαν εδώ, Βολτέρος, Μοντεσκιέ, Ρουσσώ οι οποίοι προετοίμασαν τους λαούς με το έργο τους για τη μεγάλη έκρηξη που θα ακολουθούσε που τίναξε τις μοναρχίες και καθιέρωσε τη δημοκρατία στην Ευρώπη. Εξάλλου και πολλοί Έλληνες διαφωτιστές όπως ο Ρήγας Φεραίος, εμπνεύστηκαν από το γαλλικό διαφωτισμό. Στο Παρίσι επίσης θαυμάσαμε τον ποταμό΄μ Σηκουάνα, το υδάτινο αυτό κόσμημα, με τις καταπληκτικές γέφυρες που διευκολύνουν τη ζωή αλλά και στολίζουν την πόλη. Η νυχτερινή δε βόλτα με φωτισμένο το Παρίσι ήταν μια μοναδική εμπειρία που δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.
Την τρίτη μέρα στο Παρίσι την περάσαμε στη μοναδική Ντίσνεϋλαντ. Εκεί επιστρέψαμε όλοι στην παιδική μας ηλικία και ξαναζήσαμε λίγο από τα όμορφα νοσταλγικά χρόνια της ξεγνοιασιάς και της αθωότητας. Παίξαμε και χαρήκαμε σαν παιδιά αλλά φοβηθήκαμε ως μεγάλοι και θυμηθήκαμε ξανά τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Μετά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς το νότο μέσα από μεγάλες πεδιάδες και καταπράσινα λιβάδια και μετά από μια διανυκτέρευση στη Λυών φτάσαμε στη θάλασσα. Το γαλάζιο της Μεσογείου μας αιφνιδιάζει μετά από τόσες πράσινες μέρες που είχαμε περάσει. Κάνες, Νίκαια, Μονακό κοσμοπολίτικοι τόποι. Σύγχρονοι βασιλιάδες, μονάρχες και μεγιστάνες του πλούτου παραθερίζουν εδώ μέσα στη χλιδή και στον πλούτο σε βάρος εκατομμυρίων εργαζομένων.
Η Νίκαια είναι και αυτή μια καταπληκτική πόλη της Γαλλίας. Μείναμε εκεί ένα βράδυ, φάγαμε σε μια γραφική ταβέρνα και μετά κάναμε μια υπέροχη νυχτερινή βόλτα στους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης όπου υπήρχε μεγάλη κίνηση. Καθίσαμε στη ροζ πλατεία με το συντριβάνι της και την απλωσιά της και απολαύσαμε την πανσέληνο.
Την άλλη μέρα επισκεφτήκαμε το μικροσκοπικό κρατίδιο του Μονακό που εκτός από τη γραφικότητά του αυτό που κυριολεκτικά θαυμάσαμε ήταν το Ενυδρείο του Κουστώ αφιερωμένο στο μεγάλο εξερευνητή των θαλασσών. Χιλιάδες πολύχρωμα ψάρια της θάλασσας και των μακρινών ωκεανών έχουν μεταφερθεί εδώ και ζουν μέσα σε ενυδρεία και αναπαριστούν το θαλάσσιο βυθό με τα πολύχρωμα φυτά και κοχύλια. Στο ημισκότεινο δε χώρο που βρίσκονται έχεις την αίσθηση ότι κατεβαίνεις στο μαγικό κόσμο του βυθού. Μετά μπήκαμε μέσω Γένοβας στην Ιταλία. Περάσαμε από πάμπολλα τούνελ και από ένα δάσος με τεράστιες γέφυρες που προκαλούν φόβο και δέος. Ο άνθρωπος κατάφερε να δαμάσει τη φύση ενώνοντας ή τρυπώντας τις Άλπεις διευκολύνοντας την επικοινωνία του με τους άλλους λαούς. Το ίδιο βράδυ που ήταν και το τελευταίο στην Ευρώπη πριν τα καράβια, μείναμε στην Μπολώνια και την άλλη μέρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
Μετά από όλα αυτά που είδαμε, απολαύσαμε και μάθαμε βγάλαμε το συμπέρασμα ότι κάθε λαός έχει το δικό του πολιτισμό, τη δική του κουλτούρα, τη δική του ιστορική πορεία και τη δική του προσφορά στον ανθρώπινο πολιτισμό. Δεν πρέπει να γίνονται συγκρίσεις και μάλιστα με ευκολία. Κανείς δεν πιστεύω να επέλεγε να ζήσει σε άλλους τόπους γιατί και η χώρα μας η Ελλάδα είναι μοναδική και ο λαός της έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Είναι μία χώρα που την ύμνησαν οι ποιητές και την λάτρεψαν οι κάτοικοί της και που έκαμαν σε όλες τις εποχές το χρέος τους για να επιβιώσει και να παραμείνει ελεύθερη. Γι’ αυτό την αγαπάμε όλοι μας και δεν την αλλάζουμε.
Θέλω να ευχαριστήσω τους συντελεστές αυτής της ωραίας εκδρομής, τον κ. Κώστα Ζωγραφιστό για την οργάνωση και επιτυχημένη πραγματοποίησή της, τη Χαρούλα, την Εύα και την Ρένα από το ΚΑΠΗ για την υπευθυνότητά τους, τη βοήθεια και τη ζεστασιά που μας πρόσφεραν, τα κορίτσια της χορωδίας που ομόρφυναν με τα τραγούδια τους τις ώρες των μακρινών διαδρομών μας, τον Προκόπη που ήταν η ψυχή της παρέας, ο οποίος με τη ζωντανή παρουσία του και το αστείρευτο χιούμορ του έκανε ευχάριστες τις μέρες μας. Ιδιαίτερες ευχαριστίες μου στον κ. Αρναουτάκη που μας φιλοξένησε στις Βρυξέλλες και τέλος σε όλους τους φίλους του γκρουπ που με την άψογη συμπεριφορά τους βοήθησαν στο να γίνει με τον καλύτερο τρόπο αυτή η εκδρομή. Τελειώνω με μια φράση της κ. Πόπης που με συγκίνησε ιδιαίτερα: “Ζήσαμε παιδί μου το όνειρο”, μου είπε. Υπόσχομαι κι εγώ με την σειρά μου από τη θέση της δημοτικής συμβούλου να συμβάλω έτσι ώστε κάθε χρόνο όλο και περισσότερα μέλη του ΚΑΠΗ να έχουν την δυνατότητα να ζούνε ένα παρόμοιο όνειρο γιατί το δικαιούνται.
Εύχομαι καλό καλοκαίρι σε όλους και τα όνειρα του καθενός να γίνουν πραγματικότητα.
Δέσποινα Αδαμάκη-εκπαιδευτικός, δημοτική σύμβουλος

