- 2ο τελευταίο -
2η ημέρα Κυριακή 20 Αυγούστου 2006.
Το πρωί σηκώθηκα στις 06.30’ κι ένιωθα σαν σεισμόπληκτος, γιατί όλο το βράδυ φύσαγε ένας λυσσασμένος αέρας που κουνούσε το αντίσκηνο πέρα - δώθε.
Μάλιστα, κάποια στιγμή νόμισα ότι θα το σήκωνε ψηλά και θα το έκανε αλεξίπτωτο. Ξετρύπωσα σαν τον ποντικό και βγαίνοντας έξω είδα ότι επικρατούσε απόλυτη σιγή. Διέκρινα κι άλλες σκηνές από καινούργιους μουσαφίρηδες, καθώς και πολλά κορμιά, άλλα σκεπασμένα κι άλλα ξεσκέπαστα που ήταν κατάσπαρτα στην αμμουδιά. Πράγματα πεταγμένα από δω κι από κει, νεκρική σιγή παντού. Μόνο ο φίλος μου ο Δημήτρης είχε ξυπνήσει κι αυτός κι ετοιμαζόταν να πάει να ψαρέψει με το καλάμι του. Χθες πήγε κι έπιασε δέκα πούλους. Παίρνω τα παγούρια μου, ένα κομμάτι χορτόπιτα για κολατσιό και κατευθύνομαι προς το πηγάδι. Όταν πλησιάζω βλέπω κάποιον σαν το φάντασμα, ή μάλλον σαν φακίρη, ξαπλωμένο σ’ ένα παγκάκι, δίπλα από την εκκλησία. Ήταν ο φίλος ο Μανόλης από τα Μάλια, ο οποίος ξύπνησε νωρίτερα απ’ όλους και πήγε να πιάσει σκοπιά στο πηγάδι. Γέμισα τα παγούρια μου, ξεπλύθηκα, δροσίστηκα, κι αφού έκανα μια βόλτα για να λαδώσω τα γρανάζια, επέστρεψα στην παραλία. Μερικοί είχαν ξυπνήσει, αλλά οι περισσότεροι χουζούρευαν. Ευτυχώς σήμερα έχουμε αρκετή σκια και ο ήλιος καίει λιγότερο απ’ όσο χθες. Κι αρχίσαμε τις βουτιές και τα μακροβούτια παίζοντας και απολαμβάνοντας τη μαγεία και τη δροσιά της θάλασσας. Καθώς μας είπαν δίπλα και ανατολικά από το σημείο που είχαμε κατασκηνώσει, υπήρχε ένα μέρος που το αποκαλούνε “Βουρβουλίτη”. Σκαρφαλώσαμε μερικοί στα βράχια, τ’ ανεβήκαμε κι από την απέναντι πλευρά τους ακτικρύσαμε ένα υπέροχο και φανταστικό θέαμα. Ανάμεσα στα βράχια σχηματιζόταν ένα τεράστιο βάραθρο που έμοιαζε σαν κρατήρας ηφαιστείου. Στη βάση του είχε δημιουργηθεί μια μικρή λίμνη που επικοινωνεί με τη θάλασσα μέσω μιας σήραγγας μήκους 12 μ. περίπου. Το βάθος της λιμνολεκάνης θα πρέπει να προσεγγίζει τα 8 μ. περίπου. Ένα πολύ όμορφο φυσικό δημιούργημα που αν δεν το ξέρεις δεν μπορείς να το εντοπίσεις και να το βρεις.
Επειδή υπήρχαν πολλά σκουπίδια (ο καθένας που έφευγε άφηνε κι από μια σακκούλα) τα μάζεψα, τάβαλα σε μια άκρη κι άρχισα να τα καίω. Αργότερα, παρά λίγο να βρω το μπελά μου γιατί κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν ότι μύριζαν και τους ενοχλούσε ο καπνός. Κάποια στιγμή ήρθε ένα φουσκωτό σκάφος, οι κάτοχοι του οποίου είχαν πάει για ψάρεμα με ψαροντούφεκο. Έφεραν μια καλή ψαριά που την αποτελούσαν ένας ροφός, τσιπούρες, σκαθάρια κ.ά. Είχαν μαζευτεί όλοι οι εκδρομείς και τα χάζευαν. ΄Υστερα άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή τουριστικά σκάφη που μετέφεραν εκδρομείς από τις τριγύρω περιοχές (Καλοί Λιμένες, Αγ. Γαλήνη). Έπηξε ο τόπος από διψασμένους για αναψυχή και διασκέδαση ανθρώπους. Η προγραμματισμένη αναχώρησή μας για τους Καλούς Λιμένες ήταν στις 16.30. Λόγω κοσμοπλημμύρας, αλλά και πείνας, αποφασίσαμε με δυο άλλα άτομα να φύγουμε πριν την ώρα μας. Ξεκινήσαμε ντάλα μεσημέρι στις 13.15. Κάψα, ταλαιπωρία, δίψα και ανηφοριά. Ο ιδρώτας κυλούσε από το μέτωπό μου όπως ένα μικρό ρυάκι. Πλησίαζε στα βλέφαρά μου, θάμπωνε υγραίνοντας τα γυαλιά μου κι εν συνεχεία έτρεχε από το πηγούνι μου σαν τη βρύση που στάζει σταγόνα - σταγόνα. Ο ένας από την παρέα, ο Μανόλης, ένας ευτραφής νεαρός γύρω στα 17, έπινε νερό συνέχεια και κάθε δέκα βήματα σταματούσε για να πάρει αναπνοή και να συνέλθει. Ο άλλος, ο Δημήτρης, ενώ έβγαλε την ανηφόρα μια χαρά, μόλις φθάσαμε στο ίσιωμα άρχισε να ρολάρει σαν κλαταρισμένο λάστιχο. Μάλιστα επειδή κάποια στιγμή έπιασε το στήθος του, φοβήθηκα μήπως πάθει τίποτα και παριστάνοντας τον κουρασμένο τους είπα να κάτσουμε να ξεκουραστούμε κάτω από ένα δέντρο. Εγώ δεν είχα πιει σταγόνα νερό κι ένιωθα τη γλώσσα μου να κολλάει στο στόμα μου. Επιτέλους φθάσαμε στα Καλά Λιμάνια στις 14.29, κατάκοποι και εξουθενωμένοι. Εκεί συναντήσαμε ένα άλλο ζευγάρι ορειβατών καθώς και τον φίλο μας τον Δημήτρη Σακαλή. Πήγα στην ταβέρνα που καθόντουσαν να δω τι έχει και μου είπαν, σαργούς, τσιπούρες και κρεατικά. Επειδή αποφεύγω τα εξευγενισμένα αυτά ψάρια γιατί είναι βαριά για το στομάχι μου (κι όταν τα συνηθίσει ο οργανισμός μου δύσκολα θα προσαρμοσθεί σε άλλου είδους τροφές) πήγα στο διπλανό ταβερνάκι και παρήγγειλα μια μερίδα γαύρο, μια ντοματοσαλάτα και ψωμάκι. Για να συνέλθω ήπια στην αρχή μια μεγάλη μπύρα. Όταν μου έφεραν το φαγητό, διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη ότι τόσο ο γαύρος, όσο και η ντοματοσαλάτα ισοδυναμούσαν με τρεις ανάλογες μερίδες, που θα έτρωγε κάποιος σε μια παραλιακή ή άλλη ταβέρνα του Ηρακλείου. Τελικά για να ξεδιψάσω ήπια συνολικά τρεις μεγάλες μπίρες, μια μικρότερη, καθώς και ένα μπουκάλι νερό. Οι συνοδοιπόροι μου που όπως έμαθα ήταν πρωτόμπαρκοι (οι ναυτικοί που για πρώτη φορά πιάνουν δουλειά σε πλοίο) ήπιαν κι αυτοί από τρεις μπίρες ο καθένας τους. Δίπλα από το τραπέζι μου κάθισε ένας ξένος τουρίστας, ο οποίος έφαγε μια μερίδα πατάτες και ήπιε μια μπίρα. Πιάσαμε την κουβέντα και μου είπε ότι ήταν από την Μπολόνια. Έμενε στα Μάταλα και ήρθε μέχρι τους Καλούς Λιμένες, με ένα ποδήλατο. Όταν πήγε να πληρώσει το λογαριασμό και του είπαν ότι ήταν πληρωμένος από τον υποφαινόμενο, με ευχαρίστησε και προσφέρθηκε να με κεράσει ένα μπουκάλι κρασί. Του εξήγησα ότι το κέρασμα ήταν για να θυμάται το πέρασμά του από την Κρήτη κι ότι το μπουκάλι με το κρασί θα το πίναμε στην πατρίδα του. Αργότερα έπιασα συζήτηση με έναν άλλον θαμώνα της ταβέρνας, ο οποίος όπως μου είπε ήταν συνταξιούχος επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης και περίμενε να φιλοξενήσει σπίτι του κάποιον υψηλό προσκεκλημένο. Σε λίγο εμφανίστηκε μια μαύρη απαστράπτουσα ΜΕRCEDES τελευταίο μοντέλο, στην οποία επέβαινε ο πρώην προπονητής του ΟΦΗ κ. Γκέραρντ.
Γύρω στις 17.30 άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι συνοδοιπόροι μας που ξεκίνησαν από το Αγιοφάραγγο στις 16.30.
Καθώς πληροφορήθηκα, το αγέρωχο αυτό τοπίο (Αγιοφάραγγο) άγριας ομορφιάς και υποβλητικής ατμόσφαιρας, ήταν το πρώτο κέντρο ασκητικού βίου της Κρήτης. Η εκκλησία του Αγ. Αντωνίου άριστης αρχιτεκτονικής τεχνικής, έχει ανακαινισθεί τρεις φορές. Στο εσωτερικό της υπήρχαν τοιχογραφίες που δεν σώζονται πλέον. Νότια της εκκλησίας, πάνω σε ένα μικρό ύψωμα βρέθηκε συλημένος κυκλικός θολωτός Μινωικός τάφος. Λίγο πιο νότια από τον Αγ. Αντώνιο υπάρχει το “Γουμενόσπηλιο”. Πρόκειται για ένα σπήλαιο με κωνικό ανοιχτό θόλο, ύψους περίπου 9 μ. και πλάτους περίπου 7 μ.
Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ γινόταν μια ή δυο φορές το χρόνο σύναξη των ασκητών που ζούσαν στην περιοχή. Μέσα στη σπηλιά υπήρχαν ισάριθμες πέτρινες θέσεις των ασκητών στις οποίες κάθονταν. Μια κενή θέση πρόδιδε το θάνατο ενός μέλους.
Στο σκέπαστρο του πηγαδιού του Αγ. Αντωνίου που μας ξεδίψασε και μας δρόσισε κατά τη διάρκεια της διήμερης παραμονής μας στην περιοχή, υπήρχε κολλημένη μια μικρή αλουμινένια πινακίδα που έγραφε: “Στη μνήμη Μανόλη ΚΑΨΕΤΑΚΗ, Αύγουστος 1995, οι φίλοι του”.
Ευχάριστη νότα στη συντροφικότητα των μελών, δυο νεανικά ζευγάρια ηλικίας δεκατεσσάρων και δεκαπέντε χρονών που ήταν σχεδόν συνέχεια σφιχταγκαλιασμένα και κολλημένα σαν τις βδέλες. Ζούσανε τα πρώτα νεανικά σκορτήματά τους χωρίς ταμπού, δίχως περιορισμούς και προκαταλήψεις, ήσυχα, ξένοιαστα, ανέμελα.
Αναχώρηση για Ηράκλειο (από Καλούς Λιμένες) στις 19.00 και άφιξη στις 20.55. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής ο καλός μας φίλος Δημήτρης Νικολαϊδης μας ψυχαγώγησε και μας διασκέδασε με ανέκδοτες ιστορίες που έζησε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας.

