Το τελευταίο διάστημα, ένα από τα πάγια αιτήματα της ΟΛΜΕ, το οποίο για πρώτη φορά εμφανίστηκε στο υπόμνημα της 27/11/2006 (ως αίτημα μεταβατικού χαρακτήρα), αφορά στην ένταξη στο Επαγγελματικό Λύκειο όλων εκείνων των ειδικοτήτων που έχουν αντίστοιχες σχολές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν κάποιος θελήσει να κατανοήσει την ορθότητα ή όχι αυτού του αιτήματος, θα πρέπει να προσεγγίσει το θέμα θεωρητικά, κάνοντας αρχικά μια αποσαφήνιση των συχνά συγχεόμενων μεταξύ τους όρων «επαγγελματική εκπαίδευση» και «επαγγελματική κατάρτιση» και ακολούθως λειτουργώντας συνδυαστικά να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα.

Η επαγγελματική εκπαίδευση σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία είναι : «…η συστηματική και οργανωμένη διαδικασία που αποβλέπει στη μετάδοση θεωρητικών γνώσεων και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων με σκοπό να προετοιμάσει τους εκπαιδευόμενους για την άσκηση συγκεκριμένου επαγγέλματος, συγχρόνως όμως τους προσφέρει πρόσθετες γενικές γνώσεις και έτσι τους δίνει την ευκαιρία για επαγγελματική ανέλιξη και πρόσβαση σε ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης». Επιπλέον στο γλωσσάριο του CEDEFOP, (Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης): «… η επαγγελματική εκπαίδευση στη δεύτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, στον κύκλο που ακολουθεί την υποχρεωτική εκπαίδευση, σαν όρος χρησιμοποιείται για να δηλώνει την εκπαίδευση που προετοιμάζει για επαγγέλματα που δεν είναι τεχνικά, όπως τα γεωργο-κτηνοτροφικά, οικονομίας και διοίκησης, κοινωνικών υπηρεσιών, κτλ».

Η επαγγελματική κατάρτιση είναι «… το τμήμα εκείνο της επαγγελματικής εκπαίδευσης, που είναι η συστηματική οργανωμένη διαδικασία απόκτησης εξειδικευμένων επαγγελματικών γνώσεων και δεξιοτήτων, οι οποίες ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες εργασιακές απαιτήσεις, χωρίς διέξοδο σε περαιτέρω σπουδές αλλά με άμεσο στόχο την έξοδο του εκπαιδευόμενου στην αγορά εργασίας. Επιπλέον στο γλωσσάριο του CEDEFOP : «… η επαγγελματική κατάρτιση αποτελεί μέρος της επαγγελματικής εκπαίδευσης που παρέχει τις ειδικές επαγγελματικές γνώσεις και δεξιότητες με τις οποίες ολοκληρώνεται η επαγγελματική επάρκεια του εκπαιδευόμενου, και το οποίο αποτελεί αντικείμενο επαγγελματικής επιμόρφωσης

Από τα πιο πάνω συνάγεται πως η επαγγελματική κατάρτιση δεν στοχεύει στην παροχή ευρύτερων γνώσεων και γενικής εκπαίδευσης - γεγονός που αποτελεί ένα από τους στόχους της επαγγελματικής εκπαίδευσης- αλλά περιορίζεται σε παροχή καθαρά εξειδικευμένων γνώσεων και δεξιοτήτων, σχεδιασμένη καθώς φαίνεται περισσότερο για την ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού και όχι για μαθητές.

Αν μελετηθούν συνδυαστικά τα άρθρα 1, 2, 10, 11 και 12 του νόμου 3475/2006 «περί οργάνωσης και λειτουργίας της δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης και άλλων διατάξεων»:

• Άρθρο 1: όπου καθορίζεται ο σκοπός της δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης που είναι ο συνδυασμός της γενικής παιδείας (ν.1566/1985) με την τεχνική επαγγελματική γνώση έτσι ώστε οι απόφοιτοι να είναι ικανοί να απασχοληθούν με επιτυχία σε ορισμένο επάγγελμα ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα.

• Άρθρο 2 όπου ορίζεται ότι οι εκπαιδευτικές μονάδες που παρέχουν δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση είναι τα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑ.Λ.) και οι Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑ.Σ.). και

• Άρθρο 10, 11 και 12 όπου καθορίζονται η οργάνωση, η λειτουργία, το περιεχόμενο σπουδών, η φοίτηση, η εγγραφή, οι τίτλοι σπουδών και τα επαγγελματικά δικαιώματα των ΕΠΑ.Σ., όπου ούτε μαθήματα γενικής παιδείας διδάσκονται, ούτε η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι εφικτή, τότε…

…συνάγεται πως ενώ ο ν. 3475/2006 εντάσσει τις ΕΠΑ.Σ. στην επαγγελματική εκπαίδευση, δεν τους προσδίδει κανένα από τα χαρακτηριστικά της, όπως αυτά αναφαίνονται στην ως άνω εννοιολογική αποσαφήνιση της επαγγελματικής εκπαίδευσης, αλλά τις περιγράφει ως κατάρτιση.

Εύλογα λοιπόν κανείς αναρωτιέται αν το βαρύνον κριτήριο για την κατανομή των ειδικοτήτων στο ΕΠΑΛ και την ΕΠΑΣ υπήρξε το κατά πόσον αυτές αποτελούν επαγγελματική εκπαίδευση ή επαγγελματική κατάρτιση. Αν κάτι τέτοιο είναι αληθές, τότε η θέση της ΟΛΜΕ να συμπεριληφθούν στο ΕΠΑΛ τουλάχιστον οι ειδικότητες που οδηγούν σε αντίστοιχες των ΑΤΕΙ, είναι ορθό, λαμβάνοντας υπόψη πως η επαγγελματική εκπαίδευση επιτρέπει την πρόσβαση σε ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης.

Έτσι, αρχίζοντας αντίστροφα οι σχολές των ΑΤΕΙ που έχουν αντίστοιχες στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ορίζουν πως οι ειδικότητες αυτές αποτελούν επαγγελματική εκπαίδευση και όχι κατάρτιση. Άρα οι ειδικότητες αυτές θα πρέπει να συμπεριληφθούν άμεσα στο ΕΠΑ.Λ. Σαφές παράδειγμα του τομέα Υγείας & Πρόνοιας αποτελεί η ειδικότητα των β. Οδοντοτεχνιτών, αλλά και των β. Φυσιοθεραπευτών, β. Ακτινολόγων, οι οποίες πρέπει να ενσωματωθούν στο Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) και όχι να αποτελούν δυναμικό των ειδικοτήτων της Επαγγελματικής Σχολής (ΕΠΑΣ)Κολά Ε. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Παπαγεωργίου Χ. ΠΕ14 ΟδοντίατροςΑθανασίου Ε. ΤΕ1 Οδοντοτεχνικής

Κυριακίδης Κ. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Ματζακάνης Π. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Καλύβας Σ. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Μπακόπουλος Ν. ΤΕ1 Οδοντοτεχνικής

Ζενζεφύλης Β. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Παναγούλιας Π. ΠΕ 18 Οδοντοτεχνικής

Λίβα Α. ΠΕ18 Οδοντοτεχνικής

Σκανδαλάκης Ε. ΤΕ 1 Οδοντοτεχνικής

Ντούλας Δ. ΤΕ 1 Οδοντοτεχνικής

Οικονόμου Α. ΤΕ 1 Οδοντοτεχνικής

Κολιάδης Α. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Πατεράκης Σ. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Παπαμαστοράκης Ι. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Αυλακιώτης Κ. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Αντωναράκη Α. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Σαβουλίδη Α. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Βασιλάκη Μ. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής

Σχοινοπλοκάκη Α. ΠΕ 18 Φυσικοθεραπευτής