Του Νίκου Φλεμετάκη
Πέρασαν 40 ημέρες που άφησε την τελευταία του πνοή και μετώκησε στον κόσμο των μακάρων ο Κυριάκος Αρναούτογλου, πρώην υπάλληλος ΑΤΕ.
Ένας αποχαιρετισμός είναι ίσως μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που επιβάλλεται πολλές φορές ο άνθρωπος να πράξει στην πρόσκαιρη αυτή ζωή.
Είναι ένα βαρύ φορτίο που αισθάνεται την ανάγκη πολλές φορές να σηκώσει ο άνθρωπος στην ψεύτικη αυτή ζήση. Και είναι ακόμη πιο δύσκολη στιγμή και πιο βαρύ φορτίο όταν πρόκειται να αποδώσει τον τελευταίο αποχαιρετισμό, σε προσφιλή του πρόσωπα, σε ανθρώπους που μοιράστηκε ένα κομμάτι της ζωής του μαζί τους και που έζησε επί πολλές εργατώρες μαζί.
Έτσι κι εγώ αισθάνομαι την ανάγκη για την ψυχική εξωτερίκευση των όσων κλείνω μέσα μου για τον συνάδελφο ΚΥΡΙΑΚΟ !!
Είναι, πραγματικά, πολύ σκληρό να ανεμίζεις το μαντήλι του οριστικού αποχαιρετισμού-αποχωρισμού, σ‘έναν συνάδελφό σου, που σου έχει δείξει τρυφερότητα, θαυμασμό και καλοσύνη, εκτίμηση και αγάπη. Γιατί με τις πράξεις του, έδειχνε αυτό ο Κυριάκος, χωρίς πολλές φορές πολλοί συνάδελφοι να τον έχουν καταλάβει.
Ήταν πάντα κοντά στο συνάδελφο αρκεί να του έλεγε το πρόβλημα που τον απασχολούσε
Γόνος Μικρασιατικής οικογένειας δεν μπόρεσε ποτέ του να ξεχάσει τις αλύτρωτες πατρίδες και πάντα η συζήτησή του περιεστρέφετο περί την Μικρασία και τούτο οφείλεται στις αρχές και στα βιώματα των γονιών ΤΟΥ, από τους οποίους διδάχθηκε ήθος και ευγένεια, σεβασμό και δικαιοσύνη.
Μέσα στην ψυχή του είχε τις ρίζες του Μικρασιάτη και πολλές φορές λέξεις και κουβέντες μικρασιάτικες, κατά τη συζήτησή του, έλεγε.
Έφυγε πριν σαράντα μέρες ένας σπουδαίος άνθρωπος και ένας ευυπόληπτος πολίτης της κοινωνίας μας, που είχε μέσα του τον πολιτισμό της ψυχής. Ένας άνθρωπος στιβαρός αλλά και ευάλωτα συναισθηματικός, που γνώρισε και εφάρμοζε πάντα το μέτρο που έδωσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της αγροτικής τράπεζας, όπου υπηρέτησε επί τόσα χρόνια, στο σπίτι, στους ανθρώπους του.
Ένας ακούραστος εργάτης των γραμμάτων, και της μάθησης γιατί έτσι ξεκίνησε ο εργατικότατος Κυριάκος από τα πρώτα βήματα της ζωής του .τελειώνοντας την τότε Εμπορική Σχολή Ηρακλείου.
Ένας άνθρωπος που κατά την διάρκεια της υπηρεσιακής ζωής του υπήρξε βαθύς γνώστης των τραπεζικών θεμάτων. Η ευστροφία, που τον διέκρινε, γινόταν αντιληπτή από την πρώτη στιγμή της, μετ αυτού, συζητήσεως και η ορθή κρίση επί σοβαρών υπηρεσιακών θεμάτων υπήρξε η λύση των προβλημάτων και η διέξοδος από αυτά της υπηρεσίας.
Τον γνώρισα καλά, τόσο από την καθαρή στάση του και συμπεριφορά του ίδιου, όσο και από την συμπεριφορά της συζύγου του Μαρίας, τότε την δεκαετία του ’60, που ως αδιόριστος δάσκαλος παρέδιδα ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά της γειτονιάς μας, στο Ανωγειανό Σχολείο και που πολλές φορές τα κρύα βράδια του χειμώνα μαζευόμασταν στο πατρικό σπίτι της Μαρίας και αναπτύσσαμε διάφορες συζητήσεις.
Έπειτα, ως υπάλληλος της ΑΤΕ, τον είχα προϊστάμενο στα γεωργικά εφόδια που διεχειρίζετο τότε η ΑΤΕ.
Αξέχαστες εποχές!! . Επί πέντε χρόνια ήταν προϊστάμενος μου ο Κυριάκος και ουδέποτε δυσαρεστηθήκαμε.
Αγαπημένε συνάδελφε Κυριάκο, σε αποχαιρετώ με το σεβασμό που σου πρέπει.
Θα σε θυμούμαι πάντα.……………..
Στο φωτεινό και ανέσπερο κόσμο της αιωνιότητας ήρεμη και γαλήνια ανάπαυση να έχεις.
Ας είναι ευλογημένη η γη που σε σκέπασε.

