Ρεπορτάζ Γιώργος Μαραθιανός

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, είναι αναμφισβήτητα το πρόσωπο των ημερών. Και ως μια χώρα που λατρεύει τις αντιθέσεις και την υπερβολή, οι απόψεις γύρω από αυτόν και την παρουσία του στην «καρμανιόλα» Eurovision δε θα μπορούσαν παρά να διίστανται.

Σχόλια, λοιπόν, για τη θέση που κατέλαβε, την ερμηνεία, το ντύσιμο και άλλες πλευρές της συμμετοχής του βομβαρδίζουν συνεχώς την τηλεοπτική και ενημερωτική μας πραγματικότητα, ωστόσο μέσα στο χαμό προέκυψε και ένα ακόμα στοιχείο για το σχεδόν ντροπαλό παιδί που μας εκπροσώπησε στο θεσμό που έχει τρελάνει την Ελλάδα. Ο Σαρμπέλ είναι κατά κάποιο τρόπο –και- Κρητικός!!

Διατηρώντας εδώ και χρόνια μια δυνατή σχέση αδελφικής φιλίας με την οικογένεια Αλεξάκη και έχοντας περάσει αρκετούς μήνες ως φιλοξενούμενος στο σπίτι της στο χωριό Αμουργέλλες ο –πάντα προσγειωμένος- Κύπριος δε διστάζει να παραδεχθεί ότι η Κρήτη είναι πλέον γι’ αυτόν πατρίδα. Στον αντίποδα, οι αδερφοί Αλεξάκη, αλλά και ολόκληρες οι Αμουργέλλες, κάνουν λόγο για ένα παιδί που, σε πείσμα του επαγγέλματος και της δημοσιότητας του, παρέμεινε το ίδιο προσιτό σε όλους και ετοιμάζονται να τον υποδεχθούν ξανά το καλοκαίρι όταν και, όπως καιρό τώρα έχει προγραμματιστεί, θα βαπτίσει το μικρό γιο του Νίκου.

Εξιστορώντας την απαρχή της γνωριμίας τους με το -18χρονο τότε- Σαρμπέλ, ο Μιχάλης Αλεξάκης θυμάται ότι «γνωριστήκαμε το Μάρτιο του 2000, όταν η αγγλική εταιρεία όπου ανήκε το σύνολο των τραγουδιστών και χορευτών που βρισκόταν εκείνος ως τραγουδιστής συνεργάστηκε στο Ηράκλειο με αυτή στην οποία βρισκόμουν εγώ ως χορευτής. Οι πρώτες μας επαφές έγιναν κατά τη διάρκεια των προβών όπου συμμετείχαν οι ομάδες των δύο εταιρειών και μιας και εγώ είχα ακούσει ότι στη δική τους ομάδα βρισκόταν και κάποιος Έλληνας, ενδιαφέρθηκα να δω ποιος είναι αυτός κι έτσι γνωριστήκαμε και σιγά σιγά γίναμε πολύ καλοί φίλοι».

Η φιλία αυτή δεν άργησε να «εξαπλωθεί» και σε όλη την οικογένεια, ενώ αυτή μεταφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο σε πράξη όταν ο Σαρμπέλ αποφάσισε να δεχθεί την πρόσκληση της να τον φιλοξενήσει. Αυτό έγινε για αρκετούς μήνες, όταν και ο Σαρμπέλ δούλευε μαζί με το Μιχάλη στο ίδιο νυχτερινό κέντρο στο Ηράκλειο, και κατά τη διάρκεια των οποίων ο 18χρονος τότε Κύπριος πρόλαβε να «κολλήσει» με την Κρήτη και τον τρόπο ζωής της . Όταν πια το φθινόπωρο έπρεπε να πάρει το δρόμο της επιστροφής για την Αγγλία ο νεαρός τραγουδιστής είχε ήδη μια δεύτερη οικογένεια στο νησί, την οποία, παρόλη την εξέλιξη του στη συνέχεια, ποτέ δεν ξέχασε.

«Είναι καταπληκτικό», λέει σχετικά ο Μιχάλης Αλεξάκης, το ότι «μετά που ανέβηκε στη δισκογραφία, που άρχισαν να ασχολούνται μαζί του τα ΜΜΕ και που γενικά άρχισε να γίνεται «κάποιος», εκείνος όχι μόνο δεν επηρεάστηκε στο παραμικρό, αλλά έγινε ακόμα καλύτερος και προσιτός τόσο για μας, όσο και, νομίζω, για όλο τον κόσμο». Τονίζει, δε, ότι «οι σχέσεις μας μετά από τόσα χρόνια είναι σχέσεις μιας αδελφικής φιλίας και προσπαθούμε με επισκέψεις τόσο δικές μας, όσο και δικές του όποτε έχουμε την ευκαιρία να τις κρατάμε γερές», αφού «τουλάχιστον μια φορά το μήνα συναντιόμαστε ό, τι και να γίνει».

Από την κουβέντα με το Μιχάλη και το Νίκο δε θα μπορούσε να λείπει ασφαλώς και η αναφορά στη Eurovision. «Μετά το διαγωνισμό έχουμε μιλήσει κάποιες φορές μαζί του», λέει ο Μιχάλης, «όχι, όμως ιδιαίτερα πολλές, αφού καταλαβαίνουμε ότι είναι η περίοδος τέτοια που όλοι έχουν πέσει πάνω του και δε θέλουμε να τον επιβαρύνουμε κι εμείς κι άλλο». «Γενικά με τον Σαρμπέλ-και να το ξέρετε αυτό», συμπληρώνει ο Νίκος, «ισχύει πάντα αυτό που βλέπετε και είναι ο ίδιος, είτε μπροστά στις κάμερες, είτε πίσω τους». «Είναι ευχαριστημένος», επανέρχεται ο Μιχάλης, «νιώθει καλά και, έχοντας υπόψη και το γεγονός ότι το επίπεδο του διαγωνισμού ήταν φέτος αρκετά ανεβασμένο, είναι σε γενικές γραμμές ικανοποιημένος από την προσπάθεια που έκανε». «Οπωσδήποτε, βέβαια», σημειώνει ο ίδιος, «υπάρχει μια πικρία απ’ όλους μας», όχι τόσο για τη θέση, όσο για το ότι «πιστεύουμε πως κάποια τραγούδια που βρέθηκαν πάνω από το δικό μας δεν ήταν σε καμία περίπτωση καλύτερα από αυτό».

Αποφασίζουμε με τα παιδιά να αφήσουμε τα επιπλέον σχόλια για το διαγωνισμό για τους αρμόδιους τηλεκριτικούς -τιμητές των πάντων και επανερχόμαστε στην περίοδο που ο Σαρμπέλ έζησε σαν γνήσιος Κρητικός. Γι’ αυτή μιλάει περισσότερο ο Νίκος, ο οποίος αφού τονίζει ότι «είναι μια φιλία πολύ δυνατή αυτή που έχουμε τόσο με τον Σαρμπέλ όσο και με την οικογένεια του», συμπληρώνει ότι αυτή «θα επισφραγιστεί με τον καλύτερο τρόπο τον Αύγουστο που θα βαφτίσει το γιο μου». Αναφέρει, δε, χαρακτηριστικά πως «όταν γεννήθηκε ο μικρός, και έχοντας μπει στο κρητικό κλίμα με τις «συντεκνιές», ο Σαρμπέλ δε συζητούσε καν το ενδεχόμενο να μην τον βαφτίσει εκείνος κι εμείς φυσικά γνωρίζοντας τι παιδί «διαμάντι» είναι δεν το σκεφτήκαμε λεπτό».

Παίρνοντας αφορμή από τις «συντεκνιές» ο Νίκος σημειώνει ότι «είναι φοβερό το πόσο γρήγορα «κόλλησε» με την Κρήτη και γενικά με τον κρητικό τρόπο ζωής -από το φαγητό και τη διασκέδαση, μέχρι τα έθιμα και την προφορά», ενώ «είναι χαρακτηριστικό ότι επιστρέφοντας κατά καιρούς στην Αθήνα μετά από κάποιο μεγάλο διάστημα που είχε περάσει εδώ, οι παραγωγοί του έμεναν με την απορία πώς ένας πιτσιρικάς από την Αγγλία μιλάει με κρητική προφορά».

Θυμάται, δε, από την περίοδο που εκείνος ήταν εδώ «παρέες, γλέντια, καντάδες και γενικά πράγματα που ζουν όλοι οι γνήσιοι Κρητικοί που μένουν στην ύπαιθρο», για να εξηγήσει έπειτα ότι «αν σκεφτεί κανείς ότι επιπλέον ο Σαρμπέλ τραγουδάει, αλλά και χορεύει και κρητικά δε νομίζω ότι έχει να ζηλέψει κάτι από έναν ντόπιο». Κλείνοντας, δε, ο Νίκος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «αισθανόμαστε πλέον κι αυτόν και τους γονείς του όχι απλά φίλους μας, αλλά οικογένεια μας», ενώ ευχήθηκε «τώρα που θα τελειώσει σιγά σιγά και αυτή η ιστορία με τη Γιουροβίζιον και θα χαλαρώσει κάπως από αυτή την τεράστια πίεση, να μπορέσει να έρθει αρκετές μέρες εδώ για να θυμηθούμε τις παλιές μέρες και να γλεντήσουμε με την ψυχή μας στη βάφτιση».