Εκλαψαν και οι πέτρες προχθές στ’ Ανώγεια αποχαιρετώντας το 22χρονο παλικάρι, τον Αλέξη Δραμουντάνη, που χάθηκε τόσο άδικα σε τροχαίο, το περασμένο Σάββατο στο Ρέθυμνο.
Θρήνος από τους συγγενείς για τον αβάσταχτο πόνο, θρήνος κι από τους γνωστούς, φίλους αλλά και τους συμφοιτητές του Αλέξη, ενός χαρισματικού νέου που ξεχώρισε εύκολα για τα σπάνια χαρίσματα που τον διέκριναν.
Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως το γελαστό παιδί με τη ζωντάνια και το ανυπότακτο του χαρακτήρα του, την ευγένεια και την καλοσύνη της ψυχής του, έφυγε τόσο πρόωρα για το τελευταίο ταξίδι.
Κανείς δεν ήθελε να δεχτεί πως αυτό το παλικάρι με τα τόσα όνειρα για τη ζωή, με τη λαχτάρα που ήθελε να τη ζήσει, με την τόλμη και το θάρρος που την αντιμετώπιζε, θα ήταν για όλους πια η πιο γλυκιά ανάμνηση...
Τα δάκρυα χύνονταν ποτάμι για να ποτίσουν τα λευκά τριαντάφυλλα που σκέπαζαν τον Αλέξη. Ο θρήνος γινόταν κατάρα για το άδικο αίμα που βάφει την άσφαλτο, για τα αθώα θύματα μιας μάστιγας που δείχνει να ξεκληρίζει τη νέα γενιά. Μιας τραγωδίας που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μιας συμφοράς που βυθίζει στο πένθος, στον αιώνιο πόνο την μια μετά την άλλη τις οικογένειες της Κρήτης.
Οσοι παρακολούθησαν προχθές στ’ Ανώγεια τη νεκρώσιμη ακολουθία θα έχουν για πάντα στη μνήμη τους το γοερό κλάμα και τα αναφιλητά πόνου από τους εκατοντάδες συμφοιτητές του Αλέξη Δραμουντάνη. Ντυμένοι όλοι στα μαύρα, αρνούνταν να πιστέψουν ότι ο Αλέξης που ως χθες τους χάριζε το λαμπερό του χαμόγελο και τη δίψα του για τη ζωή, τώρα έφευγε για πάντα.
Οι πιο στενοί του φίλοι έδιναν τον όρκο τους μπροστά στον τραγικό πατέρα, πως το πρώτο τους παιδί θα έπαιρνε τ’ όνομά του και όλοι του υπόσχονταν πως ο Αλέξης θα ζει πάντα μέσα στα όνειρά τους και θα τον αναζητούν όταν θα βγαίνει το φεγγάρι ανάμεσα στ’ αστέρια του ουρανού!
Είχαν όμως και οι νέοι των Ανωγείων το δικό τους τρόπο ν’ αποχαιρετήσουν τον αητό τους που... πέταξε για τον... Ψηλορείτη. Λεβέντικα, αντρίκεια, έτσι όπως ορίζει το έθιμο, έβγαλαν από τα σεντούκια τ’ αστραφτερά αυτόματα και με χιλιάδες ρυπές στον αέρα, συντρόφευσαν το πέταγμα του παλικαριού!
Κι ύστερα με σφιγμένα δόντια, με σκυμμένα κεφάλια, γέμισαν το μνήμα με τα τριαντάφυλλα που ‘φεραν από τις αυλές τους.

Ο αποχαιρετισμός

Αποχαιρετώντας τον 22χρονο ο π. Ανδρέας Δραμουντάνης είπε:
Αλέξη!
Θέλω να μιλήσω μα δεν μπορώ. Θέλω να σε χαιρετίσω μα δεν ξέρω τι πρέπει να πω.
Να σε αποχαιρετίσω μα είναι δύσκολο για ένα νέο εικοσιδυο χρονών.
Τα όνειρα, τα νιάτα, το σφρίγος και η δύναμη, η ευστροφία και η αποφασιστικότητα, η διορατικότητα και ο στόχος, τα έξυπνα μάτια σου, η ορμητικότητα ήταν τα χαρακτηριστικά σου γνωρίσματα.
Το όνομα συνδιασμένο με την καταγωγή σου, την ιστορία της οικογένειάς σου, τη δράση και τις θυσίες της.
Ησουν εγγονός του Στεφανογιάννη, γιος του Ζαχαρία και της Ιωάννας, γόνος πατριωτικής και πολιτικής γενιάς.
Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά συνηγορούσαν για ένα ηγετικό στέλεχος που ανέτειλε στην κοινωνία μας.
Ολα αυτά έσβησαν χθες στο Ρέθυμνο. Ηταν η άτυχη στιγμή. Η στιγμή που ο αιώνιος δυνάστης της ζωής των ανθρώπων που διάλεξε να μαυροφορέσει τον πατέρα σου Ζαχαρία, που στέκει περήφανα μπροστά στο χαμό σου και σε αποχαιρετά.
Τα αδέλφια σου τον Γιάννη και τη Ραλλού. Την οικογένεια των Δραμουντάνηδων και ολόκληρο το χωριό μας. Εμείς ετοιμάζουμε νέο ξεκίνημα. Εσύ δεν θα είσαι μαζί μας. Ομως, η θύμησή σου, η δύναμή σου, η αγωνιστικότητα και το θάρρος σου θα μας ανοίγουν δρόμους.
Η τελετή όμως, χρειάζεται τη σεμνότητά της. Και εσύ Αλέξη, ήσουν σεμνός. Δεν ήθελες φιγούρες και μεγάλα λόγια.
Σε αποχαιρετούμε όλοι μας, χωριανοί, φίλοι, συμφοιτητές, συγγενείς. Να πας παιδί μου στο καλό. Ας είναι ελαφρύ το ανωγειανό χώμα που θα σε σκεπάσει.

Ο γραμματέας της ΠΑΣΠ Ρεθύμνου

Αποχαιρετώντας τον Αλέξη Δραμουντάνη, ο γραμαμτέας της ΠΑΣΠ Ρεθύμνου Κάμεκης Αποστόλης είπε:
Αλεξάκη...
Σήμερα είμαστε όλοι εδώ! Οι φίλοι σου, οι σύντροφοί σου απ’ το Πανεπιστήμιο.. Κοντά, είμαστε όλοι εδώ... Στεκόμαστε δίπλα σου, είμαστε όλοι εδώ, εμείς που γελάσαμε, τρέξαμε, φωνάξαμε και κλάψαμε. ΜΑΖΙ. Ολοι μαζί εμείς που ζήσαμε χαρές και λύπες... Και είμαστε εδώ, νιώθοντας άδειοι, κενοί... Εζησες έντονα, κι άνοιξες τα φτερά σου ΝΩΡΙΣ... Και πέταξες τόσο ψηλά που ο ήλιος έκαψε τα φτερά σου...
Τώρα σε έχει μαζί του ο Θεός, ξέρουμε όμως, ότι εκεί ψηλά δεν θα είσαι μόνος... Σε περιμένει να σμίξετε ξανά η μητέρα σου... Και θα σμίξετε ξανά την ημέρα της γιορτής της ΜΑΝΑΣ!
Κι ο Νίκος Ξυλούρης τραγούδησε για ένα παλικάρι από τα Σφακιά που το είχε βάλει σημάδι ο ΘΕΟΣ...
Τώρα, από εκεί ψηλά, που βρίσκεται και αυτός, δεν θα χρειάζεται να ψάξει μακριά για παλικάρια. Θα τον ανταμώσει σήμερα ένα αληθινό παλικάρι απ’ το ίδιο του το χωριό, τ’ Ανώγεια.
Καλή αντάμωση φίλε Αλεξάκη!

Το Πανεπιστήμιο

Εκ μέρους του Πανεπιστημίου τον 22χρονο φοιτητή, αποχαιρέτησε ο επίκουρος καθηγητής της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών, Νίκος Παπαδάκης, λέγοντας:
Οταν μου ζητήθηκε να πω και να γράψω δυο λόγια για τον άδικο χαμό του Αλέξη, ομολογώ ότι δίστασα. Και δίστασα γιατί, τι μπορεί να πει ο δάσκαλος για τον μαθητή που φεύγει ενώ η σειρά οφείλει πάντα να είναι η αντίστροφη; Και τι να πει κανείς για τον Αλέξη; Τι να πρωτοπεί;
Ο Αλέξης λοιπόν. Ενα έξυπνο, όμορφο και δυνατό παιδί. Ενα παιδί που ο δυναμισμός του και το πάθος του για ζωή έφεραν γνήσια τη σφραγίδα των νιάτων. Και με μια γωνιά του χαρακτήρα του, που γι’ αυτήν τον αγαπούσαμε περισσότερο: τη γνήσια ευαισθησία του. Ο Αλέξης είχε τη στόφα του αληθινού και χαρισματικού παλικαριού, ακριβώς με τον τρόπο που στην Κρήτη νοούμε τα παλικάρια. Κι όλα αυτά μας έδιναν τη βεβαιότητα, τους καθηγητές, τους συμφοιτητές, τους φίλους και την οικογένειά του, ότι το μέλλον του ανήκει. Μα η ζωή δεν τα πάει καλά με τις βεβαιότητες. Και στην περίπτωση του Αλέξη των 22 Μαΐων μας το απέδειξε με τον πλέον τραγικό και αμετάκλητο τρόπο.
Ο Αλέξης κλήθηκε από μικρός να συμφιλιωθεί με το βάρος μιας δυσβάστακτης απώλειας: της απώλειας της μάνας του. Και τώρα φεύγει τόσο πρόωρα για να τη συναντήσει, και αφήνει όλους εμάς να συμφιλιωθούμε με τη δική του απώλεια.
Αλέξη δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε. Μα ξέρω πως θα μας λείψεις. Και θα μας λείψεις πολύ. Πες πάντως στη μητέρα σου, τώρα που θα είστε εκεί ψηλά μαζί, πως εδώ κάτω την έκανες περήφανη. Οπως κι όλους εμάς, που θα σε στερηθούμε.
Αντίο Αλέξη...

Οι μαντινάδες

Με τον δικό του μοναδικό τρόπο αποχαιρέτησε τον Αλέξη ο γνωστός μαντιναδολόγος Αριστείδης Χαιρέτης (Γιαλάφτης) με τις παρακάτω μαντινάδες:

Mάης π’ ανθίζουν τα κλαδιά
και μύρισε η φύση
μου ‘σπασε ο αέρας ο κακός
τσ’ αυλής το κυπαρίσσι.

Αλέξη ξύπνησε να ιδείς
το βλέμμα του παππού σου
πως έχει ένα παράπονο
ως εν και του κυρού σου.

Μην κατεβείς ‘που την κορφή
που κάθεσαι Ζαχάρη
γιατί ‘ναι μια η θέση σου
των Ανωγειών καμάρι.

Μάνα δεν είχες στη ζωή
μα θα ‘χεις δα στον Αδη
να σε φροντίζει Αλέξη μου
μ’ αγάπη και με χάδι.

Ιντα θα κάμει η θάλασσα
και των μαθιών το δάκρυ
σε μια φωθιά που άναψε
και δεν θωρείς την άκρη.

‘Η την ψυχή μου έθαψα
και πόμεινε το σώμα
και είναι ένα δεντρό ξερό
σε πονεμένο χώμα.