Της Άννας Παπαδοκωστάκη
Παρά τον ισχυρισμό του ότι σκότωσε κατά λάθος το θείο του, περιεργαζόμενος ένα παλιό όπλο που του είχε χαρίσει λίγο νωρίτερα, ο 25χρονος Β.Δ. από τα Ζωνιανά, οδηγείται στις 12 Ιουνίου στο ακροατήριο του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Ηρακλείου, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, καθώς οι δικαστές έκριναν ότι τον σκότωσε από πρόθεση, αν και από όλη την ανακριτική διαδικασία, δεν προέκυψε το κίνητρο του φονικού.
Το θύμα Γιάννης Δρακούλης 55χρονών, δέχτηκε μια σφαίρα στον κρόταφο από απόσταση 20 έως 50 εκατοστών, δηλαδή από πολύ κοντά , η οποία διαπέρασε το κρανίο και βγήκε από το πίσω μέρος της κεφαλής. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος ενώ η θέση του στον καναπέ του σπιτιού, δείχνει ότι δεν αιφνιδιάστηκε και πέθανε καθισμένος όπως ήταν με τα πόδια τεντωμένα σε χαλαρή στάση.
Κανείς δεν έμαθε και ίσως να μην μάθει ποτέ τι έγινε εκείνο το βράδυ στο σπίτι του 55χρονου φωτογράφου, ενός ανθρώπου που έζησε για πολλά χρόνια μετανάστης και λίγο πριν τον τραγικό θάνατό του, αποφάσισε να εγκατασταθεί στο χωριό της καταγωγής του και να ανοίξει ένα μικρό φωτογραφείο.
Όλα όσα περιλαμβάνονται στη δικογραφία και το βούλευμα, βασίζονται στην κατάθεση του κατηγορούμενου ο οποίος μετά την πράξη του έσπευσε να εξαφανιστεί και να παραδοθεί την επόμενη ημέρα. «Περιπλανήθηκα στα όρη γιατί ντρεπόμουν και φοβόμουν τον πατέρα μου. Προσπαθούσα να βρω την ψυχική δύναμη να του το πω» ανέφερε στην απολογία του.
Απολογούμενος επίσης αποκαλεί το θύμα «πολυαγαπημένο» του θείο.
«Ο κατηγορούμενος εμφανίζει ιδιαίτερα αρμονικές τις σχέσεις του με το θύμα, υποστηρίζοντας ότι τύγχανε ο πολυαγαπημένος του θείος, πλην όμως μετά την πράξη του, ουδόλως διανοήθηκε αντικρίζοντας το συγγενικό, αγαπημένο του πρόσωπο αιμόφυρτο, από δική του υπαιτιότητα, να παραμείνει στο χώρο του «ατυχήματος» και να καλέσει βοήθεια» αναφέρεται στο βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ρεθύμνου.
Τον κάλεσε
Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, ενώ βρισκόταν στο σπίτι του , το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου και παρακολουθούσε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, βγήκε στο μπαλκόνι για να καπνίσει ένα τσιγάρο και τότε είδε να περνά από το δρόμο ο θείος του ο οποίος τον κάλεσε στο σπίτι του, περίπου 150 μέτρα πιο πέρα. Τον ακολούθησε , είδαν μαζί τον αγώνα και κάθισαν κουβεντιάζοντας.
Τότε ο 25χρονος τον παρακάλεσε να του χαρίσει επιτέλους ένα παλιό όπλο του πατέρα του θύματος και παππού του κατηγορούμενου, μια beretta gardone, που είχε στο πόλεμο ο παππούς.
Ο 55χρονος έβγαλε το όπλο από ένα συρτάρι και του το έδωσε. Όπως υποστηρίζει ο 25χρονος, δεν γνώριζε ότι είχε μέσα μια σφαίρα και ενώ το περιεργαζόταν, πάτησε τη σκανδάλη και το μοναδικό βλήμα, καρφώθηκε στο κεφάλι του θείου του που ήταν μισοκοιμισμένος.
«Στη συνέχεια-αναφέρεται στο βούλευμα- δεν παρέμεινε στο χώρο του συμβάντος, αλλά επιδεικνύοντας πρωτοφανή για τις δεδομένες συνθήκες ψυχραιμία και υπολογιστική λογική, μερίμνησε να τραπεί σε φυγή σε απρόσιτη και ορεινή περιοχή για να αποφύγει την αυτόφωρη σύλληψη, μη παραλείποντας να εξαφανίσει το όπλο το οποίο πέταξε σε αγροτική έκταση προκειμένου να συγκαλύψει τα πειστήρια του εγκλήματος και να δυσχεράνει τις Αρχές. Τελικά αφού προετοίμασε τον τρόπο της υπεράσπισης του, παραδόθηκε το βράδυ της επόμενης μέρας.»
Ο θάνατος του Γιάννη Δρακούλη τοποθετείται από τον ιατροδικαστή στο διάστημα από τις 2 τα ξημερώματα ως τι 6 το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου. Νεκρό τον βρήκαν τρείς μαθήτριες που πήγαν στο σπίτι του για να πάρουν φωτογραφίες που τους είχε ετοιμάσει για να τις δώσουν στο σχολείο τους.
Η αρχική εντύπωση που δημιουργήθηκε ήταν ότι σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα ή ότι αυτοκτόνησε. Η μορφή όμως του τραύματος, το οποίο προκλήθηκε από πυροβολισμό από κοντινή απόσταση και το γεγονός ότι δεν βρέθηκε το όπλο, κατεύθυναν την έρευνα στην εκδοχή του φόνου και δεν άργησε να αποκαλυφθεί ο δράστης.
Οι γονείς και άλλοι συγγενείς αποδέχονται χωρίς συζήτηση την εκδοχή του ατυχήματος εκτός από δύο αδελφές του θύματος που κρατούν αποστάσεις και καταθέτουν ότι δεν ξέρουν αν είναι ατύχημα ή ανθρωποκτονία από πρόθεση. «Ο κατηγορούμενος, επιδίωκε με την εξ επαφής πλήξη, αποκλειστικά το θάνατο του θύματος.», αναφέρεται στο παραπεμπτικό βούλευμα. Ο 55χρονος ήταν άτομο κοινωνικό και αγαπητό στα Ζωνιανά και δεν είχε αποκτήσει δική του οικογένεια.

