Δεν μου προκάλεσε έκπληξη η (νέα) επιτυχία του Παναθηναϊκού.

Όταν έχεις στην δύναμή σου έναν από τους κορυφαίους προπονητές της Ευρώπης, όταν αυτός ο προπονητής είναι για χρόνια στην ομάδα και στηρίζεται στα άσχημα (στα καλά δεν χρειάζεται), όταν υπάρχει μια σταθερή διοίκηση που δεν φείδεται χρημάτων, όταν υπάρχει σταθερός κορμός στην ομάδα, ε, τότε η επιτυχία είναι δεδομένη. Γιʼαυτό και τώρα ήρθε το 4ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του.

Το επίτευγμα αυτό, μπορούμε να πούμε, ότι ισοδυναμεί με τον ποδοσφαιρικό άθλο του ʽ71 όταν το “τριφύλλι” είχε φθάσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, γνωρίζοντας την ήττα από τον Άγιαξ. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, όμως, είναι πραγματικός δυνάστης στην Ευρώπη...

Το 1971, το “τριφύλλι” έκανε τον άθλο του Γουέμπλεϊ. Εφτασε στον τελικό με αντίπαλο τον Αγιαξ, από τον οποίον έχασε 2-0. Μέχρι τώρα, αυτός ο άθλος ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Κι όμως... Οταν μια ομάδα έχει σταθερή παρουσία στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα και μέσα σε 11 χρόνια έχει 8 συμμετοχές και 4 κούπες, τότε αυτό είναι επίσης τεράστιος άθλος έστω και αν μιλάμε για διαφορετικό άθλημα. Γιατί το μπάσκετ, δεν είναι μπάντμιντον. Μπορεί, βέβαια, να μην συγκρίνεται με τον “βασιλιά των σπορ”, αλλά και η επιτυχία του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ είναι, τουλάχιστον, εφάμιλλη με την ομάδα-θρύλο του Ομπράντοβιτς...

Κάνοντας έναν μίνι απολογισμό των όμορφων, αλλά και των ασχημων στιγμών της διοργανωσης , καταγράφουμε στα θετικά:

-Την αποθέωση του Νίκου Γκάλη. Ο κορυφαίος Έλληνας μπασκετμπολίστας όλων των εποχών μπήκε ελάχιστα λεπτά πριν την έναρξη του τελικού για να τιμηθεί από τον Δήμο Αθηναίων και το ΟΑΚΑ σείστηκε.

-Τον αυθόρμητο πανηγυρισμό του Θανάση Γιαννακόπουλου. Φόρεσε ως άλλος σούπερμαν ή πιο σωστά ως σούπερ πρόεδρος για μπέρτα μια σημαία του Παναθηναϊκού και έκανε τον γύρο του θριάμβου!

-Τη χαλαρή συνομιλία και τα αστειάκια των Δημήτρη Διαμαντίδη και Θοδωρή Παπαλουκά κατά την διάρκεια του τελικού.

-Την αγωνιστική υπερπροσπάθεια του Θοδωρή Παπαλουκά, αλλά κυρίως το ήθος που έδειξε καθʼ όλη την διάρκεια του φάιναλ φορ.

Ο διεθνής μας γκαρντ φρόντισε να μην προκαλέσει (με τις αντιδράσεις του) τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού, ακόμη κι όταν ένιωθε να αδικείται αλλά “εισέπραξε” αποδοκιμασίες.

-Το ότι παρότι οι οπαδοί Παναθηναϊκού και ΤΣΣΚΑ κάθονταν σε πολλές περιπτώσεις δίπλα δίπλα, δεν υπήρξε η παραμικρή ένταση.

-Την προσπάθεια της UNISEF σε συνεργασία με την Ευρωλίγκα, για την ενίσχυση των παιδιών που πάσχουν από AIDS και η εμφάνιση όλων των παικτών με πορτοκαλί μπλουζάκια, στην προσπάθειά τους να την ενισχύσουν.

-Την εντυπωσιακή ξανθή ύπαρξη ρωσικής καταγωγής, που καθόταν στις καρέκλες που είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά του παρκέ. Δεν ξέρουμε αν τα ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια, όμως, σίγουρα οι όμορφες Ρωσίδες κάθονται στα πιο ακριβά καθίσματα (το εισιτήριο που προφανώς είχε στην διάθεσή της ήταν το πιο ακριβό που υπήρχε και κόστιζε 1.200 ευρώ)!

Στα αρκετά αρνητικά τώρα, συνοψίζουμε:

-Τη μαγεία της Ευρωλίγκα να μην συμπεριλάβει τον MVP Θοδωρή Παπαλουκά στην καλύτερη 5άδα (ούτε καν στην 2η δεν τον συμπεριέλαβε, προφανώς γιατί αυτό θα “χτυπούσε” ακόμη πιο άσχημα). Ο λόγος; Σώνει και καλά ήθελε να “στριμώξει” στην πρώτη 5άδα τον Ισπανό, Χουάν Κάρλος Ναβάρο και τα κατάφερε…

-Τον τσαμπουκά μερικών χιλιάδων οπαδών του Παναθηναϊκού, που χωρίς εισιτήριο και με το έτσι θέλω αποφάσισαν να μπουκάρουν στο ΟΑΚΑ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις.

Ούτε, όμως, οι… μηχανορραφίες και τα εισιτήρια-φωτοτυπίες μά ς άρεσαν.

Aντ. Παπουτσάκης