
Ο εκπρόσωπος του συλλόγου μελισσοκόμων Ανατολικής Κρήτης μιλά
στην “Π” με αφορμή τη δηλητηρίαση 50 εκατ. μελισσών αλλά και την έλλειψη προστασίας από την Πολιτεία
Για έναν ακήρυχτο πόλεμο εις βάρος τους, κάνουν λόγο οι μελισσοκόμοι μετά την αποτρόπαια πράξη, όπως την χαρακτηρίζουν, της δηλητηρίασης 50 εκατομμύριων μελισσών τα ξημερώματα της Μεγάλης Πέμπτης στο Σελάκανο.
Μιλώντας στην “Π” ο εκπρόσωπος του μελισσοκομικού συλλόγου Ανατολικής Κρήτης, Ζαχαρίας Γεμιστός έκανε λόγο για « παγκόσμια θηριωδία που διεκδικεί θέση στο βιβλίο Γκίνες αφού ανάλογο περιστατικό δεν έχει καταγραφεί σε καμία μελισσοκομική χώρα».
Οι ίδιοι τώρα ζητούν την προστασία της Πολιτείας και προγραμματίζουν να επισκεφθούν τις επόμενες ημέρες τους φορείς του νομού Λασιθίου σε μια προσπάθεια να βρεθεί μια λύση, αφού νιώθουν ότι διώκονται από τα δάση της περιοχής .
Δεν είναι μόνο η ζημιά, που υπολογίζεται σε περίπου 2 εκ ευρώ, αφού καταστράφηκαν από τη δηλητηρίαση 790 διώροφες κυψέλες σε πλήρη ανάπτυξη, που ανήκαν σε τέσσερις ιδιοκτήτες, και οι οποίες δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά εξαιτίας της τοξικότητας.
Είναι ότι η ενέργεια αυτή μεταφράζεται από τους ίδιους, ως καίριο χτύπημα που προκάλεσε τέτοιο σοκ στο μελισσοκομικό κόσμο, που τον αποτρέπει ή τον κάνει να σκέφτεται σοβαρά πλέον την μεταφορά των κυψελών του εκεί.
Πολλοί συνδέουν το αρνητικό κλίμα που έχει προκληθεί εις βάρος τους με την περίοδο του 1993 που ο τότε νομάρχης Λασιθίου Γ. Χατζηδάκης έβαλε μπάρες στο δάσος οι οποίες ξηλώθηκαν μετά την έντονη κινητοποίηση που υπήρξε τότε.
Προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τα γεγονότα του διωγμού τους, εξετάζουν δύο ενδεχόμενα τα οποία κατατέθηκαν από τον κ. Γεμιστό.
Το ένα αφορά στις προσδοκίες κάποιων για την αλλαγή της χρήσης του δάσους για την ανάπτυξη τουριστικών υποδομών .
«Η βασική αιτία διωγμού των μελισσοκόμων από το δάσος είναι η οικοπεδοποίηση και ο τουρισμός (μεγάλες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις). Και στις δύο περιπτώσεις τα μελίσσια δεν αποτελούν απειλή».
Το άλλο σχετίζεται με τις προσδοκίες ντόπιων μελισσοκόμων που λανθασμένα θεωρούν ότι αν φύγουν συνάδελφοι τους που είναι από άλλα μέρη της Κρήτης τότε θα έχουν περισσότερο κέρδος.
«Προφανώς νομίζουν ότι άμα φύγουμε θα υπάρχει περισσότερη παραγωγή, αυτό δεν ισχύει. Όταν υπάρχει μέλι πέφτει πάνω στα βράχια και χάνεται, παλαιότερα αυτό συνέβαινε. Κανείς δεν είπε ότι το δάσος μας ανήκει, όμως το θέμα της εντοπιότητας είναι πλέον ξεπερασμένο. Το δάσος φτάνει για όλους.
Εμείς δεν διώχνουμε κανέναν. Όσοι πάνε εκεί, πάνε για να ζήσουν τις οικογένειες τους ενώ στηρίζουν και τη μελισσοκομία.
Χίλιες διακόσιες οικογένειες από το Ηράκλειο είτε ως κύριο επάγγελμα είτε ως συμπληρωματικό εισόδημα, ασχολούνται με την μελισσοκομία. Αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να τους εκτοπίσεις. Φορολογούμαστε γι’ αυτό, ενώ πληρώνουμε και υψηλά μισθώματα σε φερόμενους ιδιοκτήτες».
Η θέση του μελισσοκομικού συλλόγου είναι ότι τα ζητήματα που απασχολούν εξίσου τους μελισσοκόμους, τους δασάρχες και τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικούς πολίτες είναι η προστασία των δασών από τη φωτιά και την υπερβόσκηση, η ανανέωση κι επέκταση των δασών και η ελεύθερη πρόσβαση όλων όσοι θέλουν να χαρούν τη φύση του δασικού οικοσυστήματος .
Στην Κρήτη οι μέλισσες γίνονται κομμάτι του δασικού οικοσυστήματος για περίπου τέσσερεις μήνες το χρόνο, νωρίς την άνοιξη και τέλη καλοκαιριού - νωρίς το φθινόπωρο.
Δεδομένου ότι η μέλισσα δεν απομυζά τα δέντρα (ας μην ταυτίζεται με την ακρίδα) ένας ενδεχόμενος κορεσμός αφορά τη δυνατότητα να πάρουν όλες οι μέλισσες την ποσότητα μελιττώματος που θέλουν αυτές και ο μελισσοκόμος.
Μέχρι στιγμής , τις χρονιές που «δίνει ο πεύκος», οι μέλισσες δουλεύουν κι οι μελισσοκόμοι κάνουν 1-3 τρύγους ετησίως.
Ενοικιάζεται το δάσος
Σ’ αυτό το σημείο ο κ. Γεμιστός αναφέρθηκε στο καθεστώς «ενοικίασης» του δάσους.
Η Διεύθυνση Δασών αναγνωρίζει την περιοχή ως δασική, ανεξάρτητα απ’ αυτό, όμως δεν υπάρχει σημείο του δάσους που να μην εμφανίζονται ένας , δύο ή ακόμα και τρεις ιδιοκτήτες για το συγκεκριμένο κομμάτι που καταλαμβάνει ο μελισσοκόμος για διάστημα δύο – τριών μηνών .
Διχογνωμία για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μελισσοκόμων
Οι μελισσοκόμοι σύμφωνα με το νόμο 4856/1930, έχουν κάθε δικαίωμα να πηγαίνουν τα μελίσσια τους στο δάσος. Ο συγκεκριμένος νόμος προβλέπει την ελεύθερη διακίνηση και τοποθέτηση μελισσών σε δάση, με διάρκεια παραμονής τρεις μήνες.
Οι Διευθύνσεις Δασών θέλουν να εφαρμόσουν το προεδρικό διάταγμα 190/81 με το οποίο χορηγεί άδεια εγκατάστασης για πέντε χρόνια.
Ο σύλλογος είναι κάθετος σε αυτό αφενός επειδή ο νόμος του 1930 υφίσταται, αφετέρου η μελισσοκομία στην Κρήτη χαρακτηρίζεται ως νομαδική.
« Τοποθετώ μελίσσια στο δάσος σημαίνει ότι αφήνω τα μελίσσια και τίποτα άλλο. Εγκαθιστώ μέλισσες στο δάσος σημαίνει ότι προβαίνω σε σειρά από παρεμβάσεις στο δάσος με σκοπό την μόνιμη διαμονή, η οποία μπορεί να ξεπεράσει τα πέντε χρόνια.
Είναι γνωστό σε όλους ότι η μελισσοκομία στην Κρήτη είναι μετακινούμενη κι εξ ορισμού η εγκατάσταση είναι ασύμφορη.
Τα μόνιμα μελισσοκομεία είναι ελάχιστα και κανένα δε βρίσκεται μέσα στο δάσος».
Να μην έχει η μελισσοκομία την τύχη της αμπελουργίας
Το δάσος για τον μελισσοκόμο είναι ό,τι τα χωράφια για το γεωργό και τα πρόβατα για το βοσκό. Δε θα έκαιγε το στάρι του ούτε θα, δηλητηρίαζε τα πρόβατα του. Κοινό συμφέρον του μελισσοκόμου είναι να προστατεύει το δάσος και να φροντίζει για την αναγέννηση κι επέκτασή του.
Οι μελισσοκόμοι όπως αναφέρουν δρουν συστηματικά προς αυτό το συμφέρον, όπως αποδεικνύουν οι πράξεις τους (περιφρούρηση του δάσους κάθε καλοκαίρι, δενδροφυτεύσεις, αλλά και μέσα για την πυρόσβεση).
Στην Κρήτη υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες κυψέλες, οι εκατό είκοσι χιλιάδες διακινούνται στα πευκοδάση , της Ανατολικής Κρήτης, στο Σελέκανο, στον Κρούστα, την Ανατολή, την Καλαμαύκα, τη Σύμη.
Παράγονται περίπου 2.400 τόνοι μέλι και απασχολούνται σε όλο το νησί 2.200 οικογένειες .
Το πευκόμελο παράγεται μόνο στην Ελλάδα και την Τουρκία, πουθενά αλλού στον κόσμο.
Το πευκόμελο, ως μέλι είναι πλούσιο σε ιχνοστοιχεία και έχει υψηλή θρεπτική αξία.
Αποτελεί περίπου το 60% του παραγόμενου μελιού στην Ελλάδα.
Έχει επίσης ένα σημαντικό ποσοστό παραγωγής και στο νησί.
Το κρητικό μέλι έχει το χαρακτηριστικό ότι είναι φυσικό μίγμα πεύκου και θυμαριού, (πευκοθυμαρόμελο) που συλλέγεται τον Αύγουστο.
Αυτό το φυσικό μίγμα θυμαριού, πεύκου και βοτάνων, είναι ένας εκπληκτικός συνδυασμός και αρωμάτων.
Εκτός από τα πλούσια θρεπτικά συστατικά έχει επιπλέον την ιδιότητα να αργεί πάρα πολύ να κρυσταλλωθεί και αυτό το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό στον καταναλωτή.
Έχει δε όλες τις προϋποθέσεις να πάρει προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.
Ποιο συμφέρον μπορεί να είναι μεγαλύτερο από την οικονομική και οικολογική ευρωστία της Κρήτης, αναρωτήθηκε ο κ. Γεμιστός. Ο σύλλογος παράλληλα ζητά την στήριξη των οικογενειών που επλήγησαν.
Επίσης προτείνεται να οργανωθεί μια σύσκεψη ή ακόμα και μια ημερίδα για τα δάση της Κρήτης, τα προβλήματα και την ορθή διαχείρισή τους, με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων, ώστε να φανεί καθαρά η έλλειψη οποιασδήποτε αντιπαλότητας με το μελισσοκομικό κλάδο, που το μόνο που θέλει είναι να συνεισφέρει στη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος.
Τέλος ο σύλλογος θα επισκεφθεί και τους φορείς της Ανατολικής Κρήτης για να δει τις προθέσεις τους και να ζητήσει την στήριξη τους.

