Ρεπορτάζ Γιώργος Μαραθιανός

Είναι γνωστό και αποδεδειγμένο διαχρονικά το γεγονός ότι απʼ όλα τα φυσικά φαινόμενα που μπορούν να πλήξουν το ανθρώπινο είδος, ο σεισμός είναι ίσως εκείνο που αφήνει τα λιγότερα περιθώρια αντίδρασης στον άνθρωπο όποτε επιλέξει να κάνει τη μοιραία εμφάνιση του.

Στα πλαίσια, λοιπόν, μιας προσπάθειας να αυξήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό αυτές τις λιγοστές πιθανότητες κάποιου να μπορέσει να αντιδράσει έγκαιρα και να προφυλαχθεί αποτελεσματικά σε περίπτωση σεισμού, ο –βραβευμένος με 8 διπλώματα ευρεσιτεχνίας- νομικός κ. Παναγιώτης Παπαλεοντίου επινόησε μια πρωτοποριακή και ιδιαίτερα χρήσιμη συσκευή που μπορεί να συμβάλλει δραστικά προς αυτή την κατεύθυνση, τον ανιχνευτή σεισμού με συναγερμό.

Πρόκειται για μια αποτελεσματική και αρκετά εύχρηστη μικρή συσκευή που μοιάζει εξωτερικά με ποτήρι σαμπάνιας, σκοπός της οποίας δεν είναι άλλος από το να ειδοποιήσει έγκαιρα, μέσω της έξυπνα σχεδιασμένης και βασισμένης σε φυσικούς κανόνες, λειτουργίας της, για την έλευση των πρώτων σεισμικών κυμάτων που σε περίπτωση δόνησης καταγράφονται. Έτσι, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά και ο σχεδιαστής της, «ο σεισμός δε θα μπορεί να πιάσει κανένα στον ύπνο και τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που υπό άλλες συνθήκες θα χανόταν μέχρι να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι πρόκειται για τέτοιο και που ίσως αποδεικνυόταν μοιραία, τώρα θα μπορεί, έχοντας εξ αρχής κατανοήσει ότι πρόκειται για δόνηση, να τα εκμεταλλευτεί ψύχραιμα και αποτελεσματικά για να αντιδράσει ή να εφαρμόσει το όποιο σχέδιο αντισεισμικής προστασίας έχει εκ των προτέρων στο μυαλό του».

Επικεντρώνοντας τώρα στην ακριβή λειτουργία της εφεύρεσης του κ. Παπαλεοντίου, αυτό που πρέπει αρχικά να τονιστεί είναι ότι αυτή στηρίζεται σε αδιαμφισβήτητους νόμους και παγκοσμίως αποδεκτούς κανόνες της φυσικής επιστήμης όπως ο νόμος της βαρύτητας και ο νόμος της αδράνειας. Πιο συγκεκριμένα, στο εσωτερικό της συσκευής -που όπως προαναφέρθηκε μοιάζει εξωτερικά με ποτήρι σαμπάνιας με τη διαφορά ότι το επάνω μέρος δεν είναι ανοικτό, αλλά έχει σχήμα μπάλας- βρίσκεται μια λεπτή μπάρα πάνω στην οποία υπάρχει μια υποδοχή μεγέθους ακριβώς τόσου, όσου χρειάζεται για να σταθεροποιηθεί σε αυτή μια μικρή σιδερένια σφαίρα. Ακριβώς κάτω από αυτή την υποδοχή –και στο σημείο όπου ο κορμός του υποτυπώδους ποτηριού ενώνεται με τη λαβή του και σχηματίζει ένα είδος «χωνιού»- υπάρχουν δύο πόλοι ενός ηλεκτρονικού κυκλώματος το οποίο ενεργοποιεί το συναγερμό. Έτσι, λοιπόν, σε περίπτωση κίνησης της συσκευής από δόνηση που θα είναι ακόμα και της τάξεως των 3 χιλιοστών, η σιδερένια μπίλια πέφτει στο σημείο όπου υπάρχουν οι δύο πόλοι του κυκλώματος ενεργοποιώντας με αυτό τον τρόπο το συναγερμό και ειδοποιώντας με το μέγιστο βαθμό αμεσότητας που μπορεί να επιτευχθεί για τη σεισμική δόνηση. Απαραίτητη προϋπόθεση, δε, για την εύρυθμη και σωστή λειτουργία της συσκευής είναι, όπως εύλογα καταλαβαίνει κανείς, αφενός η πρόσδεση με αυτοκόλλητο της βάσης της στην επιφάνεια τοποθέτησης προκειμένου να μη μπορεί η συσκευή να ανατραπεί ή να κουνηθεί και αφετέρου η τοποθέτηση της σε σταθερές επιφάνειες, όπως π.χ. ένα ράφι στον τοίχο , προκειμένου η μοναδική πιθανότητα ενεργοποίησης της να είναι αυτή του σεισμού.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, η εφεύρεση αυτή του κ. Παπαλεοντίου δεν έχει καμία σχέση με σεισμοσκόπια, σεισμογράφους, σεισμόμετρα και γενικά οποιουδήποτε είδους όργανα που σκοπός τους είναι να σημειώνουν τη γένεση σεισμών, την πιστή αναγραφή της σεισμικής κίνηση ή το βάθος και το σεισμικό επίκεντρο. Τα αντικείμενα αυτά, όπως χαρακτηριστικά εξηγεί ο κ. Παπαλεοντίου, «είναι πράγματι χρήσιμα για τους επιστήμονες και για τους πιο πάνω σκοπούς», ωστόσο «τον απλό πολίτη, το πιθανό θύμα του σεισμού, δεν το ενδιαφέρει καθόλου εάν ο τραυματισμός ή ακόμα και ο θάνατος του προήλθε από σεισμό 5 ή 7 Ρίχτερ ή αν το επίκεντρο του σεισμού ήταν στα Κύθηρα ή στην Κόρινθο». Αντίθετα, «αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να αντιληφθεί αμέσως το σεισμό και να λάβει τα μέτρα του προκειμένου να αποφύγει τις όποιες δυσάρεστες συνέπειες», πράγμα που «μπορεί να καταφέρει με την εν λόγω συσκευή η οποία «ανιχνεύει» στη γένεση του το σεισμό και ενημερώνει άμεσα γιʼ αυτόν με το συναγερμό». Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο κ. Παπαλεοντίου, «είναι γνωστό ότι ο σεισμός και ο Χάρος δεν έχουν ωράριο εργασίας, δουλεύουν μέρα νύχτα, Κυριακές και επίσημες αργίες και εμείς δε μπορούμε να ξέρουμε ποτέ την ώρα που θα χτυπήσουν την πόρτα μας», γιʼ αυτό «ο μόνος τρόπος να επιτύχουμε τη μέγιστη δυνατή προστασία τουλάχιστον από αυτόν που μπορούμε, το σεισμό, είναι να τον αιφνιδιάσουμε εμείς προτού μας αιφνιδιάσει εκείνος και μας στερήσει πολύτιμο χρόνο από την αντίδραση μας μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι συμβαίνει».

Αναφερόμενος, τέλος, στη σημασία και την αποτελεσματικότητα που, κατά τη γνώμη του, η συσκευή του μπορεί να έχει στην καλύτερη αντιμετώπιση των σεισμικών δονήσεων, ο κ. Παπαλεοντίου σημείωσε αρχικά ότι «προφανώς και δε θα ισχυριστώ ποτέ ότι η συσκευή που εφηύρα αποτελεί την «Ατλαντίδα των σεισμών» και ότι με τη χρησιμοποίηση της το πρόβλημα θα λυθεί και θα πάψουν να υπάρχουν ζημιές και ανθρώπινες απώλειες από σεισμούς στο μέλλον». Ωστόσο, όπως τονίζει ο ίδιος, «πιστεύω ότι η χρήση της μπορεί να σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές από τους σεισμούς», αλλά ακόμα και αν αυτό δε γίνει «και μόνο το να μάθω ότι έστω κι ένας Έλληνας από το συντριπτικό ποσοστό εκείνων που στο διάστημα 2-5 τη νύχτα κοιμούνται ξύπνησε σε κάποιο σεισμό από το συναγερμό της δικής μου συσκευής και μπόρεσε να καλύψει κάπως το κεφάλι του και να σωθεί θα αποτελεί για μένα τη μεγαλύτερη δικαίωση και απόδειξη ότι ο κόπος μου δεν πήγε χαμένος».