Της Άννας Παπαδοκωστάκη

“Λυτρώθηκα μ’ αυτό το βιβλίο”

17 χρόνια μετά τη δολοφονία της μάνας της από τον ίδιο τον πατέρα της, η τραγική ιστορία που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια της γίνεται... μυθιστόρημα


«Η Χαρά, ακόμα πεσμένη στο πάτωμα με το μικρό της σωτήρα στην αγκαλιά, σφάδαζε από τους πόνους. Βρήκε τη δύναμη να σηκωθεί. Πήρε το παιδί και προχώρησε βήμα -βήμα στο παιδικό δωμάτιο.

Δεν ήθελε να καταλάβει, πόσο πολύ πονούσε, για αυτό επιστράτευσε τις τελευταίες της δυνάμεις, για να μην φανεί στο βρέφος η αγανάκτηση της. Ποιος όμως μπορεί να κοροϊδέψει το δέντρο του καλοκαιριού, που στέκεται περήφανο, να καμαρώνει το πλούσιο φύλλωμα του, πως δεν θα απογυμνωθεί σαν έρθει το φθινόπωρο και ποιος μπορεί να ξεγελάσει τον ήλιο την ώρα της Δύσης, πως θα ανατείλει μόνο πριν κάνει τη γύρα του πρώτα το φεγγάρι…Το μωρό, που κοιμόταν βαριά, δεν κατάλαβε τίποτα, μα από την άλλη, ποιος μπορεί να ξέρει αν ο Μορφέας το ταξίδεψε στην παραμυθένια χώρα του ποτέ-ποτέ ή στην κοιλάδα των στεναγμών;»

Είναι ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της Ράνιας Π., «οι γυναίκες που σιωπούν …καίγονται», η οποία 17 χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο της μητέρας της, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη της ζωή μέσα από μια μυθιστορηματική πλοκή, δίνοντας διέξοδο και στη δική της συντριβή που κουβαλά μέσα της μέρα και νύχτα.

Η Ράνια, έγινε συγγραφέας για να περιγράψει τα βιώματα της δίπλα σε ένα άνθρωπο που δεν σεβάστηκε ούτε την ανθρώπινη ζωή και δεν δίστασε να σηκώσει το πανάκριβο όπλο του και να σκοτώσει τη μητέρα της…Ένα όπλο που το είχε αγοράσει έχοντας μαζί του το μελλοντικό του θύμα και το καμάρωνε…

Η Ράνια, μίλησε στην «Π», για το βιβλίο της, όχι για τα γεγονότα . « Γράφοντας αυτό το βιβλίο, έβγαλα την ψυχή μου. Λυτρώθηκα και λυτρώνομαι... Το πιο σημαντικό είναι ότι ξανάζησα στιγμές, τις ανέλυσα, τις είδα από πολλές σκοπιές και μπόρεσα να κατανοήσω τη στάση της μαμάς μου, διότι μέχρι ένα σημείο δεν μπορούσα να καταλάβω το φόβο που ένιωθε. Γράφοντας, έμαθα γιατί δεν αντιδρούσε», μας είπε.

Η συγγραφέας, δεν αναφέρει ποτέ τη λέξη «ο πατέρας μου», αλλά ο «άντρας της μαμάς.» Της μαμάς, που φοβόταν και δεν το έδειχνε, της γυναίκας που βίωνε την κακοποίηση και τον εξευτελισμό και τελικά, ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι, παραδόθηκε στην αγκαλιά των αγγέλων...

-Πότε δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψεις για το τραγικό γεγονός του φόνου της μητέρας σου;

Από την πρώτη μέρα που την έχασα. Ήμουν 17 χρονών και είχα ζήσει πολλά. Απλά δεν ήξερα πώς να το γράψω. Ξεκίνησα πολλές φορές και μετά τα έσβηνα όλα από το μυαλό μου γιατί δεν ταίριαζαν με αυτό που ήθελα να δώσω. Πριν από τρία χρόνια ξεκίνησα να το γράφω ως μυθιστόρημα…Εγραφα τις κενές ώρες στο κατάστημα μου. Οι εικόνες υπήρχαν και υπάρχουν μέρα και νύχτα στη σκέψη μου...

-Ήσουν μπροστά, περιγράφεις τη σκηνή;

Επειδή πιστεύω στη μοίρα, στη μετεμψύχωση και στα μεταφυσικά φαινόμενα, αποδίδω την περιγραφή σε αγγέλους που κατεβαίνουν από τον ουρανό. Πιστεύω ότι ανά πάσα στιγμή είναι δίπλα μας ένας άγγελος. Είναι ένας άγγελος που έρχεται και παίρνει την ψυχούλα της μαμάς μου. Το βιβλίο αρχίζει με τον δικό μου πόνο, και καταλήγει με το φόνο. Η ιστορία είναι η ζωή της μαμάς, από τότε που παντρεύτηκε ως τη στιγμή που έφυγε από τη ζωή. Ο λόγος που γράφτηκε είναι για να αποδώσω φόρο τιμής στη μητέρα μου την οποία υπεραγαπούσα και εξακολουθώ να αγαπάω.

-Πώς ήταν ως μητέρα;

Ήταν πολύ τρυφερή, όμως δεν μπορούσε με όλα αυτά που ζούσε να μας δώσει εκείνα που ήθελε. Ήταν δύσκολο. Το βιώναμε καθημερινά και μιλούσαμε με τα μάτια παρά με τα λόγια για όσα συνέβαιναν. Ήταν μια μάνα που πάλευε, που προσπαθούσε να τα καταφέρνει όλα ενώ περνούσε μια ζωή μαρτύριο. Προσπαθούσε να μην μας εμπλέκει σε πράγματα που αφορούσαν εκείνη και τον άντρα της, κάτι που δεν γινόταν αφού ζούσαμε στο ίδιο σπίτι. Ήταν δύσκολο για αυτή.

-Φοβόσουν;

Υπήρχε πολύς τρόμος για όλους.

-Την εποχή που έχασες τη μητέρα σου ήσουν αρραβωνιασμένη και μετά έκανες οικογένεια, αυτό δεν σε ανακούφισε;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Βιώνεις καταστάσεις, αγαπάς τη ζωή και θέλεις να παλέψεις για αυτήν, όταν ειδικά φέρνεις παιδιά. Εγώ έχοντας βιώσει δύσκολα παιδικά χρόνια, σκεφτόμουν διαρκώς τι συνέβαινε σε εμένα και έκανα τα αντίθετα. Δεν ήθελα τα δικά μου παιδιά να βιώσουν ούτε στο ελάχιστο αυτό που πέρασα εγώ. Προσπάθησα να ισορροπήσω γιατί η λογική και η τρέλα απέχουν απειροελάχιστα.

Βίωσα και βιώνω την απώλεια της μάνας καθημερινά, στη γέννα των παιδιών μου, στο μεγάλωμα τους. Τα παιδιά μου δεν γνώρισαν τη γιαγιά και συχνά τους λέω , πώς θα ήταν να ζούσε.

-Της μιλάς;

Κάθε μέρα. Είναι δίπλα μου, κοντά μας. Προσπαθώ να τους παρουσιάζω εικόνες πώς θα ήταν αν ήταν κοντά μας.

-Όταν είχες μεγαλώσει πια, συζητούσες με αυτόν τον άνθρωπο το πρόβλημα, του ζητούσες να μην φέρεται έτσι στη μητέρα σου;

Πολλές φορές, όμως δεν γινόταν τίποτα.

-Είναι πολύ τολμηρό που έγραψες για μια τραγική οικογενειακή υπόθεση. Εκτός από τη δική σου λύτρωση, τι άλλο επιδιώκεις;

Να βοηθήσω και άλλες γυναίκες. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που κακοποιούνται καθημερινά, κλείνονται στα σπίτια τους και κρατούν το πρόβλημα πάνω τους. Φοβούνται να μιλήσουν, φοβούνται την κοινωνία και φυλακίζουν τον εαυτό τους. Το χειρότερο όμως είναι ότι κάνουν κακό στα παιδιά τους γιατί όλα αυτά είναι μια αλυσίδα. Το κορίτσι που βιώνει καθημερινά τον ξυλοδαρμό της μάνας του από το σύζυγο και δεν την βλέπει να αντιδρά, ίσως γίνει και εκείνο θύμα κακοποίησης από τον σύζυγο του. Η αλυσίδα μεγαλώνει… αν το παιδί δεν καταφέρει μετά από προσπάθεια να σπάσει τον κρίκο.

-Αυτό συνέβη σε σένα;

Από 10 χρονών είχα πει «αλλοίμονο σε όποιον σηκώσει χέρι πάνω μου». Θεωρώ ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος και δεν έχει κανείς δικαίωμα να τον ταπεινώνει και να τον κακοποιεί. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο και το Θεό.

-Ήδη με αφορμή αυτό το βιβλίο, σε πολιορκούν δημοσιογράφοι και μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί. Πώς θα αντιμετωπίσεις αυτή τη δημοσιότητα;

Έχω ξεκαθαρίσει ότι εγώ μιλώ για την κακοποίηση και όχι για την προσωπική μου ζωή.

-Φαίνεται ότι δεν θέλεις να αναφερθείς καθόλου σε αυτό καθ’ αυτό το τραγικό γεγονός της δολοφονίας της μητέρας σου. Κάποιοι όμως θα το αναπαράγουν ξανά και ξανά;

Εγώ τους δίνω τη ζωή μου στο πιάτο, δεν κρύβω τίποτα. Τι να σκαλίσουν παραπέρα. Έχουν γίνει δικαστήρια, έχει γράψει ο Τύπος. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι να μάθει ο κόσμος, τι μπορεί να περάσει μια γυναίκα στη ζωή της , κάτι που δεν έχει δοθεί με την αμεσότητα μιας προσωπικής βίαιης ιστορίας. Είναι μια καταγγελία αλήθειας.

Όλα αυτά που έχω γράψει, έχουν γραφεί με πόνο και δυσκολία. Δεν ήταν εύκολο γιατί βίωσα ξανά καταστάσεις. Το γράψιμο έγινε με ώριμη σκέψη αλλά και πολύ παράπονο…