Toυ γιατρού Γιάννη Γ. Τσουδερού

Σ’αυτόν που γνώρισα. Σ’αυτόν που δίδασκε ανθρωπιά και αξιοπρέπεια με τη ζωή του. Σ’αυτόν που το παράπονο ήταν άγνωστη λέξη στο στόμα του. Σ’αυτόν που οι “κακίες”, απ’όπου κι αν προέρχονταν, έμοιαζε να μην τον αγγίζουν.

Σ’αυτόν που ήξερε να χαρίζει απλόχερα ένα βροντερό μεγάλο από ψυχής γέλιο.

Σ’αυτόν που με τον τρόπο της ζωής του δίδασκε συνεχώς το τι θα πει πολίτης της κοινωνίας.

Σ’αυτόν που, παρά τις έγνοιες υγείας που είχε, δεν άφησε ποτέ να φανεί στο πρόσωπό του το ελάχιστο σύννεφο απ’αυτές, για να μην περάσει στενοχώριες στους άλλους.

Γράφω γι’αυτόν που πέρασε την Αχερουσία λίμνη σιωπηλά, αθόρυβα, ήσυχα, βέβαιος ότι στη ζωή του είχε κάνει κι είχε αφήσει πίσω του ό,τι όλοι επιθυμούμε να κάνουμε και ν’αφήσομε. Την καλή κι αγαθή ανάμνηση του ατόμου μας.

Γράφω για τον άνθρωπο που έζησε και πέτυχε να φύγει αφήνοντας πίσω του ό,τι όλοι επιθυμούμε να πετύχομε. Τη δικαίωση του αγώνα της ζωής μας.

Καλό ταξίδι. Σιγά-σιγά, ποιος ξέρει, όλοι μαζί πάλι αυτού θα κτίσομε μια δεύτερη ΠΑΤΡΙΔΑ, του Αθηναγόρα και του Αλέκου.

Φιλικότατα,

ο φίλος σου