Κείμενο-φωτογραφίες: Βασίλης Δρόσος

Ηλιόλουστη η ημέρα του Σαββάτου 17/ 1/ 2007, ορειβάτες από τον Άγιο Νικόλαο και τον Oρειβατικό Σύλλογο Λασιθίου συναντηθήκαμε στης 5.30 ή ώρα το απόγευμα στον Άγιο Γεώργιο Λασιθίου. Σκοπός μας ήταν να διανυχτερεύσουμε στο ορειβατικό καταφύγιο του Ε.Ο.Σ. Λασιθίου και το ξημέρωμα να πεζοπορήσουμε προς τη χιονισμένη Δίκτη και να κατακτήσουμε την κορυφή Σπαθί. υψ. 2148μ.

Ανεβήκαμε στο οροπέδιο Λιμνάκαρο και εκεί στο εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας. Είδαμε με χαρά να προχωρούν oι εργασίες από την υπηρεσία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και το βυζαντινό εκκλησάκι άρχισε να παίρνει το ωραίο παλαιό αρχιτεκτονικό του σχήμα. Ανηφορίζοντας το μονοπάτι του καταφυγίου μας πρόλαβε το σούρουπο. Το παγωμένο αεράκι πάγωνε το πρόσωπο, τα λαιμά και τα αυτιά μας. Φορέσαμε τα αντιανεμικά, σκούφους, κασκόλ και έτσι μόνο στο μέτωπο μας νιώθαμε την παγωνιά. Το δειλινό αντανακλούσε το λιγοστό του φως στον πεντακάθαρο ουρανό και φώτιζε για λίγο ακόμα τα μουσκεμένα μονοπάτια, που ακόμα στράγγιζαν τα χιονόνερα της τελευταίας χιονιάς. Η λίγωση του φεγγαριού διάγραφε το σχήμα της ανάσκελα. Έμοιαζε σαν φαγωμένη φέτα πεπονιού που μόνο ο λεπτός φλοιός του είχε απομείνει. Ο πολικός αστέρας που της κρατάει πάντα συντροφιά και την ακολουθεί όπου κι αν πάει, ήταν περίπου από πάνω της, έμοιαζε σαν εκκρεμές που ζύγιζε και προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία της φύσης. Θαυμάζοντας τη νυχτερινή μαγεία, με τα αστέρια να γεμίζουν τον ουράνιο θόλο και την χιονισμένη κορυφή Σπαθί να ξασπρίζει στο σκουρόχρωμο φόντο της νύχτας φτάσαμε μετά από 50 λεπτά στο καταφύγιο. Ανάψαμε την ξυλόσομπα για να ζεστάνουμε την παγωνιά του και ετοιμάσαμε τα κρεβάτια μας. Η βραδιά πέρασε με προετοιμασία για την πρωινή πεζοπορία, με σχόλια και αστεία. Απολαύσαμε μια καυτή μακαρονάδα με ανθότυρο και πέσαμε για ύπνο για να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί. Η ξυλόσομπα, μας κρατούσε συντροφιά και μας ζέσταινε όλη τη νύχτα.

Το καταφύγιο μας διαθέτει όλα τα απαραίτητα για μια ευχάριστη διαμονή. Mπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 20 άτομα. Ο ύπνος μας πήρε στην ήσυχη αγκαλιά του μέχρι τις 6.30 το πρωί που ένα παιδί από την παρέα μας φώναξε με θαυμασμό δείτε.. τι χρώμα έχει ο ουρανός… Είδαμε το ροζέ χρώμα να χαράζει το ξημέρωμα πίσω από τη χιονισμένη Δίκτη και γραμμικά την επιβλητική κορυφή Σπαθί να μας καλεί κοντά της.

Βάλαμε δίκταμο να βράζει μέχρι να ετοιμαστούμε και να πάρουμε οδηγίες από τον αρχηγό της σημερινής πεζοπορίας Γιώργο Αλέξη. Το δίκταμο ήταν θαυμάσιο με ελιές τυρί και παξιμάδι. Ο καιρός έδειχνε ανοιξιάτικος , ο ουρανός ξάστερος η ατμόσφαιρα ξηρή χωρίς καθόλου υγρασία. Στις 8 η ώρα ξεκινήσαμε με νοτιοανατολική κατεύθυνση ανηφορίζοντας τις κακοτράχαλες πλαγιές του βουνού Στροβίλι, περάσαμε την πηγή του καταφυγίου μας τον πρίνο του Χριστόφορου και ανηφορήσαμε προς τα λακούδια.

Ο ήλιος ανέβαινε πίσω από την κορυφή Σπαθί και φώτιζε την ανατολική πλευρά του.

Το στενό μονοπάτι στριφογυρίζει την ανατολική ράχη του βουνού Στροβίλι.

Ολόγυρα δε φυτρώνει ούτε ένα δέντρο, μονό λιγοστοί θάμνοι ανάμεσα στα χαράκια και της αγκαθωτές σιδερόπετρες που διάσπαρτες κατρακυλούν στις πλαγιές και τις κοιλότητες του βουνού.

Βόρεια βλέπουμε πανοραμικά κάτω από τα πόδια μας το μικρό οροπέδιο Λιμνακάρου και το πετρόκτιστο Βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος. Κάτω πιο χαμηλά βλέπουμε το Οροπέδιο Λασιθίου να έχει απλώσει τα βαθυπράσινα χαλιά του σε όλο τον κάμπο για να στραγγίσουν τα νερά της τελευταίας βροχής. Η θεία λειτουργία κάποιας από τις εκκλησίες του ακούγεται μέχρι εδώ πάνω. Η καθαρή ατμόσφαιρα μας δίνει τη δυνατότητα να βλέπουμε καθαρά τη νήσο Ντία να διαγράφεται γραμμικά στα γαλάζια νερά του Κρητικού πελάγους. Περάσαμε πάνω από την περιοχή Λακούδια <Λάκκοι που σχηματίζονται διαδοχικά ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο χιονισμένος όγκος της Δίκτης ορθώνεται απότομος απέναντι μας με τους απόκρημνους δέτες του να μας προκαλούν δέος . Τον θαυμάζαμε σκεπτόμενοι ότι σε λίγες ώρες θα περνούσαμε πάνω από τα επικίνδυνα υψώματα του. Παρακαλούσαμε να μην ήταν το χιόνι παγωμένο γιατί θα ήταν επικίνδυνο. Μετά από μιάμιση ώρα φτάσαμε στα Ξεροκάμπια όπου ξεκουραστήκαμε για πέντε λεπτά. Πανοραμικά κάτω από του Σταριού το πλάι βλέπουμε τον ξεροπόταμο γεμάτο χοχλάκους να γκρεμίζεται απότομα διασχίζοντας το οροπέδιο του Λιμνακάρου. Το ξερό αφιλόξενο και έρημο τοπίο με τους απότομους γκρεμνούς, τα ριακοφαγώματα και τις χαράδρες, μας δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Με τις αισθήσεις σε εγρήγορση συνεχίσαμε να ανηφορίζουμε την κακοτράχαλη γιδόστρατα.

Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες με την πάροδο των αιώνων έχουν θρυμματίσει το βουνό.

Τα σαθρά χαράκια του γεμίζονται και από της διό πλευρές του. Μετά από δυόμισι ώρες κουραστικής πεζοπορίας το μονοπάτι διασχίζει το σόπατο Σελί ανάμεσα στη ράχη των κορυφών Σπαθί και Στροβίλι. Απότομες χαράδρες και ριακοφαγώματα χαράζουν τις νότιες υπώρειες της οροσειράς της Δίκτης, αλά και η βορειοδυτική πλευρά της ακόμα πιο φοβερή με απότομους γκρεμούς δέτες που μέσα τους φωλιάζουν οι παγωμένοι ακέραμοι που σε κάνουν να θαυμάζεις το μεγαλείο και τη δύναμη της φύσης.

Στο μονοπάτι το χιόνι έχει λιώσει όμως υπάρχει ακόμη χιόνι παγωμένο κατά διαστήματα που πρέπει να το πατήσουμε, ο φόβος μας κάνει προσεκτικούς κάθε βήμα πρέπει να είναι αργό και σταθερό. Ο αρχηγός της πεζοπορίας πάει μπροστά και πίσω ακολουθούμε προσεκτικά τα βήματα του, κάθε τόσο μας δίνει οδηγίες. Ευτυχώς το περισσότερο χιόνι έχει λιώσει και στο σταθερό έδαφος νοιώθουμε πιο ασφαλείς. Μετά από λίγο το μονοπάτι ανηφορίζει τη δυτική πλευρά της κορυφής Σπαθί. Ο ενθουσιασμός των νέων παιδιών που για πρώτη φορά ανέβηκαν τόσο ψιλά για να την κατακτήσουν ήταν μεγάλος. Και ακόμα μεγαλύτερος όταν επιτέλους μετά από 4,30 ώρες έφτασαν στην κορυφή. Ο δεκατετράχρονος Χάρης Σταματάκης ενθουσιασμένος λέει... “είναι συναρπαστικό να κατακτάς μια κορυφή νιώθεις ξεχωριστός. Κοίτα τη θέα”, λέει ο πατέρας του Νίκος, είναι καταπληκτική νιώθεις ένα παράξενο συναίσθημα να σε συναρπάζει. Ανατολικά βλέπουμε τον Άγιο Νικόλαο και τον απέραντο κόλπο του Μεραμβέλου να σχηματίζεται από τον Αφορεσμένο μέχρι τη Θρυπτή. Νοτιοανατολικά η Ιεράπετρα ξασπρίζει κόντρα στο φως του ήλιου, που αντανακλά τις ακτίνες του στο Λυβικό πέλαγος και στα στέγαστρα των θερμοκηπίων. Δυτικά ο απέραντος νομός Ηρακλείου με φόντο τον χιονισμένο Ψηλορείτη σχηματίζεται από Βορρά προς Νότο ανάμεσα στης ακτογραμμές του Κρητικού και του Λυβικού πελάγους. Απολαύσαμε τη μαγεία της φύσης και προσκυνήσαμε την ανάγλυφη πέτρινη εικόνα του προφήτη Ηλία, προσφορά του τέως προέδρου του Ε.Ο.Σ. Λασιθίου Χρήστου Φαρσάρη που φέραμε το 1997 με την προοπτική ανέγερσης παρεκκλησίου. Για το σκοπό αυτό έγινε αγιασμός από τον ορειβάτη ιερέα παπα Χριστόφορο στο χώρο που επιλέχθηκε.

Επιστρέψαμε το απόγευμα οξυγονωμένοι και αποτοξινωμένοι από το άγχος της καθημερινότητας. Ήταν μια κουραστική αλλά ωραία και ευχάριστη 9ωρη διαδρομή, με την πρωτοβουλία του τέως προέδρου του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου Γιώργου Αλέξη που μας πρόσφερε πολλές συγκινήσεις και οξυγόνο.