Του Ν. Τσαγκαράκη

Μια ταινία από έναν άγνωστο σκηνοθέτη, χωρίς κανέναν απολύτως σταρ και με μια ιστορία που μπορεί να μοιάζει με μύθο αλλά αποτελεί ιστορικό γεγονός: θ’ αποδειχτεί άραγε το καλύτερο blockbuster της χρονιάς;

Όλα άρχισαν το 2000 με τον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ Σκοτ, που συγκέντρωσε πάνω από 450.000.000 δολάρια παγκοσμίως, κέρδισε 5 Όσκαρ, εδραίωσε το όνομα του Ράσελ Κρόου και έδωσε νέα πνοή στην καριέρα του σκηνοθέτη. Οι ταινίες με ‘σανδάλια και σπαθιά’ είχαν ξεχαστεί για τα προηγούμενα 40 χρόνια, από τότε που το ιταλικό σινεμά τις έφτιαχνε με το κιλό. Η ταινία του Σκοτ παρότι δεν ήταν προδιαγεγραμμένη επιτυχία, τα κατάφερε μια χαρά και έδωσε μεγάλες ιδέες στους χολιγουντιανούς παραγωγούς που δεν είχαν ακόμη γνωρίσει την εμπορικότητα των υπερ-ηρώων. Ένα από τα πρώτα σχέδια που τράβηξε την προσοχή των στούντιο για ενδεχόμενη μεταφορά στην οθόνη, ήταν το βιβλίο του Στήβεν Πρέσφιλντ για τη μάχη των Θερμοπυλών, «Πύλες της Φωτιάς», που συνδέθηκε με τον σκηνοθέτη Μάικλ Μαν αλλά δεν κατάφερε ποτέ να ξεκινήσει.

Την άνοιξη του 2004, η «Τροία» του Βόλφγκανγκ Πήτερσεν είχε ταιριαστό κάστινγκ και δραματοποίηση που εκσυγχρόνισε (κατ’ άλλους, ισοπέδωσε) το μύθο, με το κοινό ν’ ανταποκρίνεται αν και πολύ λιγότερο στις Η.Π.Α. απ’ ό,τι στη διεθνή αγορά. Ο «Αλέξανδρος» του Όλιβερ Στόουν που βγήκε μετά από έξι μήνες, ενώ ιστορικά ισορροπημένος, αποδείχτηκε κινηματογραφικά αδιάφορος και δεν κατάφερε να ελκύσει τους θεατές. Το Χόλιγουντ αποθαρρύνθηκε και απρόθυμα θα επένδυε πλέον σε παρόμοια σχέδια εφόσον το είδος στο οποίο ανήκαν δεν ήταν εμπορικά εγγυημένο.

Εν τω μεταξύ, το 2005 μεταφέρθηκε εξαιρετικά στον κινηματογράφο το κόμικ του Φρανκ Μίλερ, «Αμαρτωλή Πόλη» από τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, επιδεικνύοντας τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και τον τρόπο με τον οποίο η εκτεταμένη χρήση της μπορεί να επαυξήσει την αισθητική ενός φιλμ. Ανάμεσα στα έργα που συνέβαλαν στην cult φήμη του Μίλερ ως κομίστα ήταν και το «300», ακόμα ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημά του, αυτή τη φορά για τον αιώνιο άθλο των ολιγάριθμων Σπαρτιατών που αντιστάθηκαν στις περσικές ορδές. Εκμεταλλευόμενος το ισχυρό προηγούμενο της «Πόλης», ο σκηνοθέτης Ζακ Σνάιντερ ανέλαβε να δημιουργήσει μέσα σε εξ ολοκλήρου ψηφιακά περιβάλλοντα, καθοδηγώντας τους ηθοποιούς του αποκλειστικά μέσα στους πρασίνους τοίχους των στούντιο που αργότερα θα επικαλύπτονταν από την ψηφιακή εικονογράφηση.

Το φιλμ κόστισε σχεδόν 60 εκατομμύρια δολάρια (τα μισά απ’ όσα χρειάζεται μια μέση χολιγουντιανή παραγωγή), τα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 2 μήνες, ενώ οι ηθοποιοί ακολούθησαν εντατικό και επίπονο πρόγραμμα γυμναστικής για έξι εβδομάδες πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, προκειμένου να ενισχύσουν την ήδη καλή φυσική τους κατάσταση και να αποκτήσουν τα ‘υπερ-φυσικά’ σώματα με τα οποία εμφανίζονται στο φιλμ.

Ο Σνάιντερ είναι ένας 40χρονος αμερικανός που έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με το ριμέικ του «Dawn of the Dead» το 2004, ικανό διαπιστευτήριο για μια ιστορία πνιγμένη στο αίμα όπως το κόμικ του Μίλερ. Εκτός από σκηνοθέτης, συνέγραψε επίσης το σενάριο της ταινίας μαζί με τους Κουρτ Γιόνσταντ και Μάικλ Γκόρντον, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι συν-δημιουργός του κόμικ μαζί με τον Μίλερ ήταν η πρώην σύζυγός του, Λυν Βάρλεϊ. Οι τρεις σεναριογράφοι προετοιμάζουν από τώρα κοινό και κριτικούς, λέγοντας ότι σκόπιμα έχουν παραλλάξει ιστορικά γεγονότα και λεπτομέρειες για να εξυπηρετήσουν την κινηματογράφηση.

Αναφορικά με το καστ, στο ρόλο του βασιλιά Λεωνίδα εμφανίζεται ο Τζέραρντ Μπάτλερ, σκοτσέζος ηθοποιός που έχει πρωταγωνιστήσει μεταξύ άλλων στο δεύτερο «Lara Croft» με την Αντζελίνα Τζολί και στην πρόσφατη κινηματογραφική διασκευή του μιούζικαλ «Φάντασμα της Όπερας». Συμπρωταγωνιστούν η Λύνα Χέντυ, ο Ντέηβιντ Γουέναμ και ο Ντόμινικ Γουέστ, ενώ τη μουσική έγραψε ο Τάιλερ Μπέιτς, στη διεύθυνση της φωτογραφίας έχουμε τον Λάρυ Φονγκ, στο μοντάζ τον Γουίλιαμ Χόι και στο σχεδιασμό της παραγωγής τον Τζέημς Μπισέλ, με τους δύο τελευταίους να είναι ίσως οι μόνοι βασικοί συντελεστές που εμφανίζουν κάποια αξιόλογα προηγούμενα δείγματα δουλειάς.

Η γενικότερη έλλειψη γνωστών ονομάτων στο καστ και στο συνεργείο δημιουργεί επιφυλάξεις, οι οποίες όμως ελαχιστοποιήθηκαν όσο ήταν δυνατό από το τρέηλερ της ταινίας που συνδυάζει ένα δυναμικό μουσικό θέμα με σκοτεινή εικονογραφία και επιβλητικούς, οργισμένους πρωταγωνιστές να σφραγίζουν το σοβαρό κι έντονο χαρακτήρα της ταινίας. Προχτές μάλιστα ανακοινώθηκε από τη διανομέα της ταινίας στη χώρα μας, Village Films, ότι η πρώτη προβολή της παγκοσμίως θα πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα στις 8 Μαρτίου, μία εβδομάδα απ’ ό,τι είχε αρχικά προγραμματιστεί και μία μέρα νωρίτερα από τις Η.Π.Α. Ας ελπίσουμε ότι οι προσδοκίες μας δε θα δε θα αποδειχτούν μάταιες.