Του Ν. Τσαγκαράκη
Χωρίς ταινίες-γεγονότα, αλλά με πολλές ‘μικρότερες’, εφήμερες διασκεδάσεις πέρασε η φετινή εορταστική περίοδος.
Πολλές και διάφορες ταινίες είδαμε μέσα στην περίοδο των γιορτών. Ο Χιου Τζάκμαν και η Σκάρλετ Γιοχάνσον ήταν ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο που συμμετείχε σε δύο ταινίες. Η πρώτη απ’ αυτές ήταν το «The Prestige», η νέα ταινία του άγγλου σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Νόλαν έγινε πασίγνωστος στις αρχές της δεκαετίας με το «Memento», ένα θρίλερ που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση για τη χρήση του ανεστραμμένου χρόνου. Ακολούθησε το «Insomnia» που παρά το σπουδαίο καστ δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, αλλά η φήμη του σκηνοθέτη αποκαταστάθηκε με το περυσινό «Batman Begins», με το οποίο έγινε η καλύτερη δυνατή επανεκκίνηση στη σειρά του γνωστού υπερ-ήρωα. Στο «The Prestige» συνεργάζεται ξανά με τον Batman του, Κρίστιαν Μπέιλ, τοποθετώντας δίπλα του έναν ακόμη ανερχόμενο ηθοποιό, τον Χιου Τζάκμαν, επίσης γνωστό από τη σειρά υπερ-ηρώων X-Men, ως Wolverine. Ενισχύει έτσι μια ιδανική αναλογία ανάμεσα στις φυσιογνωμίες των δύο αντρών, σε ρόλους μακριά από το ειδος με το οποίο καθιερώθηκαν. Η ταινία προσφέρει ίσες ευκαιρίες και στους δύο ηθοποιούς για να αναπτύξουν τους χαρακτήρες τους, αλλά προσωπική μου εντύπωση είναι ότι ο Μπέιλ ανταποκρίνεται πολύ πιο ικανοποιητικά από τον αυστραλό συνάδελφό του.
Το μέγεθος, η λεπτομέρεια και η -ασυνήθιστη σε χολιγουντιανές παραγωγές- εικαστικότητα διακρίνουν τη σκηνοθεσία του Νόλαν γι’ άλλη μια φορά, ενώ η Γιοχάνσον με τον Κέην στέκονται διακριτικά αλλά επάξια δίπλα στους πρωταγωνιστές, σ’ ένα δράμα για τη φιλοδοξία, την απληστία και την εκδικητικότητα.
Ο ρόλος του Πήτερ Λάιμαν στο «Scoop» του Γούντι Άλεν είναι μάλλον κάτι λιγότερο απαιτητικό για τον Τζάκμαν, αφού μεγαλο μέρος του απαιτεί απλώς να παριστάνει αυτό που ήδη είναι από μόνος του: ένα ιδανικό πρότυπο άντρα, αλλά με μία σκοτεινή πλευρά που θα φωτιστεί από την περιέργεια και το δημοσιογραφικό δαιμόνιο μιας νεαρής κοπέλας. Αν στο «Prestige» ο Τζάκμαν επισκιαζόταν από τον Μπέιλ, εδώ υποσκελίζεται από τη Γιοχάνσον, την πρώτη θηλυκή εκδοχή του Άλεν εδώ και αρκετά χρόνια. Γράφοντας τα σενάρια των ταινιών του, ο 71χρονος νεοϋορκέζος σκηνοθέτης στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σχημάτιζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο πολύ κοντά στη δική του ιδιοσυγκρασία, με σκοπό να τον ερμηνεύσει ο ίδιος. Ως αναγνώριση της μειωμένης απόδοσης που έρχεται με την προχωρημένη ηλικία του, ο Άλεν αναθέτει τους ρολους που ουσιαστικά είναι γραμμένοι από εκείνον για εκείνον και που σε παλιότερες εποχές θα έπαιζε εκείνος σε νεότερους ηθοποιούς της επιλογής του. Ο Κένεθ Μπράνα στο «Celebrity», ο Τζέισον Μπιγκς στο «Έρωτας και Τίποτ’ Άλλο», ο Γουίλ Φέρελ στο «Melinda and Melinda» και τώρα η Γιοχάνσον. Το φιλμ βλέπεται ευχάριστα, αλλά δύσκολα αναμετριέται με τις παλιότερες κωμωδίες του Άλεν, ο οποίος ίσως είναι περισσότερο παραγωγικός απ’ ό,τι χρειάζεται τα τελευταία χρόνια.
Το «Μια Νύχτα στο Μουσείο» είναι γεμάτο από κωμικούς και όλες τις πιθανές τεχνικές οπτικών εφέ που μπορεί να ζωντανεύει με μοναδική αληθοφάνεια κάθε είδους προϊστορικό ζώο και εξαφανισμένο πολιτισμό, αλλά αφήνει αναξιοποίητο το ανθρώπινο δυναμικό του, που είναι μερικοί από τους καλύτερους (και ένας παλιότερος) νέους ηθοποιούς. Ο Μπεν Στίλερ ξεχωρίζει έχοντας τη θέση του πρωταγωνιστή και μαζί μ’ αυτή τις καλύτερες ατάκες με το περισσότερο τρέξιμο. Από ‘κει και πέρα, τόσο οι αμερικανοί Ρόμπιν Γουίλιαμς και Όουεν Γουίλσον (μέλος του ‘frat pack’ μαζί με τον Στίλερ), όσο οι Βρετανοί Στηβ Κούγκαν και Ρίκυ Ζερβαί αποδίδουν λιγότερα απ’ όσα μας έχουν συνηθίσει, ειδικά ο πολλά υποσχόμενος Ζερβαί που δίνει την εντύπωση ότι πληρώθηκε για να εκτελέσει ακόμη μια φορά το ‘νούμερό’ του ως Ντέηβιντ Μπρεντ από το «The Office», μανιέρα που εξαιτίας της ιδιοτυπίας της δύσκολα βρίσκει απήχηση στο κοινό και που οι χρόνοι της είναι αρκετά διαφορετικοί από τους ρυθμούς του υπόλοιπου φιλμ.
Η «Βασίλισσα» είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, επειδή καταπιάνεται μ’ ένα θέμα που ενώ έχει ‘ταλαιπωρηθεί’ από την τηλεόραση, δεν είχε απεικονιστεί καθόλου μέχρι τώρα στον κινηματογράφο: την προσωπική ζωή της βασίλισσας Ελισάβετ Β’, αυτής με τη μεγαλύτερη φήμη και επιρροή από τους μονάρχες της σύγχρονης εποχής. Δεν πρόκειται όμως για βιογραφία, κι εδώ θα ήταν σωστό να διασαφηνιστεί η διαφορά του όρου από την προσωπογραφία προς αποφυγή παρεξηγήσεων, καθώς η αυτοσχέδια χρήση τους από τη στήλη εννοεί ότι η δεύτερη μπορεί να επικεντρώνεται σ’ ένα συγκεκριμένο πρόσωπο χωρίς να εκτείνεται χρονικά στη ζωή του αλλά μόνο σε μία επιλεγμένη περίοδο. Έτσι κι εδώ, η ταινία εξετάζει την αντίδραση της Ελισάβετ στο θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνας τον Αύγουστο του 1997, και τη σχέση της με τον νεοεκλεγέντα τότε πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, ο οποίος τη βοήθησε να δείξει ένα πιο ευαίσθητο πρόσωπο στο λαό της, αποφεύγοντας έτσι ένα σοβαρό πλήγμα για το θεσμό που προσωποποιεί. Ο Στήβεν Φρήαρς φτιάχνει ένα ελαφρύτερο φιλμ απ’ αυτό για το οποίο προδιαθέτει το θέμα, με αρκετό από το γνωστό βρετανικό ειρωνικό χιούμορ, που ευτυχώς αποφεύγει να μειώσει τη σοβαρότητα της ιστορίας. Η Έλεν Μίρεν δικαιολογεί τις συζητήσεις και τα εύσημα γύρω από την ερμηνεία της, χωρίς το υπόλοιπο καστ να υστερεί καθόλου, παρότι οι ηγετικές ικανότητες και τα χαρίσματα του κυρίου Μπλερ είναι μάλλον υπερτονισμένα.

