Του Δρ. Ιωάννη Καζαντζάκη,
τακτικού Καθηγητή στο ΤΕΙ Πειραιά
Στις 24 του Νοέμβρη έγινε μια συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων, σχετικά με την Αναθεώρηση του Άρθρου 16, σχετικά με την ίδρυση ή μη Ιδιωτικών Πανεπιστημίων στον τόπο μας.
Εκεί ειπώθηκαν τα πάντα, εξετάστηκαν οι προθέσεις των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών, των δύο μεγάλων Κομμάτων. Εκείνο που έμεινε στη «σκιά» ήταν η «ουσία» του προβλήματος.
«Στην Πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται δίχως να λέγονται, όπως και άλλα που λέγονται χωρίς να γίνονται», έτσι συνήθιζε να εξομολογείται στο παρελθόν από καρδιάς , ο αείμνηστος Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής και είχε δίκιο.
Υπάρχουν τάχα μου αποφάσεις, υπάρχουν τάχα μου «χειραψίες» που δίνονται και παίρνονται κάτω από το «στρογγυλό τραπέζι του Κοινοβουλίου» για το καλό μας;!
Υπάρχει κάτι που δεν πρέπει και δεν ωφελεί να το μαθαίνει ο «ταλαίπωρος Λαός», Εκείνος στον οποίο πάντοτε καταλήγει ο «Λογαριασμός»;
Αν είναι έτσι, τότε οφείλουμε να του το εξηγήσουμε.
Αν είναι έτσι, τότε του το χρωστάμε εμείς οι δάσκαλοι, πρέπει να βγούμε στη «δημοσιά» με μια «κουδούνα» κρεμασμένη στο λαιμό, οφείλουμε να γίνουμε οι «πράκτορες» της Εξοχότητας του. Aυτό ακριβώς θα πράξουμε εδώ:
(α) Κερδίζει τίποτα σε χρήμα ο Λαός, απ’ την Αναθεώρηση του Άρθρου 16 του Συντάγματος που αφορά στην Ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων ή μήπως είναι μόνο «έξοδα»;
Υπάρχει μια μακρόχρονη παράδοση , που λέει πως ο Λαός πάντα χάνει, σε κάθε μεταρρύθμιση , σε κάθε επιχειρούμενη πολιτική αλλαγή, κάτι σαν «αργυρός κανόνας»….
Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, η κατάσταση μας οδηγεί στο απροχώρητο. Όχι μόνο δεν θα κερδίσουμε δεκάρα, αλλά θα εκταμιεύσουμε και τα τριπλάσια . Δίναμε κι’ αν δεν δίναμε μέχρι τώρα για να σπουδάξουν τα παιδιά μας στην Ευρώπη και τον Κόσμο, από δω και πέρα θα «ξεβρακωθούμε» στην κυριολεξία.
Ο λόγος είναι απλός. Πριν τα διώχναμε στο εξωτερικό, τώρα καλούμε το «Εξωτερικό» στη χώρα μας να μας διδάξει, τότε ζητούσαν το ελάχιστο, τώρα απαιτούν τη «μερίδα του Λέοντος», κάπου στη μέση μπαίνει και ο Ιδιώτης για να εισπράξει την προμήθεια που δικαιούται.
(β) Ποια είναι η ενδεδειγμένη νομική μορφή που οφείλουν να έχουν τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια;
Πρόκειται για το «σταυρικό» πρόβλημα της όλης Μεταρρύθμισης.
Η ΝΔ μιλάει με μεγάλη προσοχή για «μη- κρατικά, μη – κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια».
Αποφεύγει να πει «Ιδιωτικά», για να μην υπενθυμίσει ξανά στον Λαό τη λέξη «Ιδιώτης» που έχει ταυτιστεί στη συνείδηση του με το «Κέρδος».
Εδώ ο «κοσμάκης» την «πατάει», γιατί ποτέ δεν του έμεινε καιρός να ξεφυλλίσει έναν Αστικό Κώδικα.
Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ? Μη πιάστηκε «κορόιδο» ο Ιδιώτης? Μην άνοιξε το «μαγαζί» του για να χάνει?
Να τι δεν πρέπει να μαθαίνει ο Λαός, ιδού η «σιωπή των Αρχηγών του»….
Για «Πανεπιστήμια – Εταιρείες» πάντα πρόκειται, ο «μη – κερδοσκοπικός» χαρακτήρας τους έγκειται απλά στο ότι οφείλουν να εμφανίζουν ότι επενδύουν πάλι στην Εκπαίδευση, το πρόβλημά τους είναι να βρούνε τιμολόγια στο τέλος του χρόνου, το «πρόβλημά» τους είναι να μην πληρώσουν Εφορία.
Είναι αλήθεια, πως κάθε Έλληνας Επιχειρηματίας θα ήθελε να αντιμετωπίζει «μόνο παρόμοια προβλήματα»!....
Θα ήθελε να τον βλέπουν σαν «μη- κερδοσκοπικό» ενώ πάντα του ήταν, θα ήθελε να του εκχωρούν το δικαίωμα του να «τυπώνει Διπλώματα», να βγάζει Γιατρούς , Μηχανικούς , Δικηγόρους , χωρίς να ξέρει τίποτα! Εταιρείες, του Γιου , της Κόρης , του Γαμπρού, που να προμηθεύουν και του «πουλιού το γάλα» στα «Πανεπιστήμια» που ίδρυσε, χωρίς τα ίδια να κερδεύουν στα χαρτιά, τις στήνει στη στιγμή, αυτό οραματίζεται η Δεξιά;! Να πάρει κι’ η «Γιαγιά» που μας γέννησε, το «Διδακτορικό» που πάντα ήθελε , αυτά θα λέμε τώρα;!
Όταν το «Campus» ανδρωθεί, όταν οικόπεδα και κτίρια πληθύνουν (όταν ο κόσμος καταλάβει το τι γίνεται) αυτός ο «ολιγογράμματος υπερπρύτανης» , «τραβάει ένα λουκέτο», αλλάζει «σημαία και ρότα», με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Αστικής μη- κερδοσκοπικής του Επιχείρησης.
Καμία δύναμη σε Ουρανό και Γη δεν είναι ικανή να τον εμποδίσει!
Στη διεθνή γλώσσα των Χρηματιστηρίων αυτό λέγεται «Liquidation», «ρευστοποίηση», «εκκαθάριση» στα Ελληνικά. Να τι δεν πρέπει να μαθαίνει ο Λαός. Ο Ιδιώτης δεν ξέρει να κρύβεται. Η «μάσκα» δεν του χρειάζεται πια, αρκετά κονόμησε, καιρός να «κόψει» το Πανεπιστήμιο σε οικόπεδα, καιρός για άλλες πιο επικερδείς δραστηριότητες. Μόνο στα «παραμύθια» γίνονται αυτά και στην Ελλάδα!...
(γ) Σε τι ύψος αναμένονται τα δίδακτρα στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια;
700 -1500 Ευρώ κάθε μήνα ανά φοιτητή ή φοιτήτρια είναι η «γεωμετρική» απάντηση!....
Λίγα σας λέμε. Στην Αμερική ισχύουν τα υπερδιπλάσια, εκεί μια οικογένεια «νέγρων» αν διαθέσει ολάκερο το οικογενειακό της εισόδημα , δεν φτάνει για να καλύψει τα έξοδα σπουδής για το «νεγράκι» της , που παίρνει και τα γράμματα (σύνδρομο της Νέας Ορλεάνης).
Εδώ που τα λέμε , δεν ζητάνε και παράλογα ποσά οι άνθρωποι.
(Σου λένε και σωστά, πόσα ξοδεύεις σήμερα κύριε , για να σπουδάξεις το καμάρι σου σ’ ένα ΤΕΙ της Επαρχίας, χωρίς να θέλει τη Σχολή, χωρίς να έχει δικαιώματα; Μήπως λιγότερα; Εμείς σε θεωρούμε «πελάτη», δεν θα δώσει εξετάσεις, θα τελειώσει στην ώρα του ένα καραμπινάτο επάγγελμα, θα είναι δίπλα στο σπίτι και θα μας αποπληρώσεις σε 20 χρόνια με δάνειο που εμείς θα σου εξασφαλίσουμε ! ….)
Πρόκειται αρχικά για μία τελείως «επαγγελματική προσφορά».
Το Τραπεζικό κατεστημένο στη Χώρα μας έχει κάθε δίκιο να την προτιμά.
Αν φανταστούμε την Ελλάδα, σαν μία μεγάλη Επιχείρηση, όπου κάθε μέρα στο «ταμείο» μπαινοβγαίνουν κατοστάρικα, αν πούμε πως αυτό το «μαγαζί» διαθέτει μια δυναμικότητα και ένα «τζίρο», δεν είμαστε καθόλου μακριά από το να ορίσουμε το «Ακαθάριστο Εθνικό Προιόν» , δεν είμαστε καθόλου μακριά από το να καταλάβουμε το τι σημαίνει η «μαγική» λέξη ΑΕΠ, που τόσο συχνά την «πιπιλίζουν» οι Πολιτικοί μας.
Πρόκειται για μια «Πρωτοχρονιάτικη Πίτα», που αγωνίζονται τα λογής – λογής συμφέροντα να την ελέγξουν, για να εισπράξουν την προμήθειά τους.
Οι Τράπεζες, με τα στεγαστικά και τις πιστωτικές κάρτες κατάφεραν μεσοπρόθεσμα να ελέγξουν παραπάνω απ’ την μισή, ενώ τώρα με τα «Φοιτητικά Δάνεια» (διαβάστε τις διαφημίσεις) θα φτάσουν σχεδόν στο 80%. Ο κάθε πενηντάρης στον τόπο μας έχει δύο παιδιά, δόντια της προκοπής δεν έχει, ένα σακάκι φοράει όλο κι’ όλο στη δουλειά του, το κάπνισμα το έκοψε για την υγεία του, αλλά εδώ θα δανειστεί , εδώ πρόκειται για «ιερή υποχρέωση», εδώ θα δουλέψει δεύτερη και τρίτη δουλειά δηλωμένα ή αδήλωτα , για τα παιδιά να τα σπουδάξει!
«Κάθε μισή ώρα , βγαίνει στο «σφυρί» και ένα «σπιτάκι» στην Αγγλία, για να καλύψει τα Φοιτητικά Δάνεια που χορήγησαν οι εκεί Τράπεζες τα τελευταία είκοσι χρόνια».
Τα «γεγονότα είναι ζόρικα» και πρέπει να τα λέμε με τ’ όνομά τους μέσα στο Κοινοβούλιο.
Όταν πάρουμε στο χέρι μια καινούργια πιστωτική κάρτα, νοιώθουμε όλοι ευτυχείς, όταν την αποπληρώνουμε σιγά – σιγά καταλαβαίνουμε περί τίνος επρόκειτο.
(δ) Μήπως η «εικόνα» που έτσι κάπως παρουσιάζεται , είναι έντεχνα ζοφερή; Μήπως όλοι μαζί οι «Καθηγητάδες» των ΑΕΙ στη Χώρα μας δεν είναι τίποτα άλλο από μία «καλοβολεμένη συντεχνία» , που υπερασπίζεται τα συμφέροντά της και την «δημόσια ξάπλα» της και τώρα που εμφανίζεται πραγματικά ο «υγιής Ανταγωνισμός του Ιδιωτικού Τομέα», καταγίνονται απλά σε μια «καταστροφολογία»;
Η λέξη «Ανταγωνισμός» είναι καλή.
Εμείς οι Έλληνες πρώτοι την καταγράψαμε στα Λεξικά ολάκερου του Δυτικού Κόσμου.
Ο Ηράκλειτος ο Σκοτεινός (απόσπασμα 80) έγραφε τους Προσωκρατικούς εκείνους χρόνους , «και γινόμενα πάντα κατ’ έριν και χρεών», μας έλεγε δηλαδή πως «τα πάντα γίνονται με την διχόνοια κι’ από ανάγκη».
Η Έριδα αυτή είναι καλή κι’ εμείς οι Ακαδημαικοί Δάσκαλοι είμαστε από γεννησιμιού μας τα παιδιά αυτής της Έριδας. Αυτή η ταύτιση των αντιθέτων, γνωστότερη σαν coincidentia oppositorum, μας είναι γνωστή από την εποχή του Κουζάνου του Έλληνα.
Ας διαβάσουμε όμως τα ελάχιστα προσόντα που προβλέπονται από τον Νόμο , για ένα τακτικό Καθηγητή των ΤΕΙ, για να συμπεράνουμε αναλογικά το τι ισχύει στα Πανεπιστήμια όπου ο «Ανταγωνισμός» εντείνεται:
«Για εκλεγεί κανείς νόμιμα στην θέση του τακτικού Καθηγητή ΤΕΙ , απαιτούνται
( Νόμος 1404/83 όπως τροποποιήθηκε και ισχύει , Άρθρο 15ο):
(a) Κατοχή πρώτου Διπλώματος (Μηχανικός, Δικηγόρος, Γιατρός κτλ) συν κατοχή Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών συν κατοχή Διδακτορικού Διπλώματος.
(b) Επτά (7) τουλάχιστον έτη επαγγελματικής δραστηριότητας, από τα οποία δύο να έχουν διανυθεί σε διευθυντικές θέσεις Μεγάλων Παραγωγικών Μονάδων κτλ
(c) Πρωτότυπες δημοσιεύσεις σε Επιστημονικά Περιοδικά αναγνωρισμένου κύρους, από τις οποίες ένας αριθμός πρέπει να είναι αυτοδύναμος κτλ.
(d) Το συνολικό ερευνητικό έργο του υποψηφίου πρέπει να έχει αναγνωριστεί Διεθνώς για τη συμβολή του στην Πρόοδο της Επιστήμης κτλ.
Ερωτώ τώρα ευθαρσώς , όλους μαζί τους βουλευτές μας (που στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν διαθέτουν ούτε ποσόστωση ενός τέτοιου «ελάχιστου» βιογραφικού, για να αφήσουμε κατά μέρος τις ξένες γλώσσες ):
Μήπως τους δόθηκε η εντύπωση, πως πρόκειται τάχα μου για κανένα «κλητήρα» που τον διόρισαν σηκώνοντας το τηλέφωνο σε ένα κάποιο Υπουργείο και που τώρα που ο «τιμωρός Ιδιώτης» μπαίνει με το «μαστίγιο της Αγοράς», θ’ αρχίσουν τα «γόνατά του να τρέμουν», γιατί θα χάσει τη «βολή» ή το «ψωμί» του;!
Ας τα αφήσουνε αυτά στο Κοινοβούλιο.
Εμείς νομίζουμε πως είμαστε μοναχά «Ωραίες Ατομικότητες» (ας μου επιτραπεί εδώ η τόσο ακραία γλώσσα ), απ’ την εποχή του Πλάτωνα και των Νόμων του νομίζουμε, πως σε μας θα έπρεπε να έχουν δοθεί τα ηνία της Πόλης , για το καλό της (πράγμα που για άλλους λόγους φυσικά δεν έγινε ποτέ).
Δεδηλωμένα δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ιστορία «Συνδικαλισμός» ανάμεσα σε «κατά φαντασία Καπεταναίους».
Ας διαβάσουμε όμως τι λέει η ΝΔ:
«Μπορούνε λέει, τα «ξένα» Πανεπιστήμια να ιδρύουν Παραρτήματα στον τόπο μας (ο Ιδιώτης λειτουργεί σε ρόλο μεσάζοντα, μισθώνει την «ταμπέλα και άρα το κύρος τους» με το αζημίωτο). Έρχομαι λοιπόν εγώ και ερωτώ: «με τα Ελληνικά Πανεπιστήμια τι γίνεται;». Η απάντηση είναι κάθετη, αυτά δεν το μπορούν! Γιατί παρακαλώ ξαναρωτάω? «Γιατί έτσι» μου απαντούν, έχουμε ή δεν έχουμε «Δημόσια Δωρεάν Παιδεία»;!....
Τολμά να αυτοαποκαλείται κάτι τέτοιο «Υγιής Ανταγωνισμός»;!....
Τρίζει το καύκαλο του Ρήγα!.... Συνέβη ποτέ στην νεώτερη Ιστορία μας, το ίδιο το Κράτος να υποβαθμίζει τα «παιδιά» του (τα Δημόσια δηλαδή Πανεπιστήμια) μπροστά στα «ξένα»;! …Ακόμα και η «Αφρική» δεν θα τολμούσε κάτι τέτοιο! …
Είναι ποτέ δυνατόν ένα Ιδιωτικό Νοσοκομείο - ας είναι το καλύτερο - να διατείνεται πως μπορεί να ιδρύσει Ιατρική Σχολή , ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή να απαγορεύεται από τον Συντακτικό Νομοθέτη παρακαλώ στο «Καποδιστριακό» που έχει πατήσει εδώ και καιρό τα εκατόν πενήντα χρόνια προσφοράς, που διαθέτει τις δεκαπλάσιες εγκαταστάσεις & τα εκατονταπλάσια προσόντα, να μην μπορεί εξόν από τους «πρώτους των πρώτων» που σαν «υπότροφοι» σπουδάζουν δωρεάν, να δεχτεί και κάποιους άλλους με συμβολικά δίδακτρα; Γιατί παρακαλώ; Μία απάντηση υπάρχει μονάχα. Για να μπορέσει ο Ιδιώτης να «χαρατσώσει» τον Έλληνα Οικογενειάρχη! Αυτό προβάλει σαν «Υγιή Ανταγωνισμό» η ΝΔ; Γιατί στην Αγγλία δεν συνέβη κάτι παρόμοιο; Να τι δεν ειπώθηκε από τους Αρχηγούς στο Κοινοβούλιο….
Φρίκαρα τέλος, όταν άκουσα «δελφίνους» της Δημοκρατικής μάλιστα παράταξης να αποκαλούν το Φοιτητικό Κίνημα «συντεχνία», ανερυθρίαστα, γιατί διαφωνούσε με τις απόψεις τους σχετικά με την Αναθεώρηση.
(ε) Αναφέρθηκε το «Φοιτητικό Κίνημα», αναφέρθηκε η «Γενιά του Άρθρου 16» σαν «προδομένη Γενιά» , αυτό μας προκαλεί ….
Ας πούμε όλη την Αλήθεια…
Οι Καθηγητές των ΑΕΙ, όλως τυχαίως στην συντριπτική πλειοψηφία τους γόνοι ευκατάστατων αστικών Οικογενειών , παραμένουν «παιδιά του Ανταγωνισμού».
Από τα χρόνια του «Δημοτικού» έτρεφαν μια ιδιαίτερη εκτίμηση στον αριθμό «Ένα», ήθελαν να είναι πάντα «πρώτοι», ήθελαν και μπορούσαν να συναγωνίζονται και να νικούν κατά κράτος τα άλλα «παιδάκια», ήθελαν το «στεφάνι του νικητή».
(Πολλοί γονείς ανησύχησαν, όταν τα έβλεπαν να μη θέλουν να παίξουν μπάλα τις μέρες του Πάσχα, όταν να παρατηρούσαν να κάθονται κλεισμένα μέσα, ξεφυλλίζοντας βιβλιοθήκες και βιβλιοθήκες).
Σήμερα παραμένουν τα ίδια ακριβώς «γερασμένα παιδάκια», η Κοινωνία δεν τα εμπιστεύτηκε αρκετά, δεν δίνει δεκάρα στην κυριολεξία για τις «φιλοδοξίες» τους , για τα όνειρά τους τελικά, αφού τα βγάζει πέρα περίκαλα και χωρίς αυτά.
Έρχονται τώρα κάποιοι και μας λέγουν πως είμαστε «Δημόσιοι Υπάλληλοι», πως έχουμε την «νοοτροπία του βολεψάκια», πράγμα που στη στιγμή θα μας είχε σκοτώσει, γιατί διακατεχόμαστε από το «πάθος της απόστασης», γιατί τελικά μέσα σ’ αυτή την «νοοτροπία» παθαίνουμε «ασφυξία», νοιώθουμε σαν «ψάρια έξω από το νερό».
Εμείς θα φοβηθούμε τον «Ανταγωνισμό» του Ιδιώτη;!.... Μα εμείς θα κερδίσουμε από αυτό, εμείς θα συνεργαστούμε μαζί του με το αζημίωτο, γιατί εκείνος είναι που μας έχει ανάγκη….
Κατάντικρυ στην πεζότητα των προαναφερθέντων, αντιτίθεται σθεναρά η «Αθωότητα», η «Παιδικότητα της ίδιας της Ύπαρξης», η «ζεστή ανθρώπινη Καρδιά», αυτό το παραδέχεται και ο ίδιος ο Hegel στο μέγα Έργο του «Φαινομενολογία του Πνεύματος».
Πως να κρυφτεί κανείς απ’ τα παιδιά;....
Ξαναφορώντας τα πρεσβυωπικά μου ματογυάλια, ξαναβλέπω την άρθρωση αυτής της «χειραψίας» ανάμεσα στους δύο Πολιτικούς Αρχηγούς, παρακάμπτω τις φραστικές αντιπαραθέσεις, ξαναδιαβάζω τις διαβεβαιώσεις σε Κυριακάτικα έγκριτα φύλλα Εφημερίδων, μετράω και ξαναμετράω τα «κουκιά» στη Βουλή, βλέπω πως όλες ετούτες οι Ωραίες πορείες των Φοιτητών μας εξυπηρετούν αυτό που με λακωνικό τρόπο εκφράζεται στα Αγγλικά (την κρατούσα Εκπαιδευτική γλώσσα του τόπου μας οσονούπω) «Lost Cause», ένα χαμένο δηλαδή σκοπό….
Δύο γενιές νέων ανθρώπων «καταστρέφονται» με την αναμενόμενη Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση της ΝΔ:
Όλοι εκείνοι που σήμερα σπουδάζουν, εγκλωβισμένοι στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, κυρίως στα ΤΕΙ, μετά την επίμοχθη δοκιμασία των Πανελληνίων Εξετάσεων, γιατί δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να διαλέξουν, γιατί ακόμα κι’ αν υποθέσουμε πως οι Οικογένειες τους είχαν να πληρώσουν και πάλι δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.
Όλοι εκείνοι οι «πρεσβύτεροι» που μόλις αποφοίτησαν, που μόλις διανύουν την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, γιατί σε πολλούς από αυτούς η Πολιτεία παραχώρησε ένα χαρτί χωρίς αντίκρισμα, γιατί άλλα σχεδίαζαν στο νου τους κι’ αλλού τους έσπρωξε το ρέμα, γιατί τώρα δεν τους μένει πια καιρός, «βιάσανε» με Δημοκρατικό τρόπο τα όνειρά τους, τώρα έχουν μπλεχτεί στα βρόχια της καθημερινότητας, του βάσανου.
(ζ) Δεν υπάρχει μονάχα το Σύνταγμα, υπάρχουν και οι Νόμοι του Κράτους. Αυτοί θα αναγκάσουν τον Ιδιώτη να υπακούσει στο Δημόσιο Συμφέρον ακόμα κι’ αν διαφωνεί. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός το ξεκαθάρισε αυτό. Όλα όσα πρόκειται να γίνουν, τελούν υπό την «αυστηρή» εποπτεία του Κράτους. Πιο έντονα ξεκαθάρισε τη θέση του ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε συνέντευξή σε Κυριακάτικη Εφημερίδα, είπε μάλιστα πως δεσμεύεται για Δημοψήφισμα. Θα ζητηθεί και η συναίνεση του ίδιου του Λαού. Όλα αυτά πείθουν τον κάθε καλόπιστο αναγνώστη τους, πως οι επιφυλάξεις, ο σκεπτικισμός και τα προβλήματα, αποτελούν απλά μία «χυδαία καταστροφολογία».
Κατ’ αρχήν υπάρχει ο Λόγος, ο Συντακτικός Λόγος, η πανσπερμία αυτού του υπέρτατου Αγαθού, το Σύνταγμα μας με δυο λόγια, οι Ελευθερίες μας, μετά το οτιδήποτε άλλο.
Μετά έρχονται οι Νόμοι , πάντα μετά.
Οι Νόμοι αλλά και οι Kανονιστικές Πράξεις της Δημόσιας Διοίκησης ( Προεδρικά Διατάγματα, Υπουργικές Αποφάσεις κτλ), θεωρούνται απλά «υπήκοοι» του Συντάγματος από την έννομη τάξη. «Κρίθηκε αντισυνταγματικό κτλ από τα Δικαστήρια», να τι θα ψιθυρίσω στο αυτί του κάθε ψηφοφόρου.
Στο Κοινοβούλιο το γνωρίζουν αυτό, μα αποφεύγουν να το πούνε. Θέλουν πρώτα να περάσει στο Σύνταγμα το «στραβό» και μετά να ολοφύρονται δήθεν στα Ευρωπαικά Δικαστήρια γιατί δεν μπορούν να το ανατρέψουν!
Πρόκειται για τον εξής «φαύλο κύκλο»:
«Πρώτα εκχωρούμε -άνευ όρων- στον Ιδιώτη όλα τα δικαιώματα έκδοσης Πτυχίων μέσω του Συντάγματος και μετά «για τα μάτια» προσπαθούμε να τον «περιορίσουμε» μέσω του Εκτελεστικού Νόμου. Αυτός καταφεύγει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού των Κοινοτήτων και κερδίζει την υπόθεσή του. Μετά εμείς βρίσκουμε το «πάτημα» πως θέλαμε μεν, μα δεν μπορούσαμε , γιατί έτσι λέει και το Σύνταγμα μας, που εμείς οι ίδιοι τώρα το ψηφίζουμε!»
Και γιατί δεν του βάζουμε τον Συνταγματικό περιορισμό απ’ την αρχή;
Γιατί του εκχωρούμε το δικαίωμα να μας πηγαίνει στα Δικαστήρια εκτός Ελλάδος;
Η Αγορά έχει τους δικούς της Νόμους, που είναι πανίσχυροι στην Ευρώπη.
Δεν αρκεί να «διατάξει» κανείς την ακρίβεια, για να πέσει!
Ίσια και όμοια ο Ιδιώτης που ίδρυσε Πανεπιστήμιο, θα μπορεί να εισάγει όσους θέλει σε όποια ειδικότητα θέλει και με όποια δίδακτρα σηκώνει η «αγορά», η γνώμη του ΥΠΕΠΘ δεν τον αφορά, ούτε η διάθεσή του Κράτους να ενισχύσει την Δημόσια Παιδεία, αυτό το τελευταίο ιδιαίτερα θα καταγγέλλεται σαν «Κρατικός Παρεμβατισμός»!
Μόνο που «εδώ και τώρα» εμείς οι ίδιοι του «χαρίζουμε» τα «κλειδιά», εμείς το προκαλούμε το πρόβλημα κι’ ας λέμε πως είμαστε υπέρ της αυτονομίας του Δημόσιου Πανεπιστημίου - τι να λέγαμε άλλωστε -, κι’ ας λέμε πως είμαστε υπέρ του μη – προνομιούχου Έλληνα που δεν έχει μεν τα χρήματα , μα που βεβαιωμένα η γυναίκα του γέννησε ένα έξυπνο «φτωχόπαιδο» που ωφελεί να το σπουδάξουμε, που δεν είναι σωστό ν’ αναλωθεί στο χωράφι!....
Ιδού ξανά η «σιωπή των Αρχηγών»…
Απόδειξη αδιάψευστη των παραπάνω ισχυρισμών, είναι πως το ΠΑΣΟΚ (κυρίως δε η Νεολαία του), «κόπηκε» στην κυριολεξία στα δύο κάτω από το βάρος αυτής της δίκαιας απαίτησης , κάτω από την απαίτηση του μη - προνομιούχου Έλληνα για αδάπανη πρόσβαση στο μέλλον και τη Γνώση, κάτω από τον «πυλώνα» του κοινού Νου, που θέλει ο Λόγος να εκχωρείται σαν Αγαθό και όχι σαν Προνόμιο των «εχόντων και κατεχόντων».
Μπορεί κάποιοι να συναινούν κατ’ αρχήν στην ιδέα μιας Μεταρρύθμισης, αλλά δίνουν βαρύτητα στον τρόπο με τον οποίο θα γίνει, θέλουν το ΠΑΣΟΚ να την υποστηρίξει μετά τις Εκλογές, στην Αναθεωρητική Βουλή, εκεί που ότι λέγεται καταγράφεται κιόλας σαν κείμενο του καινούργιου Συντάγματος της Χώρας.
Στην παρούσα Βουλή , τα πάντα είναι καθαρές υποσχέσεις.
Αν τώρα δοθεί το «μαγικό 180», όλα τα υπόλοιπα αφήνονται στην «αυθαίρετη κρίση» της επόμενης Κυβέρνησης.
Μπορεί αυτή θα μου πείτε να είναι το ΠΑΣΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση πάντως οφείλουμε να παραδεχθούμε πως «ξεφώνησε» προεκλογικά - και άρα άπρεπα - αυτός ο balladeer που είχε κρυμμένο - από θέση ισχύος- στο μανίκι του!
Τι καταλαβαίνει τώρα ο μέσος Έλληνας, όταν οι Πολιτικοί μιλούν για Δημοψήφισμα;
Είναι απλό, απλούστατο, καταλαβαίνει πως για να κάνουν κάτι, πρέπει πρώτα να ζητήσουν τη γνώμη του, αυτός στο κάτω – κάτω της γραφής αναγνωρίζεται Κυρίαρχος.
Πρόκειται - από πρώτη και επιπόλαια άποψη - για ένα δείγμα πολιτικής γραφής υψηλής ευαισθησίας.
Έλα όμως που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου έτσι!
Διότι βέβαια, αν το ξεψαχνίσει κανείς, το ισχύον Σύνταγμα της Χώρας μας, θα δει πως δεν επιτρέπει στο Λαό να εκφράσει καν τη γνώμη του σε ότι αφορά την Αναθεώρηση.
Σύμφωνα με το Άρθρο 44 επιτρέπεται με Προεδρικό Διάταγμα να προκηρύσσεται Δημοψήφισμα για ήδη ψηφισμένα Νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα , πάντοτε δηλαδή κατόπιν εορτής με δεδομένη δηλαδή την αλλαγή του Άρθρου 16.
Ναι, να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να κάνει Δημοψήφισμα, αλλά με τι στόχο, να «πάει πίσω» το Σύνταγμα που ήδη με την ψήφο του έχει αλλάξει, αυτό δεν το μπορεί…., Δεν καταλάβαμε τι θέλει απ’ τον Λαό ….!
Είναι χαρακτηριστική για την «Μακεδονική» ευθύτητά της η «τριτολογία» του Πρωθυπουργού από το Βήμα της Βουλής (24.11.2006):
«Επειδή επανήλθατε στα περί Δημοψηφίσματος, εν πάση περιπτώσει, συμφωνείστε εσείς να στηρίξετε και να υπερψηφίσετε την Αναθεώρηση του Άρθρου 16 και εμείς θα συμφωνήσουμε - εάν , εφόσον και όταν το ΠΑΣΟΚ γίνει Κυβέρνηση - να σας βοηθήσουμε να οργανώσετε το Δημοψήφισμα που θέλετε».
(η) Ποιες αναμένονται να είναι οι άμεσες συνέπειες στην Ελληνική Κοινωνία από την Αναθεώρηση του Άρθρου 16;
Είναι πολλές και ηχηρές:
(α) Κλείνουν άμεσα όλα ανεξαιρέτως τα ΤΕΙ στην Περιφέρεια, λόγω ελλείψεως Φοιτητών.
Αρκεί να δοθεί η «πολιτική χειραψία του 180» στη Βουλή στις αρχές του νέου έτους, για να παρατηρηθεί το φαινόμενο αυτό στα Μηχανογραφικά Δελτία επιλογής μέχρι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Για τους ίδιους λόγους πιστεύω πως θα έχουμε επίσπευση των Εκλογών.
(β) Κλείνουν άμεσα όλα τα Παραρτήματα των Περιφερειακών Πανεπιστημίων, που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της αγοράς, συμπαρασύροντας ένα σημαντικό αριθμό Σχολών (25%) του Κέντρου.
(γ) Κλείνουν όλες ανεξαιρέτως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της Περιφέρειας (μέσα σε χρονικό ορίζοντα μιας πενταετίας) που στηρίζουν τις εισπράξεις τους στον φοιτητόκοσμο. Όλα αυτά τα χρήματα (μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ το χρόνο) θα μαζευτούν σε κάποιες «τσέπες» μιας «Χούντας διαπλεκομένων» που έχουν έδρα τους το Κέντρο.
(δ) Μένουν ξενοίκιαστες , όλες οι γκαρσονιέρες, τα υπόγεια κτλ ή τουλάχιστον πέφτει κατακόρυφα η απόδοσή τους μεσοπρόθεσμα.
(ε) Κλείνει οριστικά το μαγαζί των Φροντιστηρίων, των Ιδιαίτερων Μαθημάτων κτλ σε όλη την Επικράτεια.
(ζ) Αρχίζουν Φοιτητικές κινητοποιήσεις χωρίς τελειωμό σε όλη τη Χώρα.
(η) Ο αριθμός των άνεργων πτυχιούχων εκτινάσσεται στα ύψη σε χρονικό ορίζοντα επταετίας
(θ) Πιστεύετε πως τα αποτελέσματα των πρόσφατων Δημοτικών Εκλογών αποτυπώνουν κάποιο κλίμα δυσαρέσκειας σχετικό με την Αναθεώρηση του Άρθρου 16;
Από την ανάλυση του πρόσφατου Εκλογικού αποτελέσματος ανά Νομό δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.
Προκύπτει όμως κάτι άλλο που πρέπει να το τονίσουμε:
«Στις πρόσφατες Δημοτικές Εκλογές οι απανταχού Έλληνες έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα κυρίως με την «Σιωπή» τους, ξέχασαν δηλαδή την κάλπη μαζί με τα δικαιώματά τους, μια τέτοια «σιωπή» σημαίνει!
Αν πιάσουμε μολύβι και χαρτί, αν βάλουμε κάτω τα ποσοστά αποχής και τα συγκρίνουμε με τα προηγούμενα, τότε προκύπτει ένας εύγλωττος χάρτης κατά της Αναθεώρησης, ιδίως στην Επαρχία που χειμάζεται.
Άτυχα όμως η «Σιωπή» αποδίδεται απ’ τον καθένα σε ότι έχει στο μυαλό του, «αντικειμενικά» στοιχεία δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε, αδιάφορο το αν τα διαθέτουμε».
Μπορούμε όμως να συμπεράνουμε κάποιες «Αρχές», το «ύφος» για να το πούμε έτσι των Εκλογικών αναμετρήσεων που επέρχονται.
Υιοθετείται με «άρρητη» συμφωνία των δύο πρωταγωνιστών το «κλίμα της μη – πόλωσης».
Τι κι’ αν οι Φοιτητικές πορείες πάντα σηματοδοτούσαν το αντίθετο (τουλάχιστον για το ΠΑΣΟΚ) , τι κι’ αν υπήρχαν εκεί και «στρατηγοί» διαθέσιμοι και εφεδρείες.
Παρ’ όλα αυτά, προβλέπουμε πως την «μισθοδοσία της Αριστεράς» θα την απορροφήσει η πανίσχυρη νοοτροπία της «άρνησης & της απαξίας», της «αποχής», σωστά που δεν ανησυχούνε.
Μένει μονάχα ο «αστάθμητος παράγοντας»…
Με τον ισχύοντα Εκλογικό Νόμο, το πρώτο Κόμμα για να σχηματίσει Κυβέρνηση πρέπει να «καβαλήσει» το 41%.
Εδώ τα πράγματα γίνονται «ζόρικα». Επιμένει η ακρίβεια, η ανεργία, τίποτα δεν επιλύθηκε σωστά, οι ίδιοι οι κρατούντες το παραδέχονται και ζητούν πίστωση χρόνου. Με δεδομένα τα αποτελέσματα των Δημοτικών, τα πάντα πείθουν πως θα μπούμε σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, που δεν επιτρέπει την άνεση των χειρισμών με «βαθιές τομές» , όπως το απαιτεί η Μεταρρύθμιση της Παιδείας.
Το ισχύον Σύνταγμα δεν αφήνει περιθώρια άλλης ερμηνείας, «Αναθεωρητική» θεωρεί μόνο την επόμενη Βουλή, αν αυτή δεν ευδοκιμήσει για οποιοδήποτε λόγο, η διαδικασία επαναλαμβάνεται απ’ την αρχή θέλουν δεν θέλουν.
Στο μεταξύ, τίποτα πιο βέβαιο, πως κάποια πρόσωπα στα Κόμματα θα έχουν αλλάξει.
Οι «διαπλεκόμενοι» την έπαθαν! ….
Μπορεί, κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τα μελλούμενα, Τύχη Αγαθή να μας βοηθήσει, αφού ως γνωστόν «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»! ….
(ι) Υπάρχει καμία θετική πρόταση;
Υπάρχει και είναι απλή.
Η Αναθεώρηση πρέπει να γίνει, αλλά με ψήφο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην επόμενη Βουλή.
Τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, πρέπει να παραμείνουν «Ιδρύματα» καθώς το λέει και η λέξη, όπως το εννοεί αυτό η έννομη τάξη, ποτέ Αστικές Εταιρείες κερδοσκοπικές ή μη (η φρασεολογία αυτή από μόνη της καταλήγει σε εμπαιγμό).
Πρέπει να εκχωρηθεί στα Νομικά Πρόσωπα του ίδιου του Κράτους με ιδιαίτερη έμφαση στα ΑΕΙ, να εμφανίζονται ισότιμα με όλα τα αλλοδαπά και να μπορούν με την σύμπραξη είτε χωρίς την σύμπραξη Ιδιώτη, να βάζουν δίδακτρα συμβολικά , να εκπαιδεύουν και άλλους Φοιτητές εξόν από τους υποτρόφους τους ( που κέρδισαν την προνομία της δωρεάν Παιδείας στις Πανελλήνιες Εξετάσεις). Μόνο έτσι θα λειτουργήσει σωστά ο Ανταγωνισμός, μόνο έτσι δεν θα «καθίσει ο Ιδιώτης στο σβέρκο» του κάθε πενηντάρη.
Πρέπει τέλος η κάθε Τοπική Κοινωνία να αντιληφθεί, πως το κάθε ΑΕΙ που «φύτρωσε» παραδίπλα στο κατώφλι της, είτε με πρωτοβουλία του Δημάρχου είτε των Βουλευτών της αδιάφορο, είναι η «περιουσία» της, το «απόκτημά» της, ο δεύτερός της εαυτός.
Όπως δεν μπορούν να καταργήσουν την Εκκλησία ή την Πλατεία του χωριού, έτσι δεν μπορούν να τους πάρουνε πίσω και αυτό. Εκεί θα σπουδάξουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Θα απαιτήσουν να γίνει Πανεπιστήμιο, με ειδικότητες που τραβούν στην αγορά εργασίας, με συμβολικά δίδακτρα για εκείνους που απέτυχαν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Δίδακτρα τέτοια που να μπορεί να τα αντέξει και ο πιο φτωχός συμπατριώτης μας κάνοντας μια δεύτερη δουλειά. Πρόκειται για «Γάμο» εδώ, βασιλεύουν και κανοναρχούν τα τοπικά ήθη και έθιμα, η γνώμη των πρωτευουσιάνων δεν μετρά , όσο προοδευτική και αν παρουσιάζεται. Μεταφέρουμε απλά, την άποψη του Αμερικάνικου Νότου, που βίωσε παρόμοια ζητήματα πριν από μισό αιώνα περίπου και που τελικά βρήκε τη λύση.

