Ειρήνη Παπαδαντωνάκη

Μαθήτρια Ενιαίου Λυκείου Καστέλλι Πεδιάδος Τάξη Α2

Σχ. έτος 2003-2004

Πήρα συνέντευξη από τον κύριο Σμαργιαννάκη Ιωάννη.

Ο παππούς μου είναι 83 ετών και χάρη στη διατροφή που έκανε από παιδί μέχρι και σήμερα δεν έχει πάει ούτε σε γιατρό.

Οταν τον ρώτησα ποιό ήταν το μενού μιας μέρας μου απάντησε: “Το πρωί που ξυπνούσαμε μας έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά από το γάλα που μόλις είχε αρμέξει την κατσίκα η μητέρα μας. Το κολατσιό στη δουλειά μέσα σε μια φρεσκοπλυμένη πετσέτα είχα τυλίξει πότε μερικές ελιές και μια πίτα φτιαγμένη από σιτάρι, που τις έψηναν στο τηγάνι και άλλοτε λίγο τυρί φτιαγμένο από τις κατσίκες μας και λίγο παξιμάδι που το έφτιαχναν στον ξυλόφουρνο του σπιτιού μας. Το μεσημέρι όταν ήταν η εποχή της συγκομιδής του ελαιοκάρπου, μας έφερνε διάφορα όσπρια ή αβγά βραστά ή πατάτες βραστές.

Το βράδυ όταν γυρίζαμε στο σπίτι ήταν αναμμένο το τζάκι, βάζαμε πατάτες στη φωτιά ή στο τηγάνι που έβραζε πάνω στη φωτιά, είτε χόρτα βραστά που μαζεύαμε οι ίδιοι από τα χωράφια και τους κήπους. Το μενού μιας συνηθισμένης μέρας ήταν αυτό.

Πάντα βέβαια την Κυριακή τρώγαμε κρέας είτε αυτό ήταν κοτόπουλο, κουνέλι ή βοδινό που τα είχαμε οικόσιτα. Τις γιορτές (Χριστούγεννα) τρώγαμε τα λαχταριστά χοιρινά που είχαν ιδιαίτερη νοστιμιά γιατί τα εκτρέφαμε μόνοι μας, αξέχαστα ήταν τα λουκάνικα, τα χοιρομέρια και τα σύγλινα, (αυτό ήταν χοιρινό κρέας τηγανισμένο που το φυλάγανε μέσα σε ένα κουρούπι μαζί με το λίπος του).

Τις αποκριές τρώγαμε τα διάφορα ζυμαρικά φτιαγμένα απʼ τα χέρια της μητέρας (μακαρόνια ζυμερά, χυλοπίτες με γάλα, μαγγίρι και τις αξέχαστες μυζηθρόπιτες με γλυκιά ή ξινή μυζήθρα).

Το Πάσχα τρώγαμε το αρνάκι με αγκινάρες αυγολέμονο, τα καλιτσούνια του ξυλόφουρνου τη μοσχομυρισμένη μαγειρίτσα και τα γαρδουμάκια.

Τέλος, τις Σαρακοστές (40 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, 50 μέρες πριν το Πάσχα, 15 ημέρες τον Αύγουστο και 5 μέρες τον Ιούνιο για το θέρος), νηστεύαμε το γάλα και το κρέας και αντί για γάλα πίναμε διάφορα βότανα που τα βρίσκαμε στο βουνό (φασκομηλιά, δίκταμο, χαμόμηλο, θυμάρι, φλισκούνι και διάφορα άλλα). Το ποτό μας πάντα σε όλα τα γεύματα ήταν ένα ποτηράκι κρασί φτιαγμένο από τα σταφύλια που καλλιεργούσαμε στα αμπέλια μας”.