Του Ν. Τσαγκαράκη

H φετινή κινηματογραφική σεζόν ξεκινάει με μια φουτουριστική ταινία δράσης, από έναν αγαπημένο σκηνοθέτη της στήλης. Να 'ναι άραγε σύμπτωση που η απουσία του Τζέρι γίνεται αισθητή;



ΤΟ ΝΗΣΙ

THE ISLAND



Σκην.: Μάικλ Μπέι

Πρωτ.: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σων Μπιν, Ντζιμόν Χούνσου



Ο Λίνκολν Σιξ-Έκο και η Τζόρνταν Του-Ντέλτα είναι δύο από τους κατοίκους μιας τεχνητής αποικίας, του τελευταίου βιολογικά καθαρού τόπου στη Γη. Όπως όλοι οι κάτοικοι στην εγκατάσταση, ζουν με την προσμονή κάποια μέρα να κληρωθούν για να ταξιδέψουν στο 'νησί', στο μοναδικό φυσικό μέρος του πλανήτη που δεν έχει μολυνθεί. Ο Λίνκολν όμως σταδιακά θ' αρχίσει ν' αναρωτιέται και ν' αμφισβητεί τον τρόπο ζωής στην εγκατάσταση και οι απορίες του θα τον οδηγήσουν σε μια αλήθεια που δε μπορούσε ποτέ να φανταστεί.

Ανακαλύπτει ότι η εγκατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ανθρώπινο 'φυτώριο', όπου δημιουργούνται κλώνοι κατά παραγγελία, με τα όργανα των οποίων σώζονται οι ζωές των πλούσιων και διάσημων 'πρωτοτύπων' τους.

Αυτή είναι η πρώτη ταινία που κάνει ο σκηνοθέτης χωρίς το μέχρι τώρα συνεργάτη του, παραγωγό Τζέρι Μπράκχαϊμερ. Αυτό δε λέει πάρα πολλά για το ύφος του φιλμ που παραμένει ίδιο με την προηγούμενη φιλμογραφία του Μπέι, αλλά αποτελεί άτυχη σύμπτωση καθώς πρόκειται για την πιο αδύναμη ταινία της καριέρας του. Δε σημαίνει βέβαια ότι δε θα διασκεδάσετε, αφού ο Μπέι ανατινάζει αυτοκίνητα με την ίδια ευκολία που ανάβει σπίρτα για να τα κινηματογραφήσει σαν πυροτεχνήματα.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι θεματικά το φιλμ εξετάζει επιφανειακά τους κινδύνους της κλωνοποίησης, υιοθετώντας την άποψη ότι και οι κλώνοι τελικά είναι άνθρωποι που διαθέτουν αυτό το απροσδιόριστο, άυλο αλλά υπαρκτό ουσιώδες συστατικό που λέγεται 'ψυχή'. Μέχρι εδώ καλά, γιατί φτιάχνεται ένα -αφελές αλλά- επαρκές και ολοκληρωμένο σεναριακό υπόστρωμα πάνω στο οποίο βασίζεται η πλοκή η οποία όμως σε μερικά σημεία είναι λίγο πιο πρόχειρη απ' ό,τι θα περίμενε κανείς από ταινία του Μπέι. Για παράδειγμα, η απόπειρα διαφυγής του Στάρκγουεδερ είναι εξωπραγματική χωρίς να χρειάζεται. Ακόμη, δε θα ήταν άραγε λογικό ο Μέρικ να είχε προβλέψει συνάντηση του κλώνου με τον Τομ και να έχει προειδοποιήσει τον Λωράν για το σημάδι στο χέρι του Λίνκολν ώστε εκείνος ν' αναγνωρίσει αμέσως το πτώμα; Λεπτομέρειες θα μου πείτε, που όμως καθορίζουν την απόλαυση μια και οι σεναριακές απαιτήσεις σ' αυτές τις ταινίες είναι ούτως ή άλλως λίγες.

Όμως παρά τις απροσεξίες της, η πλοκή δε χάνει ποτέ το ρυθμό της κι η ιστορία εξελίσσεται σε ιλιγγιώδεις ταχύτητες, παρόμοιες μ' αυτές που αναπτύσσουν τα διάφορα οχήματα στις καταδιώξεις της ταινίας. Μία απ' αυτές μάλιστα αποτελεί παραλλαγή της καταδίωξης με τη νταλίκα στα ΚΑΚΑ ΠΑΙΔΙΑ 2, μόνο που αντί για αυτοκίνητα, αυτή τη φορά από τη νταλίκα πέφτουν τεράστιες ρόδες τρένου, σμπαραλιάζοντας τα αυτοκίνητα που ακολουθούν ανεξάρτητα από το μέγεθός τους (θα δείτε τι εννοώ).

Εντυπωσιακά κατασκευασμένα και ψηφιακά ντεκόρ, ογκώδη και υπερσύγχρονα αυτοκίνητα, αρκετό χιούμορ, αλλά με τη μουσική να θυμίζει έντονα το Μ:Ι-2 και το μοντάζ να γίνεται υπερβολικά γρήγορο σε κάποιες από τις μάχες σώμα-με-σώμα. Πάντως, η μισή απόλαυση στις δουλειές του Μπέι πηγάζει από την ιδιαιτέρως φροντισμένη κινηματογράφηση για ταινίες δράσης, πάντα σε πολύ έντονους χρωματικούς συνδυασμούς με 'ιπτάμενες' λήψεις και παιχνίδια με το βάθος του πλάνου. Χαρακτηριστικά είναι τα πρώτα πλάνα μετά την έξοδο των δύο φυγάδων από την εγκατάσταση και την τελική διαφυγή των κλώνων.

Λίγο περισσότερη πρωτοτυπία στη δράση και δυνατότεροι σεναριακοί στόχοι θα μας έδιναν την πρώτη καλή περιπέτεια μετά από πολύ καιρό. Ως έχει, αποτελεί απλώς την πρώτη ανάλαφρη κινηματογραφική έξοδο της σεζόν.