Την κατάκτηση του τίτλου και την άνοδο πανηγύρισε ο Εργοτέλης, όμως, απʼ ό,τι φαίνεται, δεν θα τη χαρεί Την κατάκτηση του τίτλου και την άνοδο πανηγύρισε ο Εργοτέλης, όμως, απʼ ό,τι φαίνεται, δεν θα τη χαρεί

Ως μία από τις πιο περίεργες σεζόν στην ιστορία του Εργοτέλη θα καταγραφεί αυτή που ολοκληρώθηκε πριν από μερικές εβδομάδες.

Μία περίοδος που ανέδειξε πρωταθλήτρια την ομάδα του Ηρακλείου στον τέταρτο όμιλο της Γʼ Εθνικής μετά από μία επίπονη και αγωνιώδη προσπάθεια αλλά δυστυχώς δεν είχε το ανάλογο αντίκρισμα εξαιτίας των γνωστών εξελίξεων των τελευταίων ημερών.

Σε κάθε περίπτωση η φετινή χρονιά κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα προσωπικό στοίχημα του Γιώργου Βρέντζου, που στο φινάλε κερδήθηκε, έστω κι αν το οικονομικό τίμημα ήταν τεράστιο για τον Ηρακλειώτη επιχειρηματία. Ο πρόεδρος της ομάδας σήκωσε ουσιαστικά μόνος του το βάρος από την αρχή σε όλους τους τομείς, διόρθωσε τα αρχικά του λάθη και με την επιμονή και τη διορατικότητά του, ήταν ο MVP της σεζόν.

Όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, αυτός ο τίτλος και η άνοδος που δεν χάρηκε ο Εργοτέλης, στοίχισε συνολικά 740.000 ευρώ, ένα εξωπραγματικό ποσό που όμως εξηγείται από το ότι στην ουσία δημιούργησε δύο ομάδες μέσα στην ίδια αγωνιστική περίοδο προκειμένου να φθάσει στον επιθυμητό στόχο.

Η αρχή με τον Γιάννη Χατζηνικολάου στο τιμόνι ήταν πολύ δύσκολη. Ο Σερραίος τεχνικός προσπάθησε να δημιουργήσει μια ομάδα από το μηδέν που είχε την υποχρέωση κάθε Κυριακή να κερδίζει. Αν και από πλευράς αποτελεσμάτων το ξεκίνημα ήταν καλό (4/4), η εύκολη ήττα στη Νεάπολη από τον Ιωνικό έφερε τους πρώτους κλυδωνισμούς. Μετά και την εντός έδρας γκέλα με τον Ιάλυσο, ο Χατζηνικολάου αποτέλεσε παρελθόν και ο πρόεδρος πήρε το ρίσκο να τον αντικαταστήσει με τον άγουρο (προπονητικά) Νίκο Ουσταμπασίδη που επίσης δεν μακροημέρευσε στον πάγκο των «κιτρινόμαυρων».

Παράλληλα κρίθηκαν υποχρεωτικές οι πολλές αλλαγές στο ρόστερ την περίοδο του Γενάρη, αφού με εξαίρεση τα βαριά ονόματα που ήρθαν το καλοκαίρι (Λεάλ, Κατσικοκέρης, Μισέλ), η προσφορά των υπολοίπων ήταν ανεπαρκής. Ο Εργοτέλης «ψώνισε» αρκετούς παίκτες που έμειναν ελεύθεροι από τα Τρίκαλα, όμως στο μεταξύ βρέθηκε να υπολείπεται 7 βαθμούς από τον πρωτοπόρο Ιωνικό κι όλα έδειχναν ότι το τρένο της ανόδου χάνεται.

Κάπου εκεί ο Γιώργος Βρέντζος αποφάσισε να παίξει τα ρέστα του κι ό,τι βγει. Μετά την επιστροφή του… άσωτου (όπως ο ίδιος τον χαρακτήρισε) Σταύρου Λαμπράκη, προχώρησε και στη συμφωνία με τον… μετρ των ειδικών αποστολών Σούλη Παπαδόπουλο, τον μοναδικό ίσως που είχε την «τεχνοτροπία» να φράξει τον δρόμο του μισητού Ιωνικού και να ανοίξει εκείνον του Εργοτέλη.

Ο Παπαδόπουλος ανέβασε άμεσα την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογία των παικτών του και σιγά- σιγά η κορυφή ερχόταν όλο και πιο κοντά. Η νίκη στο ντέρμπι με τον Ιωνικό έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα ότι ο Εργοτέλης είναι πλέον το αφεντικό και με τον φορμαρισμένο Κατσικοκέρη να σημειώνει 15 γκολ στον δεύτερο γύρο, άρχισε να γίνεται φανερό ότι ο τίτλος δεν θα χανόταν…

Για την ιστορία πάντως, κομβικής σημασίας αποδείχθηκε το «διπλό» στις Μουρνιές επί του ΙΝΚΑ (24η αγωνιστική) με την γκολάρα του Λεάλ, λίγο πριν από τη λήξη.

Αξίζει να σημειωθεί πως και οι τρεις τελευταίες νίκες του Εργοτέλη καταγράφηκαν με σκορ 3-1 ενώ συνολικά τερμάτισε την πορεία του μόνο με τρίποντα (δέκα συνολικά) μετά την εκτός έδρας ισοπαλία με την Τριγλία (19η αγωνιστική).