Της Λίλιαν Δαφερμάκη

Είναι απίστευτο το πώς ένα «καλημέρα» μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση και ειδικά όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις. Μου συνέβη πρόσφατα καθώς βάδιζα στο κέντρο της πόλης, όταν στύλωσα το βλέμμα μου σε μια οδοκαθαρίστρια που σκούπιζε με τόση φιλοτιμία και επιμέλεια το δρόμο σαν να ήταν σπίτι της.

Ο τρόπος που είπε «καλημέρα» δημιούργησε μια απίστευτη εγγύτητα μεταξύ μας και αυτόματα εκείνη η κάθιδρη συμβασιούχος που κάθε μέρα διανύει με τη σκούπα της χιλιόμετρα για να καθαρίσει τη βρωμιά της πόλης, ξεφόρτωσε από μέσα μου όλη τη σκοτούρα που κουβαλούσα.

Αυτή η γυναίκα που αντέχει να χαμογελά στη μάχη που δίνει κάθε μέρα με τη σαβούρα της πόλης, στριφογυρίζει συνεχώς στη σκέψη μου. Πώς είπε στα παιδιά της ότι απολύεται; Πώς θα πληρώσει τους λογαριασμούς της. Τι θα μαγειρέψει αύριο; Πώς θα αντέξει τον κανιβαλικό κυνισμό όλων αυτών που αντιμετωπίζουν τους συμβασιούχους οι οποίοι εξωθήθηκαν στην εργασιακή επισφάλεια, σαν φιλόδοξους βολεψάκηδες, μόνο και μόνο επειδή διεκδικούν δικαίωμα στη δουλειά. Και τι δουλειά!

Να γαντζώνεσαι στο απορριμματοφόρο από τα ξημερώματα, για να μαζέψεις με τα χέρια σου όλο το σκουπίδι της πόλης από τους ξέχειλους κάδους, που τριγύρω τους συναντάς σύριγγες, ζώα σε αποσύνθεση, περιττώματα και όλη την απαξίωση με την οποία αντιμετωπίσουμε την υπόθεση της καθαριότητας…

Πραγματικά δεν έχω αποφασίσει μέσα μου τι είναι χειρότερο για τους ανθρώπους αυτούς. Η κίβδηλη προσδοκία που τους πούλησαν ότι θα έχουν δουλειά τους επόμενους μήνες; Το παραμύθι που τους έταξαν με ευκολία και βεβαιότητα ότι θα διασφαλίσουν την παραμονή τους στις θέσεις τους μετά την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου;

Ή μήπως ότι τελικά η αξία της ανθρώπινης επιβίωσης στους καιρούς των σαρκοβόρων μνημονίων εκμηδενίζεται· Είναι ακριβώς αυτό που είχαν πει τόσο ευθύβολα οι Κατσιμιχαίοι χρόνια πριν:

«Για ένα κομμάτι ψωμί θα πιείς φαρμάκια πολλά. Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου, δεν φτάνει μόνο το κορμί σου. Το πιο σπουδαίο είναι η ψυχή σου, δικέ μου. Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία, δεν φτάνει μόνο η δουλειά…».