Του Γιάννη Ζωράκη

Χρειάστηκε ένα ταξίδι όχι πολύ μακρινό κι ένα αριστερό παράθυρο αεροπλάνου για την επιστροφή.

Στο φως του μεσημεριού, που ευτυχώς ήταν πολύ έντονο παρά τα πολλά διαστήματα συννεφιάς, τα οποία έχουν γίνει συνώνυμα του φετινού καλοκαιριού, κατάφερα για πρώτη φορά να παρατηρήσω από ύψος ικανό τα χιλιόμετρα των ακτών που μένουν αναξιοποίητα.

Μπορεί στο παρελθόν να έχουμε φωνάξει πολλές φορές για τους χώρους στις παραλίες που δεν μένουν για τους «φτωχούς πλην τίμιους λουόμενους», όμως τουλάχιστον τη φετινή χρονιά η κατάσταση διαφέρει πολύ.

Ελάχιστες ομπρέλες, ακόμα πιο ελάχιστες οργανωμένες παραλίες και πολύς ελεύθερος χώρος, ακόμα και σε ακτές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή. Συνέπεια της κρίσης, σκέφτομαι. Ποιος άλλωστε να επιχειρήσει, όταν η φορολογία και οι συνθήκες έχουν γίνει τραγικές; Καλύτερα να εκκινήσει επιχείρηση για πώληση πάγου στους Εσκιμώους. Στην Ελλάδα της κρίσης φαίνεται περισσότερο προσοδοφόρο από οποιοδήποτε επιχειρείν.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο βέβαια σκέφτομαι λίγο πιο καθαρά. Φταίει η κρίση; Φταίει η Κρήτη; Φταίμε εμείς; Ή κάποιος άλλος; Αν μπορούσαμε να έχουμε μια καλή πανοραμική αεροφωτογραφία από τα Μάλια ως και τα Ληνοπεράματα, θα ήταν πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε πως εφόσον επιθυμούσαμε στο παρελθόν, θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει προϋποθέσεις για μόνιμο, ποιοτικό τουρισμό, για αισθητική και λειτουργική ανάπτυξη τριών διαφορετικών δήμων, αλλά και για μια γενικότερη ανάπτυξη που θα περνούσε μέσα από ένα τεράστιο παραλιακό μέτωπο.

Όπως φαίνεται, όμως, δεν το θέλαμε ποτέ. Θέλαμε το εύκολο, το πρόσκαιρο, το φθηνό. Και κάποια φουγάρα να «χάσκουν» στην Αμμουδάρα, που τώρα (κυριολεκτικό το τώρα) ψάχνουμε να δούμε πού θα τα κρύψουμε, αφού αποφασίσαμε να δούμε το άλλο πρόσωπο του τουρισμού το 2017.

Κι είναι να απορεί κανείς: Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε τα πράγματα μακροσκοπικά; Γιατί συζητάμε σήμερα ή γιατί σκεφτόμαστε σήμερα το αυτονόητο του προχθές;

Αυτή η επανάσταση του αυτονόητου, τελικά, θα μπορούσε να είναι η καλύτερη επανάσταση. Αν υπήρχαν «αυτονόητοι επαναστάτες» φυσικά.