Επιμέλεια Αννα Κωνσταντουλάκη

Ο Angelino και η δημοσιογράφος Μίρκα Γιαννούλη είναι αχώριστοι, στο σπίτι, στις βόλτες, στα καφέ, στα ταξίδια.

Η Μίρκα μάς γράφει την ιστορία του τετράποδου φίλου της που την κάνει να χαμογελάει και της έχει ομορφύνει τη ζωή:

«Είχα σκυλιά από παιδί και υιοθέτησα τον πρώτο μου γάτο όταν έφυγα από το σπίτι για σπουδές. Για μένα τα ζώα δεν υποκαθιστούν κάποιες σχέσεις αγάπης.

Είναι αυτούσιες σχέσεις αγάπης. Όταν ο προκάτοχος του Angelino, που είχε υπάρξει αδέσποτος και είχε διασωθεί στο Ηράκλειο, αρρώστησε από την ταλαιπωρία του στον δρόμο και τελικά έφυγε έναν χρόνο μετά την μετοίκησή μας στην Αθήνα, είχα αποφασίσει πως «ποτέ» πια δεν θα ερχόμουν αντιμέτωπη με την χαρά που μας δίνουν αυτά τα πλάσματα, αλλά ούτε και με την λύπη της απώλειας και του αποχωρισμού.

Στους έξι μήνες που ακολούθησαν και που τήρησα εκείνη την τόσο δειλή απόφαση, απλώς δεν ήμουν εγώ. Ήμουν σκέτη η λύπη μου. Ένας καλός φίλος, που επέμενε να αναιρέσω και που έψαχνε κρυφά να μου βρει σκυλάκι εκείνον τον καιρό, μια μέρα είπε την μαγική φράση: «Για μας που αγαπάμε Μίρκα, ο κύκλος της αγάπης πρέπει να συνεχιστεί…». Κάτι μέσα μου ξύπνησε τότε, και άρχισα να ψάχνω. Έμενα στην Αγία Παρασκευή εκείνη την περίοδο. Ο Angelino είχε γεννηθεί στα Σπάτα και ήταν λες και με περίμενε. Ήταν ήδη τεσσάρων μηνών, όταν τον βρήκα, πίσω από την μόνη αγγελία που έδινε τηλέφωνο. Και η ζωή ξανάρχισε όταν σχημάτισα τον αριθμό…

Σκεφτόμουν πόσο θα του ταίριαζε το όνομα Σαρλώ, Charlie ή Chaplin, αλλά ο προκάτοχός του, λεγόταν Valentino… Επομένως καταλαβαίνετε την τελική επιλογή… Ως προσωπικότητα είναι πολύ καλύτερος από όλα τα δίποδα που γνωρίζω ή που συνάντησα ποτέ… Και από εμένα βεβαίως… Κυρίως από εμένα…

Στις δικές μου καταστροφές είναι πάντα παρών, πάντα με το μέρος μου και πάντα σωτήριος… Ο ίδιος, βέβαια δεν κάνει ζημιές… Αν και εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ας πούμε, φρενάρει όλο ανησυχία, έτσι και η μπάλα χτυπήσει κάποιο αντικείμενο… Έτσι ήταν από μωρό. Ένα πολύ καλό πλάσμα. Αγάπη όλος του.

Οι σχέσεις του με τα άλλα ζώα είναι, θα έλεγα, συγκαταβατικές. Με τις γάτες, κυρίως, είναι πολύ ανεκτικός. Με τον Λέοντα, τον λύκο της οικογένειας, η έχθρα είναι προαιώνια. Είναι γενικά ανταγωνιστικός με τα άλλα αρσενικά σκυλιά, αλλά οι σχέσεις του με τα θηλυκά αντικείμενα του πόθου του παραμένουν θερμές. Σκορπιός βλέπετε…

Σε ό,τι αφορά τις προτιμήσεις του στο φαγητό, εννοείται πως εγώ για λόγους καλής υγείας επιμένω στην ξηρά τροφή, αλλά, όπως όλα τα Yorkie, ο τύπος είναι αρκετά λιχούδης. Τον χειμώνα εκτιμά ιδιαίτερα μια ζεστή σουπίτσα, ενώ τελευταία δείχνει ξεχωριστό ενθουσιασμό για τους λωτούς.

Γίνεται έξαλλος όταν του βάζω να φάει, αλλά ξεχνάω να κλωτσήσω την μπάλα και να τον προπονήσω στο ποδόσφαιρο. Ναι, μπουκιά και πάσα το πάμε, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Εκνευρίζομαι κι εγώ λιγάκι μαζί του, όταν με πηγαίνει βόλτα και με τραβάει ανελέητα στον δρόμο. Αλλά κρατάει μια στιγμή ο θυμός μου και με γεμίζει και ενοχές. Τελικά θυμώνω με μένα, όταν έστω και στιγμιαία του «θυμώνω».

Τον ηρεμεί η αγκαλιά μου, τα φιλιά που του δίνω στο μετωπάκι και στην μύτη, τα χάδια, τα λογάκια στην δική μας γλώσσα και η φράση: «Πάμε για καφέ». Και η πραγματοποίησή της, βέβαια, σε κάποιο από τα στέκια μας. Έχει ακόμη και αγαπημένα τραπέζια σε αυτά. Σε όποια από τις πόλεις μας είμαστε. Το κυριότερο: Πάντα Μαζί.

Ο Αντζελινάκος μου με κάνει και γελάω κάθε μέρα. Είναι το χαμογελάκι μου. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που μπήκε στην ζωή μου, τον κοίταζα κι αναρωτιόμουν αν θα τον αγαπούσα όσο αγάπησα τον Valentino, τον Έκτορα, την Ίρμα, τον Lancelot, τον Αλέξη, τα τόσα άλλα πλάσματα που με ένα κούνημα ουράς ομόρφυναν την ζωή μου. Κι είναι τόσο άνισα λίγος ο χρόνος, που έχει δοθεί σε αυτές τις αγάπες. Ε, λοιπόν, όχι απλώς τον αγάπησα, μου άλλαξε τη ζωή. Με ποιον τρόπο; Με όλους τους τρόπους, που η Άνοιξη ανατέλλει και σε κάνει να προχωράς και να ελπίζεις, όσο, μα όσο βαρύς και αν ήταν ο χειμώνας.

Ο Angelino, όπως και όλες οι ιστορίες με ουρά που σημάδεψαν την ζωή μου, με έκαναν Εμένα. Εκείνο που είμαι, αλλά στην καλύτερή μου εκδοχή. Αυτά που μας αλλοιώνουν και μας χαλάνε, συνήθως έρπουν στα δύο πόδια και ενίοτε έχουν διχαλωτές γλώσσες και διαβολικά κέρατα. Δεν είναι ιστορίες με ουρά εκείνες. Δεν είναι ιστορίες ξεκάθαρης αγάπης. Η άδολη αγάπη θέλει «τέσσερα πόδια δυνατά», που λέει και το τραγούδι, για να καταφέρει να πορευθεί σε έναν κόσμο, που όπου δει αγάπη, την σπρώχνει να την γκρεμίσει από το βάθρο της. Και για μας που αγαπάμε, ο κύκλος της αγάπης, πρέπει να συνεχίζεται..».