Επιμέλεια Αννα Κωνσταντουλάκη

Οταν δεν παίζει με το πάνινο ποντίκι της, δεν ακούει μουσική στο ραδιόφωνο ή δεν τρώει ποκ-κορν, ξαπλώνει πάνω στο πληκτρολόγιο εμποδίζοντας τη δημοσιογράφο της “Καθημερινής” Τασσούλα Επτακοίλη να κάνει τη δουλειά της.

Η Τασσούλα που γελάει και την παίρνει αγκαλιά, μας γράφει για την αφοσιωμένη γάτα της, την Ρίνα με το εκφραστικό βλέμμα και την υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη που δεν μπορείς να την κατακτήσεις μόνο μ’ ένα πιάτο φαΐ.

Ηταν μια Κυριακή του Οκτώβρη, το 2004, όταν σε μια εφημερίδα, στη στήλη για υιοθεσίες ζώων, είδαμε τη φωτογραφία της. «Αυτήν θέλουμε!», είπαμε. Κι ας είχαμε ήδη δύο γάτες. Κάτι στο βλέμμα της μάλλον μας έπεισε...

Υπερήφανη, τρυφερή, αγαπησιάρα, με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη (ναι, και οι γάτες έχουν!). Γουργουρίνα ήταν το όνομα που της είχε δώσει η γυναίκα που την είχε μαζέψει από το δρόμο και είχε βάλει την αγγελία. Το κρατήσαμε στη σύντομη εκδοχή του: Ρίνα.

Της αρέσει να κυνηγάει ένα πάνινο ποντικάκι που κρέμεται από ένα κορδόνι (εγώ το κρατάω). Και να... εξερευνά τα ντουλάπια του σπιτιού, όποτε βρει κάποιο ανοιχτό. Κάποια τα ανοίγει μόνη της. Δεν έχει κάνει ποτέ καμιά ζημιά. Τουλάχιστον όχι εκουσίως. Κατά λάθος, ελάχιστες.

Οι σχέσεις της με τα άλλα ζώα είναι από καλή έως εξαιρετική. Κοιμούνται αγκαλιά, παίζουν, αλλά και μαλώνουν. Ειδικά όταν λείπω από το σπίτι. Οι τούφες από το τρίχωμά τους που συχνά βρίσκω επιστρέφοντας είναι αψευδής μάρτυρας.

Η Ρίνα εκνευρίζεται πολύ όταν της κλείνω την πόρτα κάποιου δωματίου. Εγώ πάντως δεν θυμώνω ποτέ μαζί της. Μόλις με κοιτάζει με τα τόσο εκφραστικά μάτια της ξεχνάω τα πάντα.

Στο φαγητό δεν είναι δύσκολη, τρώει ξηρά τροφή και μερικές φορές, για μεζέ, κονσέρβα. Αλλά τρελαίνεται για ποπ κορν! Tην ηρεμεί η αγκαλιά μου και η μουσική στο ραδιόφωνο και με κάνει να γελάω συνέχεια. Ειδικά όταν ξαπλώνει πάνω στο πληκτρολόγιο και δεν με αφήνει να γράψω.

Με ποιον τρόπο μου άλλαξε τη ζωή; Ο Αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Μπάροουζ, στο υπέροχο βιβλίο του «Η γάτα μέσα μας» έχει γράψει πως ο σκύλος σού προσφέρει τις υπηρεσίες του, ενώ η γάτα τον εαυτό της. Η γάτα, πράγματι, σου δίνεται, σε πείσμα όσων επιμένουν να την περιγράφουν ως εγωίστρια, μονόχνοτη, ύπουλη, αντικοινωνική και άφιλη.

Μόνο που αυτό δεν θα γίνει ποτέ άνευ όρων, ούτε από συµφέρον, µόνο και µόνο για ένα πιάτο φαΐ. Πρέπει πρώτα να την κατακτήσεις. Τότε και θα σου παραδοθεί, θα σου χαρίσει όλη την αγάπη, τη στοργή και την αφοσίωσή της. Αυτό έκανε η Ρίνα. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τώρα απολαμβάνουμε και οι δύο τη συμβίωση! Kαι είμαστε απόλυτα αφοσιωμένες η μια στην άλλη”...