Σε μία κατάθεση ψυχής οι γονείς του  18χρονου Κώστα Κανιτάκη, σπουδαστή του ΤΕΙ Κρήτης και ποδοσφαιριστή του ΕΓΟΗ, βρήκαν την δύναμη να μιλήσουν  πρώτη φορά δημόσια για τον άδικο χαμό του παιδιού τους. Με αξιομνημόνευτη αξιοπρέπεια άνοιξαν την καρδιά τους και μοιράστηκαν συναισθήματα και σκέψεις, θέλοντας να στείλουν το δικό τους μήνυμα προς την κοινωνία και την Πολιτεία.

«Σήμερα είμαστε εμείς, αύριο μπορεί να είστε εσείς… κανείς ποτέ δεν ξέρει με τα τροχαία» ήταν η έκκληση της μητέρας του αδικοχαμένου Κώστα, Κατερίνας Φανουράκη-Κανιτάκη. «Ήταν πριν από 4,5 χρόνια στην Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ένας 26χρονος μεθυσμένος με 2,20 στο αίμα του έπεσε με το Smart πάνω σε τρία παιδιά. Είπε ότι έβλεπε «μαύρες σακούλες». Το ένα παιδί που «έφυγε» ήταν το δικό μας. Τα άλλα δύο πήγανε-γυρίσανε, ξαναπήγανε και ξαναγυρίσανε από τον άλλον κόσμο και σήμερα ευτυχώς είναι καλά. Θέλουμε με μία φωνή, εκπροσωπώντας όλους τους γονείς που βρίσκονται στην ίδια μοίρα, να διεκδικήσουμε την  αυστηρότερη ποινικοποίηση του νόμου γιʼ αυτούς τους είδους  τα εγκλήματα. Είναι πολύ άδικο να χάσω το παιδί μου χωρίς να φταίει, να είναι πεζός στην άκρη του δρόμου και αυτός ο άνθρωπος που τον  σκότωσε να είναι έξω και να κάνει την ζωή του σαν να μην συμβαίνει κάτι. Δεν μπήκε ούτε μία μέρα φυλακή, δεν του στέρησαν το δίπλωμα και έχουμε ακόμα μέλλον στα δικαστήρια». «Δεν μπορεί να γίνεται η κηδεία και ο άλλος να κυκλοφορεί ελεύθερος, αυτό είναι πρόκληση» δήλωσε με τρεμάμενη φωνή ο πατέρας του άτυχου ποδοσφαιριστή, Γιώργος Κανιτάκης.

«Όταν σου συμβεί αυτό το αφύσικο πράμα γιατί το φυσιολογικό είναι τα παιδιά να κηδεύουν τους γονείς, δεν υπάρχει κανένας  κοντά σου να σε στηρίξει. «Όλοι φοβόμαστε να πιάσουμε το θέμα του θανάτου ακόμα και η Εκκλησία. Εγώ μιλάω αυτή την στιγμή γιατί έχω κάνει μία πολύ μεγάλη εσωτερική διεργασία. Για να μπορέσω να σηκώσω και πάλι το ανάστημά μου και να κοιτάξω την κοινωνία με παρρησία στα μάτια, έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον πέντε χρόνια».

Ο βουβός πόνος της μάνας

Τα τελευταία χρόνια, χειμώνα-καλοκαίρι, με καύσωνες αλλά και τσουχτερό κρύο, μία μαυροντυμένη γυναίκα ανάβει το καντήλι στο εικονοστάσι της αδικοχαμένης μοναχοκόρης της στην εθνική οδό, σχεδόν στο ύψος του Αστυνομικού Μεγάρου Ηρακλείου. Σίγουρα την έχουν δει χιλιάδες οδηγοί που περνούν καθημερινά από το σημείο. Εκεί, τον Μάρτιο του 2013,  έχασε την ζωή της η 24χρονη Χρυσούλα Γραμματικάκη, μητέρα ενός αγοριού μόλις 3,5 ετών.

Η  κ. Άννα βγάζει την φωτογραφία της μονάκριβης κόρης της  από την τσάντα και την φιλά ευλαβικά. Σήμερα είναι και πάλι το δικαστήριο όμως στο πινάκιο έχει αριθμό 40 και φοβάται για νέα αναβολή. «Για μένα αυτή η διαδικασία είναι σαν μία ακόμα κηδεία».

Την παρηγορεί να πηγαίνει να ανάβει το καντήλι στον τόπο όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο άγγελος της.

«Λέω ότι εκεί είναι το «εξοχικό» της» λέει στην «Π»  με πικρό χαμόγελο. Όλη της η δύναμη της είναι το επτάχρονο πλέον εγγόνι της, το παιδάκι της Χρυσούλας, το οποίο μεγαλώνει. Κάποιοι άλλοι τραγικοί γονείς δεν είχαν την δύναμη να αρθρώσουν δημόσια ούτε λέξη, φοβούμενοι ότι την φωνή τους θα πνίξουν τα δάκρυα. Θέλουν ακόμα τον χρόνο τους για να βρουν το σθένος να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους.

Ο ένας όμως συμπονά και στηρίζει τον άλλον. Έχουν κοινά βιώματα και πλέον κοινό αγώνα.