Επιμέλεια Αννα Κωνσταντουλάκη

Ο αδέσποτος Μάρκος γλίτωσε τον τραυματισμό από ένα αυτοκίνητο και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του δημοσιογράφου Γιώργου Ι. Παπαδάκη.

Είναι έξυπνος, σοβαρός, ζωηρός και παιχνιδιάρης, βολικός στο φαγητό, αφού τρώει από κρέας μέχρι λαχανικά και κάνει τον Γιώργο να γελάει ακόμη κι όταν δεν είναι στις καλές του. Αυτή είναι η ιστορία του: “Τον Μάρκο τον απέκτησα πριν τρία χρόνια όταν μια μέρα η αδελφή μου τον βρήκε στο δρόμο και συγκεκριμένα όταν λίγο έλειψε να χτυπηθεί από διερχόμενο αυτοκίνητο. Ήταν τόσο μικρός και τόσο όμορφος που όταν τον έφερε στο σπίτι για να τον περιθάλψει, της είπα ότι θέλω να τον κρατήσουμε.

Το όνομα που του έδωσα δεν ήταν αυτό που σκεφτόμουν αρχικά. Μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν φίλο μου, τον Μάρκο κι όταν εκείνος δεν με άκουγε καλά, φώναξα δυο τρεις «Μάρκο με ακούς; Mάρκο με ακούς;”. Τη στιγμή εκείνη είδα ότι ο σκύλος αντέδρασε στη λέξη αυτή, όχι κάτι ιδιαίτερο αλλά ήταν αρκετό έτσι ώστε να αποφασίσω να του δώσω αυτό το όνομα.

Ο Μάρκος είναι από τα πιο φιλικά σκυλιά που είχα ποτέ, αλλά και από τα εξυπνότερα. Είναι σοβαρός όταν πρέπει και ζωηρός-παιχνιδιάρης όταν επίσης πρέπει.

Δεν κατέστρεψε πολλά πράγματα. Στην αρχή κι αφού είχε «ξεπάρει», όπως λέμε, είχα φάει μερικά ζευγάρια παντόφλες.

Ανέκαθεν οι σχέσεις του με τα άλλα ζώα ήταν καλές, σε γενικές γραμμές. Ειδικά με τα κουτάβια. Τα μυρίζει όλη την ώρα και κάθεται δίπλα τους σαν τα προστατεύει.

Τρώει τα πάντα. Από κρέας μέχρι… αγγούρι. Τον τελευταίο καιρό όμως μαζί με την αδελφή μου καταφέραμε να τον μάθουμε να τρώει μόνο ξηρά τροφή κι αυτό γιατί βοηθάει στον να μην έχει έντονη τριχόπτωση.

Ο Μάρκος νευριάζει αρκετά, μόνο όταν θέλει να ησυχάσει και δεν τον αφήνουν οι άλλοι τρεις «συγκάτοικοι» του, ο Κρόιφ, η Μαρίζα και ο Φερνάντο. Οι δύο τελευταίοι είναι πολύ μικροί ακόμα σε ηλικία και συνεχώς θέλουν να παίζουν. Εκείνος όμως σαν ώριμος πια, θέλει πολλές φορές να ηρεμήσει. Εκείνα θέλουν παιχνίδι με αποτέλεσμα ο Μάρκος να αγριεύει.

Κι εγώ όμως μπορώ να γίνω έξαλλος μαζί του. Ειδικά όταν καμιά φορά ξεχάσω την πόρτα ανοιχτή και το «σκάσει». Δεν με ακούει ποτέ όταν του φωνάζω να γυρίσει. Κάνει σαν να μην υπάρχω και συνεχίζει να τρέχει.

Τον ηρεμούν πολύ οι βόλτες και το τρέξιμο, γιατί είναι υπερκινητικός.

Όταν επιστρέφουμε σπίτι αισθάνομαι ότι του έχω κάνει ένα δώρο.

Αυτό που μου αρέσει στον Μάρκο είναι ότι κάνει διάφορες τρέλες και με κάνει να γελάω ακόμη κι όταν δεν είμαι στις καλές μου.

Αυτό το σκύλο δεν θα τον άλλαζα με τίποτα”.