Μνημείο ονειροφάνταστο πέτρας και μαντινάδας,

καθώς το ονομάτισε αθός τω φιλολόγω,

στ’ ακροθαλάσσι απλώνεται σα σγουραφιά πανώρια.

Ένας μπαξές θεόμορφος, γωνιά του Παραδείσου,

του λαϊκού πολιτισμού το πλια τρανό ντου δείγμα.

Τση επιστήμης εκλεχτός, ένας Ιεροφάντης,

στο νου του κλωθογύριζε κι ήτονε τ’ όραμά ντου

και στοχασμός και όνειρο κι ασίγαστο μεράκι.

Σχεδίασε κι οργάνωσε για να τα κάμει πράξη,

ό,τι στο νου κουβάλιενε και την ψυχή ντου εκέντα.

Τη φωτισμένη σκέψη ντου είχενε σύμβουλό ντου

και το μεράκι οδηγό στη δύσβατή ντου στράτα.

Όσα 'ξερε, όσα 'μαθε κι όσα ‘χενε θωρώντα

κι όσα βαθιά τ’ αγγίζανε, ορδίνιασε με κόπους.

Με πέτρα απελέκητη, με ξύλο και με χώμα,

και με λοΐσιμα φυτά, γεννήματα τση γης μας,

με μόσκους και με χρώματα κι ολάσπρα εκκλησάκια,

και μύλους με τη φτερωτή, παλαιινά κονάκια,

μ’ αλώνια και βροντόλιρες κι όμορφες μαντινάδες,

απού 'ναι αγγελοψαλμοί κι ανασεμιές τση Κρήτης,

κέντησε την κληρονομιά την πολιτιστική μας,

με τσι μεταξωτές κλωστές στο κρητικό τελάρο.

Και τ’ όνειρο ζωντάνεψε και γίνηκε ΜΟΥΣΕΙΟ,

που χώνει στην αγκάλη ντου όλο το μεγαλείο

του λαϊκού πολιτισμού και τση παράδοσής μας

κι είν' ο τρανός τως πρεσβευτής σ' όλης τση γης τα πλάτη.

Ελένη Πλαγιωτάκη - Σαατσάκη