Επιμέλεια: Αννα Κωνσταντουλάκη

Η Ρωξάνη είναι μια υπέροχη κεραμιδόγατα από... σπίτι που κουλουριάζεται και γουργουρίζει ευχαριστημένη μετακινούμενη από αγκαλιά σε αγκαλιά. Δεν της αρέσει καθόλου η μοναξιά και απολαμβάνει τη συντροφιά της οικογένειας της δημοσιογράφου Ελίνας Φαρσάρη που την έχει στα ώπα ώπα και μας γράφει την ιστορία της:

Το γατί μας, η Ρωξάνη, ήρθε στη ζωή μας πριν από δύο χρόνια ακριβώς. Υπήρξα γατόφιλη, κυριολεκτικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, και ευτύχησα πριν από χρόνια να αποκτήσω έναν εκπληκτικό γάτο, τον Ρόνι, που μας κράτησε συντροφιά στο πατρικό μου σπίτι για περισσότερο από μια δεκαετία. «Έφυγε» πλήρης ημερών αφήνοντας ένα κενό που δυσκολεύτηκα πραγματικά για καιρό να διαχειριστώ. Τότε, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναδεθώ πότε με κάποιο ζώο. Συνήθως όμως, οι μεγάλες αποφάσεις είναι φτιαγμένες ακριβώς για να ανατρέπονται. Έτσι, αρκετά χρόνια αργότερα, σε μια εντελώς παρορμητική αλλά ισχυρή απόφαση που πήραμε με τον Μανώλη, τον άνδρα μου, είπαμε να φέρουμε στο σπίτι ένα ζωάκι για να κρατά συντροφιά στο γιο μας, με στόχο να του δώσουμε μαθήματα υπευθυνότητας, πώς είναι να φροντίζεις κάποιον άλλον και για να του δώσουμε επίσης το βιωματικό κίνητρο να γίνει κι εκείνος φιλόζωος.

Μια από τις επόμενες ημέρες, χαζεύοντας στο facebook την υπέροχη γάτα της υπογράφουσας τη στήλη, μία κυρία πόσταρε στη συνομιλία τη φωτογραφία της γάτας της με τα δύο μωρά της, πληροφορώντας μας ότι χαρίζονται. Δεν θέλαμε και πολύ. Άλλωστε, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καλύτερος τρόπος να αποκτήσεις ένα ζώο είναι το χάρισμα και όχι η αγορά. Ήρθαμε πολύ γρήγορα σε επαφή με την αγαπητή μας Ουρανία και ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2014, η Ρωξάνη, ένα από τα παιδιά της υπέροχης Μουσούδας, ερχόταν στο σπίτι ως «έκπληξη» για το γιο μας.

Τα “βαφτίσια” της μας ταλαιπώρησαν λίγο, τελικά καταλήξαμε στο Ρωξάνη. Εχει και το παρατσούκλι “Προν” στο οποίο ανταποκρίνεται επίσης ικανοποιητικά.

Η Ρωξάνη μας λοιπόν, είναι μια υπέροχη κεραμιδόγατα, πλην όμως από σπίτι. Γιατί τόσο η ίδια όσο και τα υπόλοιπα παιδιά της Μουσούδας είναι πολύ προσεγμένα γατιά, χάρη στις φροντίδες και στη συνέπεια της φίλης Ουρανίας. Η ράτσα του γατιού μας είναι η «κοινή ευρωπαϊκή κοντότριχη» και ειδικά η Ρωξάνη χαρακτηρίζεται μικρόσωμη. Αποτελεί τον ορισμό της γατίσιας περιέργειας, έχει μεγάλη αδυναμία στο γιο μας, παρόλο που την εξαντλεί με τα παιχνίδια και το τρέξιμο συνέχεια, και μας ακολουθεί όπου κι αν πάμε, εμένα ως επί το πλείστον. Διεκδικεί με πάθος ό,τι θεωρεί δικό της ή ιδιοκτησία της και δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνική με τους ξένους. Κάποιες φορές συμπεριφέρεται σαν… σκυλί. Όταν θέλει να μας δείξει την αγάπη της, εκτός φυσικά από το πατροπαράδοτο ζύμωμα των γατιών, μας γλύφει τα χέρια και ουαί κι αλίμονο αν βρεθεί καμιά παντόφλα ξεχασμένη στο διάδρομο. Είναι αυτάρεσκη, όλο πόζα και αγαπάει τα ύψη. Της αρέσει να σκαρφαλώνει στην άκρη του κουρτινόξυλου και στην πλάτη της πολυθρόνας του γραφείου, αγναντεύοντας τον κόσμο από ψηλά. Θα έλεγα πάντως ότι είναι ισχυρή προσωπικότητα και είμαι σίγουρη πως νιώθει το αφεντικό του σπιτιού.

Η Ρωξάνη θέλει να ξύνει τα νύχια της σε όποια επιφάνεια του σπιτιού είναι ντυμένη με δέρμα ή έστω δερματίνη. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο. Έτσι, σκαμπό και καναπέδες έχουν δεχθεί τις… περιποιήσεις της. Τα αγαπημένα της παιχνίδια είναι μάλλον κάποια από τα παιχνίδια του γιου μας. Μπαλάκια, αυτοκινητάκια, γενικότερα οτιδήποτε μπορεί να κυλήσει για να το κυνηγά με μανία. Το δίδυμο της φασαρίας του σπιτικού μας έχει ως αγαπημένο παιχνίδι ένα κομμάτι σπάγκο ή μια κορδέλα. Ο μικρός κρατά το σπάγκο και τρέχει μπροστά και η Ρωξάνη τους κυνηγά κάνοντας τούμπες, μακροβούτια και διάφορα εντυπωσιακά ακροβατικά.

Μία από τις αγαπημένες της συνήθειες είναι οι βόλτες στο μπαλκόνι. Μόλις ακούσει την μπαλκονόπορτα να ανοίξει, ακόμη κι αν κοιμάται, θα τρέξει για να βγει έξω. Διαφορετικά, θα σταθεί στο παράθυρο περιμένοντας να εμφανιστεί κανένα περιστέρι για να το υποδεχθεί με εκείνο το χαρακτηριστικό τρίξιμο των δοντιών που κάνουν οι γάτες λίγο πριν επιτεθούν.