Της Στέλλας Κουσκουμπεκάκη*

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτελεί η ελπιδοφόρα κατά τη γνώμη μας, είδηση των τελευταίων ημερών ότι στο τιμόνι των πιο σημαντικών οικονομιών θα βρίσκονται τρεις γυναίκες στο εγγύς μέλλον. Ο λόγος για την Χίλαρυ Κλίντον που είναι το φαβορί για τη διαδοχή του Μπαράκ Ομπάμα στις ΗΠΑ, καθώς και για την Τερέζα Μέι, πρωθυπουργό ήδη της Μεγάλης Βρετανίας. Στις δύο κυρίες αυτές θα πρέπει να προσθέσουμε και δύο ακόμα ισχυρές γυναίκες της υφηλίου, την Άνγκελα Μέρκελ αλλά και την Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πολλές άλλες λιγότερο προβεβλημένες.

Ζώντας σ‘ ένα σπαρασσόμενο από προβλήματα και συγκρούσεις κόσμο από την Ανατολή μέχρι τη Δύση, η δυναμική κάθοδος στα τεκταινόμενα και στη διεκδίκηση αρχηγικών ρόλων από το «άλλο μισό του φεγγαριού» αποτελεί φωτεινό φάρο και παράδειγμα προς μίμηση για τα νέα κορίτσια να μην εγκαταλείπουν φιλοδοξίες μορφωτικής ανόδου και επαγγελματικής καταξίωσης. Κι ας σκέφτονται πως η ένωση ανδρών και γυναικών που επιτάσσει η φύση και που σκοπό έχει τη δημιουργία της ζωής οδηγεί και στον συγκερασμό στο πεδίο της πολιτικής και της οικονομίας για μια πιο ανθρωπιστική και δίκαιη αντιμετώπιση των προβλημάτων του κόσμου. Η φυσική ορμητικότητα των ανδρών συνδυαζόμενη με την ηπιότερη ιδιοσυγκρασία των γυναικών δημιουργεί τον ιδανικό συνδυασμό για το καλό της ανθρωπότητας. Εξάλλου η αμεσότερη συμμετοχή της γυναικείας φύσης στη δημιουργία της ζωής οδηγεί τη γυναίκα στο σεβασμό της ζωής αφού την κυοφορεί μέσα της εννέα μήνες. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει η γυναίκα από ηγετικές θέσεις που ορίζουν τις τύχες του κόσμου. Άλλωστε και ο Πλάτων στην «Πολιτεία» σχεδιάζοντας το ιδανικό κράτος εμπιστεύεται την άσκηση της εξουσίας σε μία ομάδα «φυλάκων»από την οποία δεν αποκλείονται οι γυναίκες.

Ας δούμε, όμως, και μια άλλη παράμετρο του θέματός μας. Η ανέλιξη των γυναικών της πολιτισμένης Δύσης στην παρούσα συγκυρία είναι πιο σημαντική γιατί είναι το «αντίπαλον δέος», μια απάντηση στον ταραγμένο κόσμο της Ανατολής στον οποίο πολεμούν για να επιβληθούν φονταμενταλιστικά τρομοκρατικά κινήματα με σαφή αντιφεμινιστικό χαρακτήρα, όπου η γυναίκα διώκεται, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και η πρόσβαση στη γνώση και στη μόρφωση είναι περιορισμένη αν όχι απαγορευμένη σ’ αυτήν.

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε και μία μαρτυρία από την τοπική μας ιστορία του απώτερου παρελθόντος από το μινωικό πολιτισμό, τον πρώτο ευρωπαϊκό πολιτισμό, ο οποίος με τον ειρηνικό του χαρακτήρα επιβλήθηκε χιλιετίες πριν, στη Μεσόγειο και ο οποίος έδινε μια εξέχουσα θέση στη γυναίκα.

Θλιβερή διαπίστωση, όμως, αποτελεί το γεγονός ότι με την πάροδο του χρόνου η αντίληψη αυτή για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία ανατράπηκε και η Κρήτη μας έγινε ως επί το πλείστον συντηρητική και ανδροκρατούμενη και δυστυχώς πάνοπλη ακόμα και εν έτει 2016.

Κλείνω το κείμενο αυτό με την ελπίδα ότι θα διαβαστεί με φεμινιστική διάθεση από όσους άνδρες αποφασίσουν να το διαβάσουν.

* Η Στέλλα Κουσκουμπεκάκη είναι φιλόλογος, πρώην γυμνασιάρχης