6ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Άρχισε χθες, 15 Μαρτίου, το 6ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης- Εικόνες Του 21ου Αιώνα και θα διαρκέσει ως τις 21 του μήνα.

Η έναρξη έγινε με τη βραβευμένη ταινία Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΗΛΑΣ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ των Μπιαμπασούρεν Νταβαά και Λουίτζι Φαλόρνι, ο οποίος θα παρευρίσκεται στο φεστιβάλ. Παρόντες θα είναι επίσης σημαντικοί ευρωπαίοι ντοκιμαντερίστες όπως ο Στέφαν Γιαρλ και η Χέντι Χόνιγκμαν.

Το κεντρικό θέμα στη φετινή διοργάνωση θα είναι η τρομοκρατία, για την οποία θα παρουσιαστούν 13 ταινίες απ’ όλο τον κόσμο και θα πραγματοποιηθεί σχετική ημερίδα.

Τέλος, θα προβληθεί μια σειρά από ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στο έργο δύο σπουδαίων σύγχρονων σκηνοθετών, του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του Αμπάς Κιαροστάμι.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Από σήμερα και κάθε Τρίτη η στήλη θα σας πληροφορεί για την εβδομαδιαία προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης Αγίου Νικολάου, που πραγματοποιείται κάθε Πέμπτη στο δημοτικό κινηματογράφο της πόλης, Rex.

Αυτή την Πέμπτη 18-3:

EL BOLA (Ισπανία, 2000)

Σκην.: Αχέρο Μάνιας

Πρωτ.: Χουάν Χοσέ Μπαλέστα, Πάμπλο Γκαλάν, Αλμπέρτο Χιμένεθ, Μανουέλ Μορόν

Πολυβραβευμένη ταινία που αφηγείται την ιστορία του δωδεκάχρονου Πάμπλο (οι φίλοι του τον φωνάζουν El Bola που σημαίνει ‘η μπίλια’), ενός παιδιού που μεγαλώνει σε προβληματικό περιβάλλον. Η φιλία του μ’ ένα νέο συμμαθητή του θα τον βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Δημοτικός Κινηματογράφος Rex

Λασθένους και Σφακιανάκη, Άγιος Νικόλαος

Τηλ.28410 -82047



ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ COLD MOUNTAIN

Σκηνοθεσία: Άντονι Μινγκέλα

Πρωταγωνιστούν: Νικόλ Κίντμαν, Τζούντ Λο, Ρενέ Ζελβέγκερ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπρένταν Γκλήσον, Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν

Στο τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου, ένας πληγωμένος στρατιώτης των Νοτίων αρχίζει ένα μακρύ κι επικίνδυνο ταξίδι για να επιστρέψει στο σπίτι του στο Cold Mountain της Βόρειας Καρολίνας και στην αγαπημένη του Έηντα, που αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα στην προσπάθειά της να συντηρήσει τη φάρμα της.

Μ’ αυτή την ταινία μάλλον γίνεται ξεκάθαρο ότι ο Μινγκέλα είναι καλύτερος στο αισθηματικό παρά στο ψυχολογικό δράμα. Κι αυτό το λέω επειδή πιστεύω πως ο εξωτισμός στον ΑΓΓΛΟ ΑΣΘΕΝΗ συνέβαλε στη δημιουργία του ερωτισμού, ενώ ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΡΙΠΛΕΪ παρα-ήταν “τουριστικός”.

Εδώ ο Μινγκέλα δουλεύει γύρω από ένα κύριο αφηγηματικό άξονα, την επιστροφή του Ίνμαν στο σπίτι και την αγαπημένη του Έηντα, που τον περιμένει τα τρία τελευταία χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ο Ίνμαν περνά από διάφορες περιπέτειες, αποτελέσματα του καταστροφικού εμφυλίου, ενώ η Έηντα προσπαθεί να ανορθώσει τη ζωή και το αγρόκτημά της με τη βοήθεια της Ρούμπι, ρόλος για τον οποίο η Ρενέ Ζελβέγκερ τιμήθηκε φέτος με Όσκαρ.

Συνολικά η ιστορία είναι αποτελεσματική, ειδικά αφού ‘ζωντανεύεται’ από τόσο καλούς ηθοποιούς. Η φωτογραφία του Σηλ είναι όπως πάντα μαγευτική, αλλά υπάρχει κι εδώ το ‘πρόβλημα’ που υπάρχει και στις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη, η υπερβολική φροντίδα στη λεπτομέρεια που καταλήγει αταίριαστη κι αφαιρεί από το συνολικό κλίμα. Για παράδειγμα, το μακιγιάζ της Κίντμαν σου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται σε φωτογράφηση για εξώφυλλο παρά σε γύρισμα ταινίας εποχής ή η ανθοδέσμη πάνω στο τραπέζι στο τέλος, τη σύνθεση της οποίας πρέπει να ανέλαβε η Μάρθα Στιούαρτ ιδιοχείρως.

Επίσης, η αφήγηση ίσως θα μπορούσε να ήταν πιο σύντομη καθώς πολλά απ’ τα περιστατικά που συναντά ο Ίνμαν απλώς επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, την απανθρωπιά που επιφέρει ο πόλεμος.

Η αναπαράσταση της εποχής σε κοστούμια και σκηνικά είναι ακριβής και το καστ είναι αρκετά ‘δυνατό’ για να κρατήσει το ενδιαφέρον. Παρά τη διάρκειά του, πιστεύω ότι θ’ αρέσει στους λάτρεις του αισθηματικού δράματος εποχής. Έστω κι αν είναι λίγο πιο ‘λουστραρισμένο’ απ’ ότι θα ‘πρεπε.