Το όνομα του Χρήστου Ιακώβου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την άρση βαρών στη χώρα μας και η προσφορά του στην έκρηξη που παρουσίασε το άθλημα από το 1990-2005 θα παραμείνει ανεξίτηλη.

Ο κύριος «κάτσε κάτω από τη μπάρα», ο αθλητικός πατέρας του Πύρρου Δήμα, του Βαλέριου Λεωνίδη, του Κάχι Καχιασβίλι και πολλών ακόμα μορφών του αθλήματος, έχει αποσυρθεί εδώ και μερικά χρόνια από την ενεργό δράση, ωστόσο δεν παύει να ζει και να αναπνέει μέσα στα γυμναστήρια, μεταδίδοντας τις γνώσεις και την πείρα του σε νέους προπονητές και αθλητές.

Μετά από μία πολύ δύσκολη περίοδο για τον ίδιο εξαιτίας της γνωστής υπόθεσης ντόπινγκ τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου (2008) η οποία κατέστρεψε μια γενιά αθλητών κι εν μέσω της οικονομικής κρίσης που έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω την ελληνική άρση βαρών, ο 68χρονος σήμερα Χρήστος Ιακώβου δεν χάνει το κουράγιο του και προσπαθεί να «σηκώσει» και πάλι το άθλημα που σε τέσσερις συνεχόμενες Ολυμπιάδες (1992-2004) πρόσφερε στην Ελλάδα τα περισσότερα μετάλλια.

Με αφορμή την επίσκεψή του στο Ηράκλειο για το σεμινάριο που διοργάνωσε ο Πήγασος, ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός μίλησε στην «Π» για το παρόν και το μέλλον του αθλήματος στη χώρα μας και στην Κρήτη, για το ένδοξο παρελθόν φυσικά, για την προσωπική του περιπέτεια και τη δικαίωση που άργησε, για τη μάστιγα του ντόπινγκ και άλλα πολλά.

“Η Κρήτη πάντα μας έδινε πολλά ταλέντα, αρχικά τα Χανιά και αργότερα το Ηράκλειο. Για αρκετά χρόνια το 50% των εθνικών ομάδων στελεχωνόταν από Κρητικόπουλα. Δυστυχώς όμως από τη δεκαετία του ’90 και μετά αυτή η παραγωγή άρχισε να μειώνεται. Τα παιδιά δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τις δικές μας υψηλές απαιτήσεις, με την πολύ σκληρή προπόνηση και τις θυσίες που χρειαζόντουσαν. Ίσως το κλίμα του νησιού, ο τουρισμός και το εύκολο χρήμα έδωσε άλλες διεξόδους στη νεολαία. Έμειναν λίγοι αθλητές που απλά εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των σωματείων”.

Η άρση βαρών στην Ελλάδα περνάει «πέτρινα χρόνια» μετά την ...συνταξιοδότηση των τεράστιων αθλητών που μας έκαναν υπερήφανους. Ο Πύρρος Δήμας δεν κατάφερε από τη θέση του προέδρου της Ομοσπονδίας να την επαναφέρει σε ανοδική τροχιά και ο Χρήστος Ιακώβου απαντάει στο γιατί:

“Όταν δεν υπάρχουν χρήματα, υπάρχει γκρίνια και τίποτα δεν προχωρά. Ο αθλητισμός δεν είναι εξαίρεση. Από τα 2 εκατομμύρια ευρώ που έδινε στο άθλημα η Πολιτεία τις καλές εποχές, φθάσαμε στα 350.000 φέτος. “Η διαφορά είναι χαώδης και εξηγεί γιατί τα χέρια του Πύρρου και των συνεργατών του ήταν δεμένα. “Το 70% των πόρων της Ομοσπονδίας πήγαινε στην προετοιμασία των 5 Εθνικών ομάδων και το υπόλοιπο 30 στην ανάπτυξη. Τώρα δυστυχώς όλα κόπηκαν. Γυρίσαμε στη δεκαετία του 60 και του 70. Ο Πύρρος είχε τη γνώση και τη διάθεση να βοηθήσει το άθλημα αλλά δεν ήταν δυνατό μέσα στην κρίση. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι μέσω της Ολυμπιακής Επιτροπής να βρούμε προσωπικούς σπόνσορες σε μερικούς αθλητές για τα στοιχειώδη. Το πρόβλημα είναι ότι γκρεμίζουμε γρήγορα αλλά χρειαζόμαστε πάρα πολύ χρόνο και κόπο για να ξαναφτιάξουμε. Όλες οι δομές έχουν καταστραφεί. Από τα 80 σωματεία της χώρας πέσαμε στα 37 και από αυτά λιγότερα από 20 δουλεύουν σωστά. Μόνο λοιπόν εάν αυξηθεί και πάλι σε λογικά πλαίσια η χρηματοδότηση από το κράτος, θα γίνουν βήματα προς τα μπρος”.

Για το αν το σκάνδαλο του ντόπινγκ το 2008 επηρέασε τη μοίρα του αθλήματος στη χώρα μας, ο Χρήστος Ιακώβου είναι κατηγορηματικός :

“Το άθλημα είχε την πορεία του και δεν επηρεάστηκε καθόλου. Πέρα από μένα, αυτοί που την πλήρωσαν ήταν οι αθλητές της Εθνικής. Μια εξαιρετική φουρνιά (σ.σ. μεταξύ αυτών και ο Τάσος Τριανταφύλλου του ΟΦΗ) που έχασε την ευκαιρία να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες και αναγκάστηκε άδικα να φύγει από το άθλημα”.

Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Χρήστος Ιακώβου, οι συνεργάτες του και τα μέλη της Εθνικής ομάδας άκουσαν με ανακούφιση την αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι ουδείς είχε γνώση για τα σκευάσματα με τις παράνομες ουσίες που διοχετεύθηκαν στους αθλητές μας από την Κίνα. Το αίσιο τέλος της πολύκροτης αυτής υπόθεσης αποτέλεσε μια ετεροχρονισμένη δικαίωση για τον πρωτομάστορα των ελληνικών διακρίσεων :

“Πάντα είχα πίστη στην κρίση της δικαιοσύνης και ποτέ δεν έκρυψα ότι περίμενα την δικαίωση γιατί ήξερα τι ακριβώς είχε συμβεί. Το κακό είναι ότι η αθώωση άργησε έξι χρόνια και αυτό στοίχισε σε όλους μας. Αναμφίβολα η πιο καθοριστική στιγμή ήταν η κατάθεση της προέδρου του ΕΣΚΑΝ για τους 102 καθαρούς ελέγχους που είχε κάνει στην Εθνική. Θα ήμουν τρελός 20 μέρες πριν από τους Ολυμπιακούς να ντόπαρα εν γνώσει μου όλη την ομάδα. Δεν ξέρω ποιος ήθελε να μας κάνει ζημιά, δεν είμαι ντετέκτιβ. Σημασία έχει ότι αποδείξαμε πως δεν είχαμε καμία ευθύνη γι’ αυτήν την πολύ δυσάρεστη ιστορία. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν για ό,τι συνέβη, έμαθα όμως ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου φίλοι και ποιοι όχι. Είχα την συμπαράσταση των δικών μου ανθρώπων και όλοι μαζί το ξεπεράσαμε”.

Η άρση βαρών είναι ένα από τα πολλά αθλήματα παγκοσμίως που έχουν πληγεί από σκάνδαλα ντόπινγκ. Η καχυποψία πλέον του κόσμου είναι τεράστια. Υπάρχει τρόπος να περιοριστεί; Ο Χρήστος Ιακώβου έχει καταθέσει τις δικές του προτάσεις :

“Πρέπει να παραδειγματιστούμε από τους αρχαίους Έλληνες. Να συγκεντρώνονται όλοι οι αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων ένα μήνα πριν στο Ολυμπιακό Χωριό, να περνούν ελέγχους και η ΔΟΕ που έχει την ευθύνη, να αποφασίζει τι παίρνουν και τι όχι. Μόνο έτσι θα κοπάσουν οι ψίθυροι και θα προστατευθεί το αθλητικό προϊόν. Η βιομηχανία του ντόπινγκ αποφέρει τεράστια κέρδη και είναι χρέος όλων όσοι επιθυμούν έναν υγιή αθλητισμό να λάβουν μέτρα. Έχουν τους τρόπους. Για παράδειγμα, ας ορίσουν συγκεκριμένα κέντρα προετοιμασίας σε κάθε ήπειρο για όλα τα σπορ και θα δούμε τότε πόσο εύκολα θα σταματήσει αυτή η μάστιγα”.

Πολλοί αναρωτιούνται εάν θα βγει ποτέ νέος Ιακώβου και νέος Πύρρος στην ελληνική άρση βαρών :

“Χωρίς λεφτά δεν γίνεται τίποτα. Όλοι οι προπονητές που είναι τώρα στο χώρο, είναι παιδιά μου και ξέρουν άριστα το άθλημα. Ωστόσο δεν έχουν τη δυνατότητα να μαζέψουν πολλά παιδιά και να αναδείξουν ταλέντα. Μακάρι να αλλάξει η κατάσταση κι εγώ είμαι πρόθυμος να τους βοηθήσω στον προγραμματισμό και στον αγώνα που θα κάνουν. Δεν μπορώ να επιστρέψω στο άθλημα όπως παλιά αλλά θα ήθελα να συμβάλω στην αναγέννησή του”.

Αλήθεια, ποιο είναι το σύνθημα που σήμερα εκφράζει τον Χρήστο Ιακώβου μετά το αξέχαστο «κάτσε κάτω από τη μπάρα» που τόσες φορές ακούσαμε και ποιες είναι οι στιγμές που ξεχωρίζει στην προπονητική του πορεία;

«Νομίζω ότι είναι πάντα επίκαιρο το «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» της Πατουλίδου. Πρέπει να το λέμε στους Ευρωπαίους για να δείχνουμε τι αξίζουμε και ότι δεν λυγίζουμε. Είναι μια φράση που την είχε πει και ο Παύλος Σαλτσίδης το 1990, μετά το αργυρό στο Παγκόσμιο. Αυτή η επιτυχία ήταν που με κράτησε στην Ελλάδα γιατί ήμουν έτοιμος να γυρίσω στην Αμερική. Μαζί με το χρυσό του Πύρρου στη Βαρκελώνη είναι οι πιο δυνατές μου αναμνήσεις. Ήθελα πάντα να προσφέρω στη χώρα μου και είμαι ευτυχισμένος που ειδικά σε ολυμπιακό επίπεδο κάναμε τόσα πολλά. Ως αθλητής είχα πολλές διακρίσεις όμως το απωθημένο μου ήταν ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Ευτυχώς τα κατάφερα ως προπονητής και αυτό με γέμισε πραγματικά”.

Ο Χρήστος Ιακώβου είναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να συμβουλεύσει τα νέα παιδιά που θέλουν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην άρση βαρών αλλά και τους γονείς τους που συχνά τα αποτρέπουν:

“Όσο πιο μικρό ξεκινήσει ένα παιδί τόσο το καλύτερο. Αυτός ο μύθος ότι δεν θα πάρει ύψος που φοβίζει τους γονείς, έχει καταρριφθεί από επιστημονικές μελέτες. Με τη σωστή εκγύμναση και το στρες που βοηθάει, θα ψηλώσει περισσότερο παρά το να μην κάνει τίποτα. Έχουμε πολύ καλούς προπονητές, θαυμάσια γυμναστήρια και στο Ηράκλειο ακόμα, και πραγματικά θέλω να δω ξανά πολλά παιδιά να έρχονται κοντά μας”.