Zούμε άλλη μια φορά τις “Άγιες ημέρες των Παθών. Βλέπομε τον Ιησού μετά το Μυστικό Δείπνο να προχωρεί αποφασιστικά προς το μαρτύριο του Σταυρού. Γνωρίζει στις λεπτομέρειες το τι θα υποφέρει. Το μίσος των υποκριτών διωκτών είναι αβυσσαλέο. Ο μέχρι τότε ατιμωτικός σταυρικός θάνατος είναι μπροστά Του. Τα καρφιά ήδη τα νιώθει στην καρδιά Του. Σαν άνθρωπος, γιατί υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, στην συγκλονιστική προσευχή Του στον κήπο της Γεσθημανής θα πει στον πατέρα Του και Ουράνιο Πατέρα μας και Θεό μας, “παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο”, αλλά θα συμπληρώσει, “ας γίνει ως θέλεις Εσύ”. Προγνωρίζει την μεταστροφή του ευμετάβλητου λαού απ’ το ωσαννά στο σταυρωθήτω, αλλά και το φίλημα της προδοσίας του αυτόχειρα, αμετανόητου και φιλάργυρου μαθητή.

Οι τυφλωμένοι αρχιερείς και λοιποί γραμματείς και φαρισαίοι, αν και βίωσαν τα θαυμαστά Του έργα, έμαθαν για την θεία διδαχή Του και την αναμάρτητη ζωή Του, είχαν προαποφασίσει την καταδίκη Του. Η αλαζονεία της εξουσίας, η φιλοχρητία, ο δαιμονικός φανατισμός, που μετατρέπει σε τυφλά όργανα δήθεν αυθεντικούς εκπροσώπους του θείου θελήματος, θέριευαν το μίσος κατά του Χριστού.

Ο Πιλάτος, αν και βεβαιώθηκε για την αθωώτητά Του, θα πλύνει τα χέρια του. Η ειδοποίηση της αγιασμένης συζύγου του θα αγνοηθεί. Η προσκόλληση στην εξουσία και το χρήμα εύκολα διαφθείρουν. Μόνον πολύ λίγοι μένουν αξεπέραστα πρότυπα.

Ο Ιησούς με το ακάνθινο στεφάνι σηκώνοντας το Σταυρό οδηγείται στον Γολγοθά. Σταυρώνεται με τους ληστές. Ο ένας σώζεται με το “μνήσθητί μου Κύριε”. Ο Χριστός πάσχων, διψά και συγχωρεί τους σταυρωτές Του. Έτσι θα κάνουν στο εξής όλοι οι Χριστιανοί μάρτυρες, θα θυσιάζονται και θα συγχωρούν τους θύτες τους. Καμμιά σχέση με τους τζιχαντιστές, μάρτυρες του Ισλάμ. Σωστά θα γράψει ο φωτισμένος σοφός, γέροντας, μακαριστός Επιφάνιος στις “Υποθήκες ζωής”, ουδέν εγγύτερο του Χριστού του αίματος των Μαρτύρων. Εσταυρωμένος ο Χριστός θα αναθέσει τη φροντίδα της Μεγάλης Μάνας Του και Μάνας όλων μας, της Παναγίας μας, στον αγαπημένο του μαθητή Ιωάννη.

Θα πει το “τετέλεσται” δηλαδή ολοκληρώθηκε το έργο μου και θα εκπνεύσει... Βέβαια είχε προϊδεάσει τους μαθητές Του ότι τον Σταυρό και την Ταφή θα διαδεχθεί η χαρά της Ανάστασης με την πρόρρησή Του “την τρίτη ημέρα εγείρομαι”.

Το Μέγα Θαύμα της Ανάστασης βεβαιώνεται από πάμπολλες μαρτυρίες της Αγίας Γραφής, αλλά και απ’την διαχρονικότητα του Λόγου Του, την βελτίωση και συνδιαμόρφωση του ανθρωπίνου πολιτισμού μαζί με την αρχαιοελληνική σοφία (Willy Brand, απονομή Nobel Ειρήνης), την πίστη δισεκατομμυρίων ανθρώπων, την αντοχή της Εκκλησίας Του, παρ’ όλες τις διώξεις, τα αθεϊστικά κηρύγματα, τα απάνθρωπα καθεστώτα, με την εκ δεξιών ή εξ αριστερών πλάνη, την ανακούφιση και ελπίδα των αδύναμων και φτωχών και τελικά τη ριζική μεταστροφή και σωτηρία όλων όσων τον πιστέψουν και τον αγαπήσουν. Σ’ Αυτόν ελπίζομε, για τη σωτηρία της καθημαγμένης Πατρίδας. Είναι, λοιπόν ηττημένος ο Χριστός; Ασφαλώς όχι, είναι ο Μεγάλος Νικητής!

Χριστέ μου, βλέποντάς Σε στο Σταυρό

χλωμό, ταπεινωμένο και δαρμένο,

Σε νιώθω αληθινό Θεό,

Μεγάλο Νικητή κι αγαπημένο...

Ι.Ν.Π.