Ερώτηση: Την περίοδο που φοιτούσατε στο Πανεπιστήμιο εργαζόσασταν κανονικά στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Βενιζέλειου Νοσοκομείου, προετοιμάζατε τα παιδιά σας για το σχολείο και ανταποκρινόσασταν στις υποχρεώσεις της καθημερινότητάς σας. Το πρόγραμμα αυτό μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο ειδικά για τόσο μεγάλο διάστημα. Εσείς πώς το αντέξατε;

Απάντηση: “Σίγουρα είναι ένα πρόγραμμα που λίγοι μπορεί να το αντέξουν. Αλλά όταν έχεις θέληση και σταθερό προγραμματισμό μπορείς να τα φέρεις εις πέρας. Τα πιστεύω πολλά, η θέληση μεγαλύτερη και φυσικά σε όλα αυτά η συμπαράσταση και η στήριξη από όλα τα μέλη της οικογένειάς μου. Τον σύζυγό μου, τα παιδιά μου, την μητέρα μου, τα πεθερικά μου, τα αδέλφια μας... Όλοι ήταν εκεί μαζί μου… Με τις αγωνίες και τους κινδύνους που αντιμετώπισα και από την εξαντλητική διαδρομή του Ηρακλείου-Ρεθύμνου σε καθημερινή βάση. Όσο για τις αμέτρητες ώρες διαβάσματος, την πληθώρα των εργασιών, την προετοιμασία μου για το σχολείο στο Ρέθυμνο σε συνάρτηση με την εργασία μου και την προετοιμασία των δικών μου παιδιών για το σχολείο, την καθημερινότητα του σπιτιού και της οικογένειας άντλησα δύναμη από αυτά τα πρόσωπα που με αγκάλιασαν με όλο τους το είναι. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς…”

Ερώτηση: Θα ήθελα να μου περιγράψετε πως οργανώνατε το πρόγραμμα και πώς κατανέματε το χρόνο σας για όλη αυτή την περίοδο που φοιτούσατε στο Πανεπιστήμιο.

Απάντηση: “Η οργάνωση του χρόνου ήταν το μεγάλο ζητούμενο για μένα, ένα κομμάτι που με ταλαιπωρούσε καθημερινά, γιατί το χρονικό διάστημα ήταν μεγάλο και επιφορτισμένο με πολλές υποχρεώσεις. Κάτω από ψυχραιμία και μεθοδικό πρόγραμμα τόσο στην προσωπική μου ζωή άλλα και στην επαγγελματική κατάφερα να επιτύχω το στόχο μου. Θα θυμηθώ απλά ότι σηκωνόμουν ξημερώματα και διάβαζα, ετοιμαζόμουν για τη δουλειά και έφευγα για Ρέθυμνο ή το αντίστροφο δηλαδή έφευγα για Ρέθυμνο και μετά πήγαινα για δουλειά στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού. Όταν επέστρεφα το βράδυ πλέον στο σπίτι… εκεί με περίμεναν τρεις ζεστές αγκαλιές (των παιδιών και του συζύγου μου), μου έδιναν δύναμη να συνεχίσω το πρόγραμμα. Δηλαδή να διαβάσω τα παιδιά, να ασχοληθώ με τα του σπιτιού, να κάνω την προετοιμασία για την επόμενη ημέρα, να ασχοληθώ με τα μαθήματα και τις εργασίες του Πανεπιστημίου. Οι ώρες του ύπνου λίγες που περνούσαν νερό, αφού το ρολόι ρυθμιζόταν να ξυπνήσω πάλι στις 05.00 π.μ. Δύσκολα… πολύ δύσκολα… Αλλά δεν απογοητευόμουν. Θυμάμαι πάντα τα λόγια του συζύγου μου «Αννούλα μου είμαι εδώ, θα βοηθήσω σε ό,τι χρειαστείς… μόνο μην στενοχωριέσαι». Οι δυσκολίες ήταν ακόμα μεγαλύτερες γιατί ούτε συγγράμματα, βιβλία διακαιούμουν από το Πανεπιστήμιο, καθώς είχα τελειώσει και άλλο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν πτοήθηκα, αγόραζα συγγράμματα, έβγαζα ολόκληρα βιβλία φωτοτυπίες, δανειζόμουν από άλλους φοιτητές και βιβλιοθήκες. Στις εξεταστικές με τις αμέτρητες ώρες διαβάσματος βοηθούσαν όλοι στη οικογένεια και τα δύο μικρά μου παιδιά, λες και είχαν «δοθεί» όλοι για την επίτευξη της δικής μου προσπάθειας”.

Ερώτηση: Φαντάζομαι ότι στη δύσκολη διαδρομή της φοίτησης σας θα υπήρξαν και σκαμπανεβάσματα και φάσεις που θα θέλατε να τα παρατήσετε.. Τι ήταν αυτό που σας κράτησε;

Απάντηση: “Σίγουρα όλη η διάρκεια των σπουδών μου ήταν μία δύσκολη περίοδος. Πολλές φορές είπα «μακάρι να μην είχα εισαχθεί…», όμως μετά από λίγο το μετάνιωνα και συνέχιζα με μεγαλύτερη θέληση και πείσμα.

Σε αυτό το «δύσκολο ταξίδι» με κράτησε η αισιόδοξη πλευρά του χαρακτήρα μου και φυσικά η επιμονή μου για την επίτευξη του στόχου μου. Αρωγοί σε όλη αυτή την πορεία πάντα οι δικοί μου άνθρωποι.

Φυσικά και όλοι οι καθηγητές μου από το Πανεπιστήμιο που με ενθάρρυναν και ιδιαίτερα η καθηγήτρια Πανεπιστημίου στον τομέα της Γλωσσολογίας κ.Μαρίνα Τζακώστα που με ανατροφοδότησε πολλές φορές με δύναμη και αισιοδοξία. Δεν ξεχνώ τα λόγια της: “Δεν θέλω να με απογοητεύσεις. Θα συνεχίσεις και περαιτέρω για την επίτευξη και άλλων στόχων”. Επίσης εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς την προϊσταμένη της Μονάδας Τεχνητού Νεφρού, του τμήματος στο οποίο εργάζομαι καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που με αμέριστο ενδιαφέρον και ψυχολογική υποστήριξη μου συμπαραστάθηκαν. Με παρότρυναν και μου έλεγαν «θα τα καταφέρεις…» Βέβαια θα αποτελούσε παράλειψη αν δεν απευθύνω ένα ευχαριστώ και σε όλους τους αιμοκαθαιρόμενους της Μονάδος Τεχνητού Νεφρού του Βενιζέλειου Νοσοκομείου που με καλωσόριζαν καθημερινά στο χώρο εργασίας μου, με επιβράβευαν χωρίς φυσικά να ξέρουν το μεγάλο ζόρι που περνούσα… Ήμουν εκεί για να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε καθημερινή βάση και με κυλιόμενο ωράριο. Αντλούσα δύναμη και συνέχιζα”.