Του Κ. Παπουτσάκη

-Πώς γυρίσανε τα πράματα, ο ένας να γλεντά και να γελά με τη φτώχεια του και ο άλλος να κλαίγεται με τα πλούτη του! Ιδού η απόδειξη...

-Ήντα χαμπάρια κουμπάρε Κλαψογιάννη, πως πάνε οι επιχειρήσεις σου, τα πλούτη σου;

-Άστα μπρε κουμπάρε Κωνσταντή, δεν είναι ζωή αυτή. αυτή είναι μια σκέτη κόλαση!

-Ε, τώρα που γνώρισες τι είναι η κόλαση, κάνε το σταυρό σου να πας στον... παράδεισο όταν θα....

-Μεγάλες σκουτούρες μας επλακώσανε κουμπάρε μου, μεγάλα βάσανα. Μεγάλες στενοχώριες!

-Να προσέχεις κουμπάρε, να μη μάθεις να στενοχωράσε, γιατί συνηθίζεις και μετά είναι δύσκολο να το... κόψεις!

-Έχασα τον ύπνο μου, την ηρεμία μου, την όρεξή μου, το κέφι μου, τις χαρές της ζωής και ήρθανε όλα τα ανάποδα! Αϋπνίες, ανησυχίες, φόβους, καρδιοχτύπια, ανασφάλειες, ψυχοπλακώματα!... Κάθε φόρος κι ένας φόβος, κάθε λογαριασμός και μια μαχαιριά στην καρδιά, μα οι συνεχόμενες μαχαιριές, κόβουνε σιγά - σιγά της καρδιάς τις... αορτές!

-Και ύστερα... πάπα τα πλούτη κι οι γιορτές!

-Ξέρεις τι είναι κουμπάρε να κρατάς με τα δόντια την επιχείρησή σου, μη βάλεις κι εσύ λουκέτο, όπως τόσοι άλλοι και να μείνεις στο δρόμο εσύ και τα παιδιά σου και η... πεθερά σου;;!

-Σε καταλαβαίνω κουμπάρε Κλαψογιάννη, κι εγώ να 'μουνε το ίδιο θα 'λεγα. Σε λυπάμαι. Κουράγια κάνε... άτυχε κι εσύ! Ευτυχώς που είμαι τυχερός εγώ, που έτυχε να 'μαι φτωχός!...

-Σε ζηλεύω κουμπάρε μου που είσαι φτωχός.

-Να και μια φορά που ζηλεύουνε οι πλούσιοι τους φτωχούς!... Κατά τα λεγόμενα τώρα του κουμπάρου μου, αλλά και γενικώς, εγώ θα πρέπει να είμαι ευτυχής. Αν το 'λεγα αυτό άλλες εποχές θα με περνούσανε για τρελό. Τώρα όμως το λες και είσαι και λογικός... Και ούτε ντρέπεσαι που το λες διότι αντιλαμβάνεσαι ότι οι άλλοι ζούνε χειρότερα και ότι δε σε κατηγορούνε και δε σε λυπούνται. Πόσο μάλλον που σε ζηλεύουνε κιόλας!..

Για να είσαι όμως ευτυχής, έστω να μην είσαι δυστυχής, με τα ολίγα, δηλαδή με τις 8 χιλιάδες ευρώ το χρόνο, θα πρέπει να είσαι ολιγαρκής, να έχεις συνηθίσει στις στερήσεις και να μη ζηλεύεις τους άλλους Θ α πρέπει να ξέρεις να ζεις, να βάλεις το ευ στη ζωή σου. Να μην είσαι μίζερος, γκρινιάρης. αχάριστος, άπληστος, κακομοίρης. Να αγαπάς τις ανθρώπινες αξίες, τις ηθικές, τις πνευματικές, τους καλούς χαρακτήρες και να μην είναι το μυαλουδάκι σου μόνο στα υλικά αγαθά. Να είσαι παντός καιρού, να προσαρμόζεσαι σε όλες τις συνθήκες, με ευλυγισία και καλή καρδιά.

Θα μου πείτε με τις 8 χιλιάδες; Ναι με 8 αλλά θα τρώγω ψωμί κι ελιά και ένα κρασί και θα είμαι ήρεμος, γαλήνιος και θα κοιμάμαι με όνειρα γλυκά. Θα ακούω για φόρους, για ΕΝΦΙΑ, για κόκκινα δάνεια για πληστειριασμούς κι ένα σωρό άλλα... ψυχοπλακώματα και τρομοβρικολακίστικα και θα τα συγκρίνω με τη φτώχεια που μου παρέχει την ψυχοσωματική μου ισορροπία, τη φτωχική μου γαλήνη, τον πλούσιο και καλοονειρεμένο ύπνο μου και θα είμαι ευχαριστημένος.

Η φτώχεια θέλει λένε καλοπέραση. Άρα εγώ είμαι αντίθετος με τους άλλους, που δεν έχω τα προβλήματα τους, τους εφιάλτες τους και τους βρυκόλακες στον ύπνο τους, δεν θα μου λείπει το κέφι και η όρεξη, για να ζήσω τη φτώχεια με...καλοπέραση!

Δεν έχω τίποτα δε φοβάμαι τίποτε, είμαι ελεύθερος!...

Ήρθε καιρός ο φτωχός, ήσυχος να... κοιμάται, γιατί τίποτα δε φοβάται. Ήρθε καιρός να ζηλεύουνε οι έχοντες τους μη έχοντες!