Μοιράστηκαν μαζί μας τις αναμνήσεις τους, τις φοβίες τους, τα όνειρα τους αλλά και την ευγνωμοσύνη τους για τους Έλληνες. Είναι οικογένειες προσφύγων από την Συρία, οι οποίες «ξεριζώθηκαν» λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στην πατρίδα τους και σήμερα ζουν στο Ηράκλειο.

Μας άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού τους αλλά κυρίως τις καρδιές τους. Για κάποιους δεν υπάρχει γυρισμός, άλλοι πάλι ελπίζουν ότι κάποια μέρα θα επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη, στη γη όπου γεννήθηκαν, έπαιξαν ως παιδιά και σπούδασαν. Προσπαθούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Στην αρχή δυσκολεύονται πολύ. Τους τρομάζουν ακόμα και οι ήχοι των αεροπλάνων. Πενθούν για τους ανθρώπους που έχασαν, αγωνιούν για όσους έχουν μείνει πίσω.

Στην Κρήτη αισθάνονται ασφαλείς και δεν κρύβουν την συγκίνηση τους για τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη των Ελλήνων. Στην άλλη πλευρά της Ελλάδας πρόσφυγες και μετανάστες απελπισμένοι και εγκλωβισμένοι στο λασπότοπο της Ειδομένης, αποφάσισαν χθες να φύγουν με τα πόδια για το ταξίδι στο βορά. Πιασμένοι από σχοινιά πέρασαν από χειμάρους με κίνδυνο τη ζωή τους και όσοι κατάφεραν να μπουν στο έδαφος των Σκοπίων συνελήφθησαν.