Του Κ. Κωνσταντίνου *

Άτακτα παρκαρισμένες και πανταχού παρούσες, σαν μέσα σε παράλληλα σύμπαντα ζουν στο μυαλό του πολίτη - ληγμένες, φρέσκες και απειλητικές - λέξεις και εκφράσεις της ξανά και ξανά επαναλαμβανόμενης προεκλογικής μας καπατσοσύνης:

ανήκομεν στη Δύσιν, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, δεν θέλω ου, ανφέαρ, απέραντο φρενοκομείο, σεμνά και ταπεινά, μηδενική ανοχή, αλλαγή, έξω πάμε καλά, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, προχωράμε μπροστά, μικρομεσαίοι, απεργία, φορολογική κλίμακα, εμπρός στο δρόμο, κάτω τα χέρια, έξω οι βάσεις του θανάτου, χρονοντούλαπο της ιστορίας, πέντε νταβατζήδες, λεφτά υπάρχουν, μαζί τα φάγαμε, ο ιστορικός του μέλλοντος, Τσοβόλα δώστα όλα, ευχαριστώ τους Αμερικάνους, λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, αυτοδυναμία, καταθέσεις, τράπεζες, κεφάλαιο, ευρώ, δραχμή, δάνειο, ανθρωπιστική κρίση, η ελπίδα έρχεται, θα σκίσουμε τα μνημόνια, πρόωρες συντάξεις, μίζες, έχουμε σχέδιο, μέιλ Χαρδούβελη, λίστα Λαγκάρντ, σκάνδαλα, το μαχαίρι στο κόκκαλο, επιτόκια, αγορές, κερδοσκοπία, EFSF, ESM, capital control, ομόλογα, ATM, τρόικα, γερμανοτσολιάδες, αξιοκρατία, αξιολόγηση, καταλήψεις, κενά στα σχολεία, χαράτσι, σκληρό ροκ, γερά νεύρα, ανοιχτοί λογαριασμοί, μνημόνιο, εκβιαστικά διλήμματα, ο λαός απαιτεί, το μαχαίρι στο κόκκαλο, καινοτόμες δράσεις, εκσυγχρονισμός, μεταρρυθμίσεις, λαϊκισμός, δυστυχώς επτωχεύσαμεν…

Προσπάθησα να τις συνδυάσω σε ένα ενιαίο κείμενο, βάζοντάς τις σε τάξη. Ο διαχρονικός συνειρμός έκανε το εγχείρημα εύκολο. Ύστερα ακολούθησε και δεύτερο και τρίτο και άλλο και άλλο κείμενο… Ο μπαξές προσφέρει συνδυασμούς και ερμηνείες κατά βούλησιν. Τα πάντα αλλάζουν χωρίς να αλλάζει τίποτα. Κατέληξα στην ανακούφιση που προσφέρουν οι στίχοι - ίσως επειδή δεν χωράνε σε καμία κάλπη:

Στεγνοί στο ηλιοβασίλεμα – άκουσε μάνα

στις παραστράτες ενός

βουρκιασμένου αντίλαλου

σε γυροφέρνουν στη κόψη

του ανεμόπτερου

με τη σκοτεινή πείνα της πένας

γελώντας μεταξύ τρίχας

και τριχιάς

αγεληδόν δειλοί

καθόλα δημοκρατικοί

λογάδες.



Μα εσύ καρφωμένη

στη μπούκα του όχλου

συνθλίβεις τις λέξεις

- άκου με μάνα -

όταν ένας πόντος ατρύγετος,

παρατημένος του Ομήρου

καθρέφτης,

το θαλασσένιο σου βλέμμα

ξεχειλίζει

προφταίνοντας να πνίξει

κατάσαρκα την κάθε παλάμη.

* Ο Κώστας Ν. Κωνσταντίνου είναι καθηγητής φιλόλογος στο 3ο Γενικό Λύκειο, πρώην διευθυντής του 5ου Γενικού Λυκείου

http://kostaskonstantinou.com/

kkekostas@gmail.com