Η φυλή του Σόιμπλε έχει εξαφανιστεί μαζί και τα φιρμάνια, που απαγόρευαν κάθε είδους συγκεντρώσεις με εξαίρεση εκείνης στην εκδημία του Κ. Παλαμά.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονος στο Πανάνειο Νοσοκομείο πανηγυρίζει. Κόσμος πολύς κάθε ηλικίας μαζεύεται στο πρωτοπανήγυρο. Εμάς, τα παιδιά, μας τοποθέτησαν στη σκάλα, που οδηγεί στο εσωτερικό χώρο του Νοσοκομείου, όπου ασθενείς και προσωπικό παρακολουθούσαν με κατάνυξη την Θεία Λειτουργία. Όπως και όλοι οι παρευρισκόμενοι στον προαύλιο χώρο.

Τα σκαλοπάτια ήταν για μάς φιλόξενα καθίσματα.

Ένα αγοράκι ήταν ανήσυχο. Ψηλαφούσε συνεχώς τα σιδερένια κάγκελα της σκάλας και το σκαλοπάτι που καθόταν. Τα μάτια του ήταν ολόλευκα χωρίς να διακρίνεται η κόρη. Ξαφνικά σηκώθηκε και άρχισε να φωνάζει: Έ μα θωρώ (Ε μαμά βλέπω). Και συνέχισε να δείχνει με το χέρι του και να ονομάζει ό, τι έβλεπε, κεριά, εικονοστάσι, καμπαναριό... Το μετέφεραν στο Ιερό. Αμέσως άρχισαν χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες. Ειδοποιήθηκε ο Μητροπολιτικός Ναός. Με τις γλυκόλαλες χειροκίνητες Καμπάνες του Αγίου Μηνά ειδοποιήθηκαν όλοι οι Ναοί. Όλο το Ηράκλειο διαλαλούσε το θαύμα του εκ γενετής τυφλού παιδιού με τις συνεχείς κωδωνοκρουσίες όλων των Ναών.

Ιούλιος 2015. Πέρασαν χρόνια... Τα παιδιά της σκάλας είμαστε σήμερα οι γέροντες επιζώντες. Όλοι, Ιερείς και πανηγυριώτες έχουν φύγει. Και πού να πω τώρα εγώ το θαύμα, που έζησα στην πόλη μας;

Η μόνη λύση είναι «Η ΠΑΤΡΙΣ». Αυτή ζει και ας μην ήταν στη σκάλα. Αυτή μας μεγάλωσε.

Βρέθηκα σε μια πτήση προς Ηράκλειο για ολιγοήμερη παραμονή. Κάποιος συνεπιβάτης με χαιρέτισε ευγενικά, τον ανεγνώρισα. Ήταν ο Παλλήκαρης Ιωάννης. Δεν έχασα την ευκαιρία να του αναφέρω το σοβαρό πρόβλημα της όρασής μου. Εκείνος με την χαρακτηριστική του ευγένεια μου λέει σε χαμηλό τόνο φωνής. Ελάτε αύριο Τρίτη στο ΒΕΜΜΟ να σας δω. Παρά την συνήθη αμέλεια στα θέματα υγείας μου πήγα. Κόσμος πολύς περίμενε. Φοιτητές, ασθενείς, νοσηλευτές. Ένα πολύβοο μελίσσι ο μεγάλος διάδρομος. Ξαφνικά απλώνεται απόλυτος σιγή. Ήρθε, ήρθε, ακούγεται ψιθυριστά.

Με πόσο δέος και σεβασμό τον περιτριγύρισαν οι φοιτητές, το προσωπικό ,οι ασθενείς! Με νεύμα και ψιθυριστά καλούσαν μέσα τον κάθε ασθενή.

Ήρθε η σειρά μου. Οι ειδικευόμενοι ήταν σε παράταξη, έτοιμοι να ρουφήξουν τα σοφά λόγια του μοναδικού δασκάλου. Με τοποθέτησαν στο εξεταστήριο. Με μια μοναδική ορθοφωνία παρουσίασε στους μελλοντικούς συναδέλφους του το σοβαρό πρόβλημά μου. Με την σιγουριά που τον διακρίνει αποφαίνεται: Επείγει επέμβαση και στους δύο οφθαλμούς.

Διστακτικά και με δέος ψέλλισα, θα μπορέσετε να κάνετε εσείς την επέμβαση;

Σοβαρός, απήντησε: Αφού το θέλετε, ΝΑΙ.

Το χειρουργείο έγινε. Έζησα όλη την άγια προσπάθειά του στο δύσκολο

περιστατικό. Η αναπνοή του άλλαζε και αυτό τα έλεγε όλα. Πόσο κουράστηκε!

Με πήγαν στο κρεβάτι με τα μάτια κλειστά. Μετά από οκτώ μέρες πήγα πάλι στο ΒΕΜΜΟ. Τώρα γνωρίζω ότι το πολύβουο ανθρωπομάζωμα περιμένει τον ΚΑΘΗΓΗΤΗ. Απλώνεται σιωπή. Περνάμε στον ειδικό χώρο. Τώρα έπρεπε αυτά τα μαγικά χέρια να αφαιρέσουν τα ράμματα: ΜΕ ΤΕΧΝΙΚΗ που δεν περιγράφεται. Αφαιρεί και επιδεικνύει την κάθε κίνηση στους διδασκομένους.

Πάντα με την ανάσα της ευθύνης, την σιγουριά της γνώσεως και την γλυκύτητα της έκφρασης προχωρεί. Διαπιστώνει ότι η οπτική οξύτητα υπολείπεται στον ένα οφθαλμό. Κάποιο ράμμα παρουσιάζει πρόβλημα στην αφαίρεσή του. Με επανατοποθετούν στο ειδικό κάθισμα και εκεί τα δίνει όλα. Σιωπηλοί τον παρακολουθούν οι διδασκόμενοι. «Φωτογραφίζουν με τα μάτια τους κάθε του κίνηση». Καταγράφουν στο μυαλό τους ό, τι λέει εξηγώντας κάθε ενέργεια. Νοιώθω το θαύμα της μετάδοσης των γνώσεων και συγκλονίζομαι. Είμαι μάρτυς αυτού του μεγαλείου.

Η ώρα περνάει, συνεχίζει ο αγώνας και η αγωνία του για τη λύση του προβλήματος.

Εντείνεται η αναπνοή του, ο ιδρώτας «ωσεί θρόμβοι» στο πρόσωπό του.

Τότε σιγοψιθυρίζω. Δεν πειράζει, καλά είμαι, βλέπω αρκετά.

Εκείνος δεν απαντά. Προσεύχεται. Είναι πιστός άνθρωπος. Προσπαθεί ώσπου πετιέται το χέρι του πέρα από τον οφθαλμό κρατώντας στο ειδικό εργαλείο το δύσκολο ράμμα και επιδεικνύοντάς το αναφωνεί: Όχι που θα του πέρναγε και δείχνει το αποτέλεσμα της επίπονης προσπάθειάς του.

Το θαύμα έγινε. Οι καμπάνες δεν κτύπησαν, διότι τώρα με το ΒΕΜΜΟ θα ήταν και αρκετά ενοχλητικό. Όταν όλα τέλειωσαν, πήγα να τον ρωτήσω τι του οφείλω. Μου απαγόρευσε και να το σκέπτομαι.

Ο Θεός και οι Άγιοι άφησαν στο Ηράκλειο τα θαύματα στον Παλλήκαρη και στους συνεργάτες του.

Σήμερα η οπτική μου οξύτητα είναι 10/10.

Οδηγώ και... προσεύχομαι για σένα δοξάζοντας το Θεό.

Πόπη Γοντικάκη-Κωστάκη