Του π. Ηλία Βολονάκη

Ο από πολλού αναμενόμενος Σωτήρας ήλθε, αλλά με εντελώς απρόσμενο τρόπο.
Με άκρα πτωχεία και διωκόμενος από τις πρώτες μέρες.
Ο Αληθινός φανερώθηκε, αλλά οι άνθρωποι δεν τον αναγνώρισαν.
“Μέσα στον κόσμο ήταν, κι ο κόσμος δι’ αυτού δημιουργήθηκε, μα δεν τον αναγνώρισε ο κόσμος. (Ιωαν. α’ 10).
Ο Χριστός από την πρώτη στιγμή της Γεννήσεώς Του γνώρισε τον πόνο, την ανθρώπινη ταλαιπωρία, την αφιλόξενη διαγωγή των ανθρώπων, την θηριωδία της εξουσίας, την τραγικότητα της προσφυγιάς.
Ο Χριστός ήλθε στη γη ως ξένος πέθανε και ενταφιάσθηκε ως ξένος, αλλά μας γέμισε με ευλογίες, αφού έγινε ο δικός μας άνθρωπος, ο Κύριός μας και ο Θεός μας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα ομολογήσει: “Ο Θεός που δίδει σε όλους τον πλούτο Του γίνεται πτωχός, λαμβάνοντας τη δική μας σάρκα, ώστε εγώ να γίνω πλούσιος με τη θετότητά Του”.
Στον απομακρυσμένο από τον Θεό άνθρωπο, το θείο θέλημα εμπνέει φόβο, φοβάται μήπως το θέλημα του Θεού δεν συμπίπτει με τις μύχιες επιθυμίες του.
Η προσωπική εμπειρία των Αγίων είναι ότι ο άνθρωπος χωρίς Χριστόν εκπίπτει εις την παρά-φύσιν κατάσταση.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί “Νους αποστάς του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης”.
Αντιθέτως, όπως μας διδάσκει ο Ιερός Χρυσόστομος, ο πνευματικός άνθρωπος εκτός από την φύση των παρόντων πραγμάτων γνωρίζει επιπλέον και την αξία των μελλόντων και τι θα γίνει εν τέλει ο κόσμος.
Τα Χριστούγεννα είναι εορτή θαυμαστή και δια το μεγαλείο της και διά το μυστήριο της και δια το νόημα της. Κατά τον Ιερό Χρυσόστομο είναι: “Η Μητρόπολη των εορτών”.
“Ο Λόγος Σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού. (Ιωαν. α’ 14).
Ο Υιός και Λόγος του Θεού με την ευδοκία του Πατρός και την συνεργασία του Αγίου Πνεύματος ενηνθρώπησε, προσέλαβε τη δική μας ανθρώπινη φύση.
Ο Θεός ένσαρκος παρουσιάζεται στη γη και ο άνθρωπος ανεβαίνει στον ουρανό.
Ο μέγας Αθανάσιος θα μας πει ό τι ο Θ εός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. “Άνθρωπος γίνεται ο Θεός, ίνα τον ανθρώπον Θεόν απεργάσηται”.
Η προαιώνια καταδίκη του Αδάμ λύνεται και ο άνθρωπος απελευθερωμένος από τις αλυσίδες της αμαρτίας μπορεί να διαβεί το κατώφλι του παραδείσου. Αρκεί συνειδητά να το επιδιώξει.
Με την ενσάρκωση του Λόγου του Θεού αρχίζει το έργο της αναδημιουργίας της κτίσεως. Ο άνθρωπος αποκτά τη θεία αιωνιότητα και τη δόξα του Θεού και γίνεται “ομόθεος”. “Όμοιοι αυτώ εσόμεθα” (Α’ Ιωαν. γ’ 2).
Η είσοδος του Θεού στην Ιστορία της ανθρωπότητος ανοίγει τη θύρα προς τα έσχατα της Βασιλείας του Θεού, όλης της ανθρωπότητος.
Η κίνηση αυτή της θείας αγάπης προς τον άνθρωπο απαιτεί και μια ανάλογη ανταπόκριση του ανθρώπου για τη σωτήρια συνάντηση μ’ Εκείνον.
Η ενσάρκωση είναι το “κλειδί” της ερμηνείας του κόσμου, αυτής της νέας υπάρξεως κοντά στο Θεό.
Ακόμη η ενσάρκωση δείχνει φανερά τη συγγένεια ανάμεσα σ’ Εκείνον και σε μας. Αν Αυτός μπορούσε να ομοιωθεί με μας σε όλα, εκτός της αμαρτίας, αυτό σημαίνει ότι κι εμείς με την ενέργεια Του μέσα μας, θα μπορέσουμε σε όλα να ομοιωθούμε με Αυτόν.
Ο παραδιδόμενος στο ρεύμα του θελήματος του Θεού άνθρωπος μετέχει από τούτη τη ζωή της αιωνιότητας.
Μας χρειάζεται ελπίδα. Και ελπίδα είναι ο Χριστός.
Αρκεί να εμπιστευθείς τον Χριστό και τους Αγίους. Αρκεί να οδεύεις μέσα στο πνεύμα και τη λειτουργική ζωή, της εκκλησίας. Αρκεί να ξαναβρεις τις αξίες, που ο κόσμος απορρίπτει. Αρκεί να επιλέξεις την “κένωση” το άδειασμα από τα μικρότερα ή μεγαλύτερα πάθη και να απολαύσεις την πληρότητα που δίνει η σχέση μ’ Εκείνον που σε σώζει προσωπικά. Θα τον συναντήσεις στο μυστήριο της Θείας ρυχαριστίας που ο ίδιος ίδρυσε και παρέδωσε.
Ακόμη θα τον συναντήσεις στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου.
Απαράβατος όρος για τη σωτηρία μας είναι να μην παύσουμε να συναισθανόμαστε την ανεπάρκεια μας, ακόμη και στις καλύτερες εκδηλώσεις μας.
“Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”.
Αυτή είναι η προτροπή του Γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ.
Όποιος πτωχεύει με την ταπείνωση, με την προσπάθεια να καθαρίσει την καρδιά του και να δείχνει αγάπη προς τους άλλους, αυτός πλουτίζει από τον πλούτο της θείας ζωής. Τότε “ο Χριστός συλλαμβάνεται μέσα μας με την πίστη και σαρκώνεται με τις αρετές” (Άγιος Μάξιμος).
Η συγγένεια του Θεού με τον άνθρωπο βρήκε την κορύφωσή της στο πρόσωπο της Παναγίας Μητέρας Του. Η Παναγία είναι φορέας του μυστηρίου που άλλαξε την μεταπτωτική σκηνή του κόσμου.
Η Παναγία, ως πρότυπο της γυναίκας έχει να δώσει πρώτα απ’ όλα την τόλμη και την ελευθερία της σ’ όλες τις ενέργειες του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Ως γυναίκα και μητέρα βρίσκεται πιο κοντά στον άνθρωπο, ως άνθρωπος γνωρίζει τα ανθρώπινα πάθη, και λάθη και ως Αγία έχει την μοναδική δυνατότητα προσέγγισης του Θεού. Η Παναγία είναι το πλήρωμα του χρόνου (Γαλ. δ, 4).
Η Παναγία εκίνησε την αγάπη του Θεού στο ανθρώπινο γένος, ελκύοντας με το κάλλος της (πνευματικό-σωματικό) και εισάγουσα “τον Πρωτότοκον εις την Οικουμένην” (Εβρ. α’ 6).
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός θα αναφωνήσει:
“Το πάντων καινόν καινότατον, το μόνον καινόν υπό τον ήλιον μυστήριον”.
Ο Δημιουργός και κτίστης γίνεται δημιούργημα και κτίσμα.
Ο Αόρατος Θεός οράται και ο αναφαης ψηλαφάται.
Ο ασώματος Θεός λαμβάνει σώμα. Ο άναρχος αρχίζει επί γης τη θεανθρώπινη ύπαρξη του από αγάπη και μόνο για μας.
Ο ίδιος ο Χριστός γίνεται, όχι μόνο, δώρο του Θεού στον άνθρωπο αλλά και του ανθρώπου στο Θεό και του ανθρώπου προς τον άνθρωπο.
Ο Χριστός κατά τον Θείο Απόστολο Παύλο είναι αναντικατάστατος.
Ο καθένας μας ας προσέχει πως χτίζει.
Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει και που είναι ο Ιησούς Χριστός (Α’ Κορ. γ 11).