Από τον Αναστάσιο Γ. Δρούγκα, Επιτ. Σχολικό Σύμβουλο Π.Ε. και Πρ. Δήμαρχο

Αλησμόνητε φίλε Δαβίδ

Συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες δύο ολόκληρα χρόνια από τη δραματική και δυσαναπλήρωτη απουσία σου, όχι μόνο για τα μέλη της οικογένειάς σου, την ανεκτίμητη και στοργική σύντροφό σου Μαρία, τα υπέροχα παιδιά σου και τα λατρεμένα σου εγγόνια, αλλά και τους αμέτρητους φίλους σου σε όλη τη χώρα.
Γεννημένος στη λεβεντογέννα και ανυπότακτη Κρήτη, ήρθε μόνος και ξένος στην Αθήνα με μοναδικά εφόδια στη ζωή του τις γνώσεις του, την ακεραιότητα του ήθους και του χαρακτήρα του, την απαράμιλλη εργατικότητα και την τιμιότητά του.
Ήταν κι έζησε αξιοπρεπής, τίμιος κι ελεύθερος, γαλουχημένος, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειονότητα του κρητικού λαού, με τα ιδανικά της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ανθρωπιάς. Πολλές φορές μας γοήτευε με την απλότητά του. Ποτέ όμως δεν επέτρεψε η απλότητα αυτή να εξελιχθεί σε απλοϊκότητα που γενικεύει τις ανθρώπινες ιδιαιτερότητες και ισοπεδώνει αρετές με ελαττώματα . Άλλοτε πάλι μας ζωντάνευε το γνήσιο καζαντζακικό ύφος, που απέρρεε από τα αστείρευτα και παγκοσμίου θαυμασμού πνευματικά έργα της μεγάλης κρητικής προσωπικότητας, τη λεβεντιά του, την ηρεμία και τη φιλοσοφική του διείσδυση, όταν προσέγγιζε κοινωνικά και άλλα συναφή προβλήματα της ζωής.
Ταυτόχρονα όμως αντέτασσε τη σταθερή και ανυποχώρητη στάση του σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία, απειλή και αδικία σε βάρος του αδύναμου πολίτη και του φοιτητή. Στις περιπτώσεις αυτές λειτουργούσε σε πρώτο στάδιο συμβουλευτικά και σε περίπτωση υποτροπής έπαιρνε σταδιακά τα αναγκαία μέτρα.
Αντίθετα όμως, ήταν πολύ αυστηρός απέναντι στην πολύπλευρη προσωπικότητά του. Δεν ανέχτηκε, ούτε επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του την οίηση και την υπεροψία, που άλλοι, λόγω του αξιώματός τους επιδείκνυαν κατά τρόπο ύποπτο, προκλητικό και αλαζονικό. Ακόμα δεν επέτρεψε στον εαυτό του να επηρεαστεί από το «σύνδρομο του ποδηλάτη», δηλαδή να ποδοπατά αλύπητα τους κατωτέρους του, όπως ο ποδηλάτης τα πεντάλ, αλλά ούτε όμως και να λυγίζει δουλικότατα το κορμί του στους ανωτέρους του, δίκην φαραωνικού σκαριφήματος.
Σε όλες τις θέσεις και τις αρμοδιότητές του, με ύψιστη την επί σειρά ετών διακριτική τιμή της ανάθεσης των καθηκόντων του Γενικού Γραμματέως της Συγκλήτου του Παντείου Πανεπιστημίου, ανταποκρίθηκε επάξια με τη θητεία και δραστηριότητά του, καθώς και την ευσυνειδησία και υπευθυνότητα, στους ρόλους που, κατά καιρούς, του ανέθεταν. Ήταν προσηνής σ’ όλους τους φοιτητές κι ιδιαίτερα στους εργαζόμενους τους οποίους ενημέρωνε πάνω σε ένα πλήθος επειγόντων προβλημάτων.
Ο λόγος του ήταν απλός, αλλά περιεκτικός και η επιχειρηματολογία του δομημένη σε πλαίσια ιστορικά, κοινωνικά και ηθικά με την ευρύτερη έννοια του όρου και σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε ούτε άστοχη ούτε αστόχαστη. Παράλληλα όμως, όταν ερχόταν η συζήτηση γύρω από θέματα αστεϊσμού και ψυχαγωγίας σε κάποια γιορτή ή έξοδο, αναφερόταν σε ευτράπελες διηγήσεις λαϊκού ή κοινωνικού περιεχομένου, κυρίως με βάση απλές κρητικές ιστορίες σκορπίζοντας το γέλιο σε μικρούς και μεγάλους.
Με λίγα λόγια ήταν κι έμεινε ο γνήσιος Κρητικός, όπως ακριβώς τον περιέγραψαν ο Καζαντζάκης, ο Κονδυλάκης και άλλοι σημαντικοί συγγραφείς της Κρήτης.
Η εκτίμησή μου αυτή όχι μόνο συμπίπτει αλλά και συναιρείται απόλυτα με την εκτίμηση όλων, όσοι τον γνώρισαν από κοντά και βίωσαν τις εκφάνσεις της προσωπικότητάς του.
Η «λυδία λίθος» της αρχαιότητας χάραξε βαθιά και αλύπητα το είναι του και το είναι μας αναδεικνύοντας το ήθος , το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του καθενός μας. Πάνω στην ακλόνητη αυτή βάση θεμελιώθηκε κι ολοκληρώθηκε επί δεκαετίες το οικοδόμημα της φιλίας μεταξύ μας.
Χρειάζεται αρκετός χρόνος και έκταση, καθώς και υπομονή να ολοκληρωθεί το κύριο μέρος ενός επιμνημόσυνου λόγου… Εδώ πλέον, δε μένει παρά να κυριαρχεί στην μνήμη όλων, όσοι τον γνώρισαν από κοντά, η γαλήνια μορφή του και η απέραντη αγάπη του στο συνάνθρωπο και να ακτινοβολεί όσο και η ακηλίδωτη ψυχή του που παρέδωσε πριν από δύο χρόνια στην αιωνιότητα.
Αλησμόνητε φίλε Δαβίδ, ευχόμαστε διακαώς η μνήμη σου να είναι και να παραμένει εσαεί αιώνια και άφθαρτη. Στη δε οικογένειά σου να χαρίσει ο Ύψιστος την θείαν παραμυθίαν.