Πέρασαν 40 ημέρες που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο μπάρμπα Χρήστος. Γεννήθηκε στο πρώτο διωγμό στο Αίγιο, εκεί βρέθηκαν οι Αλατσατιανοί γονείς του το 1918!
1922! Οπως όλοι οι Μικρασιάτες με τον βίαιο ξεριζωμό από τη Μ. Ασία βρέθηκε με την οικογένειά του μετά από πολλές ταλαιπωρίες στη γη της Κρήτης.
Από παιδί και για πολλά χρόνια πότισε με τον ιδρώτα του τη γη της δεύτερης πατρίδας. Στη Φορτέτσα του Ηρακλείου, το προάστιο που δέχτηκε πολλούς Μικρασιάτες, μεγάλωσε ο μπάρμπα Χρήστος και δημιούργησε αξιοπρεπή οικογένεια, απέκτησε παιδιά - εγγόνια - δισέγγονα.
Βαρύς χαρακτήρας, εργατικός πολύ, τα λόγια του λίγα αλλά σταράτα. Πολλές φορές βρεθήκαμε μαζί στα Αλάτσατα. Ξεχνιόταν στο καφενέ να πίνει τον καφέ ή το ούζο του. Μπάρμπα Χρήστο, άντε, πάμε... Ε, πέρασε κιόλας η ώρα; Δεν θα ξεχάσω ποτέ το παραπονιάρικό του τραγούδι... Μαζεύτηκαν οι Αλατατσιανοί και οι πέτρες ράγισαν! Αλάτσατα... Αγριλιά... Ρείσδερε... Τσεσμέ... Κάτω Παναγιά... Μπάρμπα Χρήστο ζήσατε πολλά χρόνια μαζί με την αδελφή σου Βαγγελιώ λίγες μέρες αφού έφυγες ήρθε και εκείνη κοντά σου για να κάνετε παρέα με συγγενείς, συμπατριώτες, φίλους! Είμαι σίγουρη ότι όλοι μαζί από ψηλά καμαρώνετε τα Αλάτσατα που αγαπήσατε και δεν ξεχάσατε κι αν πέρασαν 96 χρόνια από τότε...

Σφίγγα - Δακτυλά Μαλβίνα