Θέλω τη μάνα!
Κραυγάζω εν μέσω της αμφισβήτησής μου
κι η φωνή μου κραυγή συμπαντική
αντιλάλησε στο ξαφνιασμένο σύμπαν.

Κράζω τη μάνα!
κι η ιαχή μου φωνή τού βρέφους, τού νέου, τού γέροντα
το φράγμα σπάζει του άηχου ήχου
μα δε φτάνει ποτέ στ’ αφτιά των χαμένων μανάδων

Σε ποιους ανύπαρκτους παραδείσους
παραδέρνουν οι μάνες;
Ποιες μακροσκελείς αποστάσεις
εμποδίζουν την έκκληση να φτάσει στ’ αφτιά τους;

Με ποιους αγγέλους συμβιβάστηκαν
και ξέχασαν τους δικούς τους αγγέλους;
Ποιες εξουσίες επουράνιες
με λωτοφάγο καρπό τις ξεγέλασαν
που αφάνισε το μητρικό τους το φίλτρο;

Πού είσαι μάνα;
σε θέλω μάνα!
τώρα που χρόνος κυλάει αντίστροφα,
στην άγια μήτρα σου να επιστρέψω
γιατί, «εσύ κι εγώ είμαστε ένα
κι αυτό το ένα, μάνα υπάρχει»!
ΕΛΕΝΗ ΑΠ. ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ
(δασκάλα)